Θέατρο | Είδα...

Είδα: τον «Άγριο σπόρο» σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη 17 Οκτωβρίου 2016

Μια σημαντική κατάθεση νεοελληνικής δραματουργίας κι ένα ρεσιτάλ ερμηνείας από τον Τάκη Σπυριδάκη.

Αν η ομάδα ΝΑΜΑ ειδικεύεται στο θέατρο του ρεαλισμού, η γραφή του Γιάννη Τσίρου θέτει το ρεαλισμό ως επίφαση. Στην ιστορία που καταγράφει ο «Άγριος σπόρος» όπου τα πρόσωπα, τα τοπία, οι συμπεριφορές και τα κίνητρα των πράξεων είναι απολύτως αναγνωρίσιμα, καραδοκούν παντού συμβολισμοί και αλληγορίες – έστω και πρώτου βαθμού – που την αναβαθμίζουν σ' ένα πολύ πιο στέρεο αφήγημα από αυτό που ευαγγελίζεται μια πρώτη ανάγνωση.
Κεντρικός ήρωας του έργου είναι ένας βιοπαλαιστής χοιροβοσκός που διατηρεί καντίνα σε κάποια παραλία της Ελλάδας όπου παραθερίζουν Ευρωπαίοι τουρίστες. Τυπική περίπτωση μέσου Έλληνα που πίσω από το άλλοθι της επιβίωσης, διατηρεί μια επιχείρηση με σωρεία υγειονομικών παραβάσεων, δεν κόβει νόμιμες αποδείξεις, χρωστάει σ' όποιον μιλάει ελληνικά, διεκδικεί - παρόλα αυτά - να πάρει άδεια λειτουργίας για καντίνα και στο τέλος βρίσκεται κατηγορούμενος για ένα έγκλημα – την ύποπτη εξαφάνιση ενός τουρίστα – που δεν έχει διαπράξει. Την ίδια ώρα, ο Σταύρος (αυτό είναι το όνομα του) είναι φιλόξενος και ανοιχτόκαρδος, γλεντζές, εκρηκτικός και θυμόσοφος της ζωής που συστήνεται με μια κραυγή που λέει «αντέχουμε» κι ένα επίλογο που ισχυρίζεται πως (ως Έλληνες πάντα) «παντού φυτρώνουμε». Ξαφνικά λοιπόν μέσα σε μια ιστορία δύο, παρά κάτι, ωρών συνοψίζονται τα βασικότερα μοτίβα του ελληνικού βίου στα χρόνια της οικονομικής κρίσης μα και η σχέση του Έλληνα με τη ζωή και τον αγώνα της, τη σχέση του με τους συμπατριώτες του όταν οι ισορροπίες διαταράσσονται μα κυρίως τους δεσμούς του με την επόμενη γενιά. Το κείμενο αυτό καθίσταται ωστόσο σημαντικό δείγμα γραφής γιατί απεικονίζει με επιδεξιότητα και – επαναλαμβάνω με σημαίνονται συμβολικά στοιχεία – τη διαχρονικότητα του πορτρέτου μιας χώρας: Εξαρτώμενης από τα χρήματα των ξένων, από την άποψη και τις διαθέσεις των ξένων. Δεν είναι η καντίνα του Σταύρου που γκρεμίζεται σαν πύργος στην άμμο αλλά οι ψευδαισθήσεις μια πατρίδας ολόκληρης.
Κι έτσι παρότι το έργο θα μπορούσε να διαβαστεί αυστηρά επικαιρικά και να περάσει σύντομα στην ιστορία της νεοελληνικής δραματουργίας ως δείγμα της κοινωνικο-πολιτικής αποσύνθεσης των τελευταίων ετών, αποκαλύπτεται πως φέρει στοιχεία που θα μπορούσαν να το εγκαταστήσουν, συν τω χρόνω, στην κατηγορία του κλασικού. Είναι ένα κείμενο νεοελληνικής αυτογνωσίας.
Αυτά τα χαρακτηριστικά ωστόσο φωτίζονται από μια καίρια, εύστοχη, έντιμη προσέγγιση που δεν αφήνουν τίποτα στο σκοτάδι. Μια κινηματογραφικής λειτουργίας σκηνοθεσία από την Ελένη Σκότη που τεμαχίζει το κείμενο σε σύντομες σκηνές, με ταχύ ρυθμό και με την κλιμάκωση του σασπένς (γιατί, ναι,το έργο έχει και «θριλερικά» στοιχεία) να παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του. Την ίδια ώρα, η σκηνοθεσία έχει εντοπίσει μια ιδανική περίπτωση να ενσαρκώσει το σύγχρονο και το πρότερο ελληνικό σύμπαν στο πρόσωπο του Τάκη Σπυριδάκη. Η αυθεντικότητα στην ερμηνεία του είναι σπάνια, είναι μια καρτ ποστάλ συναισθημάτων αυτός ο πρωταγωνιστής και παίρνει πάνω του όλο το βάρος της αλήθειας και του ψέματος, όπως στις πλάτες του σηκώνει ο Έλληνας όλη την ενοχή των καπιταλιστικών λαθών της Ευρώπης. Κι έχει κάτι ακόμα η ερμηνεία του Τάκη Σπυριδάκη που την απογειώνει• φέρει την τραγικότητα και την ποίηση της καθημερινότητας στην οποία αναγκάζεται να καταφύγει ο καθένας από εμάς που θέλει να συνεχίσει τη ζωή του παγιδευμένος στη λούπα της Ιστορίας.
Στο πλευρό του, δύο ακόμα αξιοσημείωτες ερμηνείες μέσα από τους κώδικες του ρεαλιστικού θεάτρου της ομάδας ΝΑΜΑ.: Η Ντάνη Γιαννακοπούλου στον ρόλο της κόρης του Σταύρου με την ψύχραιμη ματαίωση της γενιάς της που φλερτάρει με ένα καλύτερο μέλλον και προδίδεται από την προσδοκία της και ο Ηλίας Βαλάσης ο οποίος αποδίδει τη διχαστική φύση του Έλληνα και την ταχύτητα με την οποία περνάει, ως κατήγορος, στην «άλλη πλευρά».

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας. Main_vasilis_mavrogeorgiou_kontra_stin_eleftheria_site_07_photo_patroklos_skafidas Είδα: το «Κόντρα στην ελευθερία» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου Μια εξαιρετική παράσταση, συλλήβδην, με μοναδική παραφωνία την at your face αφήγηση στο μονόπρακτο με θέμα την παιδοφιλία. Main_original_slider Παντελής Φλατσούσης: Το kid της σκηνοθεσίας Tο εγχείρημα του σκηνοθέτη να συνδέσει το πρώην ιστορικό 60ο Λύκειο Κυψέλης με τον οικιστικό χάρτη της Κυψέλης ήταν αληθινά ευφυές και απέδωσε.
#load_content_with_ajax