ΠΕΜΠΤΗ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: τo «Τίμημα» σε σκηνοθεσία Ιωάννας Μιχαλακοπούλου 11 Οκτωβρίου 2017

Ισορροπημένη, μέσα στην κλασικότητα της, ανάγνωση του έργου με ερμηνείες που την ενδυναμώνουν.

Αν η διάψευση του αμερικανικού ονείρου και το ηθικό τέλμα του καπιταλισμού μετά το Μεγάλο Κραχ ήταν τα θεμελιώδη στοιχεία που διαπραγματεύονταν τα κορυφαία έργα του Αρθουρ Μίλλερ («Ηταν όλοι τους παιδιά μου», «Ψηλά από τη γέφυρα», «Ο θάνατος του εμποράκου»), «Το τίμημα» -  έργο πρώτης γραμμής μολονότι αραιά παιζόμενο – εδρεύει περισσότερο στο αποτέλεσμα των παραπάνω• στα υπαρξιακά ερείπια των επόμενων γενεών.
Μεταγενέστερο των προηγούμενων, έργο της συγγραφικής ωριμότητας του Μίλερ (γραμμένο στα 1967), παρακολουθεί την εκρηκτική επανασύνδεση δύο αδελφών, γόνων μιας αστικής αλλάς χρεοκοπημένης οικογένειας, ο καθένας εκ των οποίων πήρε διαφορετικούς επαγγελματικούς δρόμους και τώρα επανεξετάζει τις επιλογές του μέσα από το προσωπικό ηθικό του πρίσμα αλλά πάντα σε αναφορά με το οικογενειακό περιβάλλον που το διαμόρφωσε.

Με το υπαρξιακό απότυπωμα της οικονομικής καταστροφής και της εκτροπής του συστήματος να τρέφει την πλοκή του έργου, η σκηνοθεσία της Ιωάννας Μιχαλακοπούλου – που επανακάμπτει σε μια νέα συνεργασία με τον πατέρα της – επικεντρώνεται σ' ένα ανέβασμα ψυχολογικού θεάτρου. Και, πιθανώς, όχι άδικα. Η σύγκρουση των δύο ηρώων θέτει το μηχανισμό του έργου σε λειτουργία και απελευθερώνει σταδιακά την τραγικότητα τους. Αυτή, βεβαίως, είναι και η πιο ασφαλής λύση στη διαχείριση του κειμένου καθώς δεν επιτρέπει να υπερβεί το στόχο της έντιμης, ισορροπημένης και με έμφαση στις ερμηνείες παράσταση. Γιατί, πράγματι, αν κάτι οφείλουμε να αξιολογήσουμε με θέρμη εδώ είναι οι ερμηνείες που δικαιώνουν το συγκεκριμένο σκηνοθετικό ύφος.
Η παράσταση στερεώνεται από ένα εξαιρετικό ανδρικό δίδυμο: Τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση και το Χρήστο Σαπουντζή. Ο πρώτος με απέραντη φυσικότητα και αυθεντικότητα στο ρόλο του γιου που, παρά τις λαμπρές προοπτικές του, θυσίασε το μέλλον του έναντι του οικογενειακού καθήκοντος επιλέγοντας τελικά μια μικροαστική ζωή• ο δεύτερος γιατί στέκει ως το αντίπαλον δέος – στο ρόλο του γιου που έμεινε πιστός στη φιλοδοξία του να πετύχει με κάθε κόστος – φορτίζοντας την ερμηνεία του με ένταση, πάθος αλλά κι ευαισθησία. Οι δυο τους συλλειτουργούν περίφημα και ανδρώνουν με εγκυρότητα τα διλήμματα του έργου.
Στο μέσον, ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος που με άλλοθι την εμφάνιση του ως ο παλαιοπώλης ο οποίος πρόκειται να εξαγοράσει τα παλιά έπιπλα της οικογένειας - άρα και το παρελθόν τους - επιδρά ως καταλύτης τόσο ανάμεσα στους δύο βασικούς ήρωες όσο και στους ερμηνευτές τους. Ανάλαφρος, τραγικά είρων και με στιγμές ωραίας εσωτερικότητας διαχειρίζεται με δεξιοτεχνία την πλούσια μανιέρα του, υπενθυμίζοντας σε κάθε του επιστροφή στη σκηνή για ποιούς λόγους σηματοδοτεί ένα από τα κεφάλαια του ελληνικού θεάτρου.Από το ερμηνευτικό αυτό τρίπτυχο κρατάει αποστάσεις, η Ρένια Λουϊζίδου (στο ρόλο της γυναίκας του ενός αδελφού) που στηρίζει την παρουσία της πάνω σε μια υπερβολική εξωστρέφεια, τόσο στα εκφραστικά της μέσα όσο και στην τοποθέτηση της φωνής της.

Παρότι λοιπόν, στο σύνολο της, μιλάμε για μια καλοστημένη και καλοπαιγμένη, μέσα στην κλασικότητα της, παράσταση δίνει τελικώς την εντύπωση πως αυτοπεριορίζεται. Ενδεχομένως, θα ήταν πιο δυναμική η προσπάθεια αν στο πρόσωπο των τριών βασικών ηρώων καταφέρναμε ν' αναγνωρίσουμε αδρά – πέραν από τρεις δραματικούς χαρακτήρες - τις δυο όψεις της καπιταλιστικής πραγματικότητας και στο κέντρο το  σύστημα που κραταιό κι αγέραστο μας πουλάει και μας αγοράζει.

Γιατί να το δω:
1. Για τις ωραιότατες ερμηνείες της ανδρικής διανομής.
2. Για την ισορροπημένη, έντιμη ανάγνωση.
Γιατί να μην το δω:
1. Γιατί η ισορροπημένη ανάγνωση ψαλιδίζει τον συμβολικό κόσμο του έργου.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.
#load_content_with_ajax