Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Προδοσία» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου 05 Απριλίου 2016

Εμπνευσμένη σκηνοθεσία και ωραία εκτέλεση σε μια παράσταση – εμπειρία.

Πόσες φορές έχουμε μιλήσει για μια καλή παράσταση αλλά όχι για μια γοητευτική παράσταση; Για μια παράσταση που παίρνεις μαζί σου φεύγοντας από το θέατρο, για μια παράσταση που σε «παίρνει», σε παρασύρει σ' ένα κόσμο, σε ταξιδεύει; Η διαφορά ανάμεσα στις δύο, αυτές, περιπτώσεις είναι πως την πρώτη την επιβραβεύεις, ενώ την δεύτερη δεν μπορείς να την ξεχάσεις. Στην περίπτωση της «Προδοσίας» που σκηνοθετεί ο Γιάννης Μόσχος μπορούμε κάλλιστα να μιλάμε και για τα δύο αυτά αξιώματα. Ας ξεκινήσουμε από το πιο σπάνιο.
Η γοητεία της «Προδοσίας» έχει να κάνει με το «άγγιγμά» της, το βίωμα της. Εκκεντρική και φρέσκια ως site specific θέατρο, φίνα χάρη στην όψη της (τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Τίνας Τζόκα), περιπετειώδης ως προς την αναπαράσταση της. Η «Προδοσία» είναι μια παράσταση που, μέσα στη σύμβαση της, καλεί το κοινό να την ακολουθήσει – κι όχι μόνο να την παρακολουθήσει. Καθώς εκτυλίσσεται σε πέντε διαφορετικούς χώρους του Δημοτικού θεάτρου – από την αίθουσα εκδηλώσεων, στο χώρο υποδοχής, στο πολυτελές φουαγιέ του πρώτου ορόφου, στο πλάτωμα του κλιμακοστασίου και στα θεωρεία – είναι μια πρόσκληση για θέατρο που διαρκώς ανανεώνεται. Ο Μόσχος αναποδογυρίζει τη σχέση του θεατή με την σκηνογραφία, ταρακουνάει την αντίληψη της στατικότητας που έχουμε για το θέατρο ώστε αντί να «κινείται» μόνο η παράσταση (μέσα από την αλλαγή σκηνικών χώρων) να μετακινούνται οι θεατές μέσα σε πραγματικούς χώρους. Η γνήσια ομορφιά του Δημοτικού κάνει αυτή τη διαδρομή έως και σαγηνευτική με διπλό κέρδος: Επανατροφοδοτούμε την επαφή με το θέατρο (ως καλλιτεχνική συνθήκη) και με το θέατρο (ως αρχιτεκτόνημα).
Στην ανάμνηση της τελευταίας σκηνής της, με τους θεατές «κρεμασμένους» από τα θεωρεία και το βλέμμα στραμμένο στο πέταλο μιας άδειας πλατείας υπό τον εμψυχωτικό ήχο των «Absolute begginers» και τη συγκίνηση στη φωνή του David Bowie, αρχίζει πια η μη συναισθηματική επεξεργασία της παράστασης• η επεξήγηση της ως «καλή». Στο «διαμαντάκι» της «Προδοσίας» ο Χάρολντ Πίντερ αντιστρέφει τη φορά του χρόνου, ξεκινάει από το παρόν και οδηγείται μέσα από εννιά σκηνές σε ένα flash back στο παρελθόν όπου αποκαλύπτονται διάφορα κάδρα από την σχέση ενός ερωτικού τριγώνου: Της Έμμα η οποία αν και παντρεμένη με τον Ρόμπερτ συνάπτει δεσμό με τον στενό του φίλο, Τζέρι - επίσης παντρεμένο με παιδιά.
Η αντιστροφή της θεατρικής σύμβασης συνδέεται με αυτήν της χρονικής κι έτσι το ένα «παιχνίδι» μπερδεύεται γλυκά με το άλλο, αφού τελικά η πιο μεγάλη προδοσία δεν συμβαίνει ανάμεσα στα πρόσωπα αλλά στις προσδοκίες που είχαν από την ζωή τους, δηλαδή από τον χρόνο και τον εαυτό τους μέσα σε αυτόν.
Την ίδια ώρα, ο χρόνος – με την έννοια του ρυθμού- είναι κλειδί για την σκηνοθεσία ν' ανοίξει και να “παραβιάσει” το νόημα των λέξεων. Σχεδόν τίποτα απ' όσα λέγονται δεν σημαίνει κάτι περισσότερο από τις σιωπές και τις παύσεις ανάμεσα στα λόγια. Κι αυτή είναι μια γνώριμη συνθήκη για τα έργα του Πίντερ. Οι τρεις πρωταγωνιστές Μαρία Σκουλά, Νίκος Ψαρράς και Γιώργος Γλάστρας είναι έξοχοι• ακριβείς σαν δείκτες καλοκουρδισμένου ρολογιού δουλεύοντας τόσο πάνω στην συχνότητα όσο και στην ατμόσφαιρα του λόγου. Βεβαίως οι ηθοποιοί είναι και παράγοντας της γοητείας της παράστασης, που, όπως είπαμε και πιο πάνω, εδώ συνδυάζεται περίφημα με το αξίωμα του «καλού».

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main__mg_1486 Είδα: τον «Ασχημο» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λάλου Συστάσεις για ένα ελάχιστα παιγμένο στην Ελλάδα κείμενο μέσα από μια απολαυστική και καλοστημένη προσπάθεια. Main_photo_1 Είδα: τον «Βαφτιστικό» σε σκηνοθεσία και διεύθυνση Γιώργου Πέτρου Μια σύγχρονη και απολύτως θεατρική σκηνοθεσία της γνωστής οπερέτας. Main_3bd04f9e-cb8c-444f-8089-8ba1172cc991 Είδα: τον «Ανθρωπο με το λουλούδι στο στόμα» σε συ-σκηνοθεσία Τ. Ιορδανίδη και Α. Λεμπεσόπουλου Μια παράσταση-ανεμοστρόβιλος, στην οποία παρασύρεται ο θεατής για να μείνει, εν τέλει, ενεός από τη δύναμη της υποκριτικής δεινότητας του Α. Λεμπεσόπουλου. Main_image0153 Είδα: τα «Πουλιά στον αέρα» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη Εντιμη, σε γενικές γραμμές, προσπάθεια πάνω σε μια ξεθωριασμένη, από το χρόνο, κωμωδία. Main_%ce%a7%ce%b1%ce%bd%cf%82_%ce%9a%cf%8c%ce%bb%cf%87%ce%b1%ce%b1%cf%82_3 Είδα: το «Χανς Κόλχαας» σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ Πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθετική προσέγγιση που καταφέρνει να παρουσιάσει το οδοιπορικό του ομώνυμου ήρωα. Main_unnamed_(2) Είδα: τo «Να ντύσουμε τους γυμνούς» σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα Ασυνήθιστη, αν και τεκμηριωμένη ανάγνωση στον Πιραντέλο που ωστόσο πέφτει σε αντιφάσεις.
#load_content_with_ajax