ΤΡΙΤΗ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Θέατρο | Είδα...

Είδα: τη «Μόλλυ Σουήνη» σε σκηνοθεσία Ιώς Βουλγαράκη 13 Μαρτίου 2018

Μια τρυφερή παράσταση που πραγματεύεται εύστοχα το ζήτημα της «τυφλότητας» και της ...ταυτότητας.

 Ποιοι είμαστε και πώς χτίζουμε την προσωπική μας ταυτότητα; Πόσο ευπροσάρμοστοι είμαστε στις αλλαγές και πόσο μπορούμε να απαρνηθούμε την πραγματικότητα έτσι όπως την έχουμε στήσει στο μυαλό μας; Πόσο εύκολο είναι να  επαναπροσδιορίσουμε τα ειωθότα πλαίσια και να ζήσουμε ξαφνικά μία ζωή τελείως διαφορετική, μια ζωή πλημμυρισμένη από διαφορετικές αισθήσεις; Σ΄αυτά τα ερωτήματα προσπαθεί να απαντήσει η Μόλλυ Σουήνη περνώντας από το σκοτάδι στο... φως.

Ο Βορειοϊρλανδός Μπράιαν Φρίελ, ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς του σύγχρονου θεάτρου, εμπνευσμένος από μια αληθινή ιστορία, αυτή όπου μία τυφλή κοπέλα ξαναβρίσκει το φως της στα 40 της χρόνια, συνθέτει μέσα από τρεις παράλληλους μονολόγους μια άκρως συμβολική αλληγορία για τον «κίνδυνο» της ουτοπικής προσδοκίας και για τον συγκινητικό αγώνα του ανθρώπου να διατηρήσει κάτω από αντίξοες συνθήκες την ταυτότητά του.
 
Η Μόλλυ, που είναι τυφλή από την ηλικία των δέκα μηνών, πείθεται από τον Φρανκ, το σύζυγό της, να υποστεί μια χειρουργική επέμβαση με σκοπό να μπορέσει ξανά να δει. Ένας «αποσυρμένος», αλλά με ένδοξο παρελθόν οφθαλμίατρος, ο κ. Ράις, αναλαμβάνει το χειρουργείο. Η Μόλλυ μετά την επέμβαση βλέπει μεν, βρίσκεται δε «εξόριστη» σ’ έναν κόσμο μέσα στον οποίο αδυνατεί να υπάρξει. Ο λόγος;  Όλη η προηγούμενη ζωή της έχει φτιαχτεί και στηθεί πάνω σ΄ένα διαφορετικό είδος «όρασης», αυτό που υπαγορεύουν οι αισθήσεις της όσφρησης, της αφής και κυρίως της ενσυναίσθησης. Πρέπει λοιπόν να ξαναφτιάξει τον κόσμο γύρω της και να επαναπροσδιορίσει τα πάντα, να δώσει άλλους ορισμούς στους ανθρώπους, τους χώρους, ακόμη και στα ίδια της τα συναισθήματα.

Η Ιώ Βουλγαράκη στηριζόμενη πάνω στην εμποτισμένη με αναπάντεχο χιούμορ μετάφραση του Αργύρη Ξάφη, καταπιάστηκε με ξεχωριστή ευαισθησία και τρυφερότητα με το κείμενο του Φρίελ και αφορμώμενη από το ζήτημα της τυφλότητος της ηρωίδας έφερε στο προσκήνιο το θέμα της ταυτότητας του σύγχρονου ανθρώπου. Του πώς μπορεί να «διαχειριστεί» τα σκοτάδια της ζωής του, του πώς μπορεί να αυτοπροσδιοριστεί μέσα στον διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο που τον περιβάλλει και του πόσο τυφλός είναι τελικά απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό και στις διαφορετικές πραγματικότητες που ο ίδιος στήνει.
Γεμάτος χρώματα και αισθήσεις ο κόσμος που είχε στήσει στο μυαλό της η Μόλλυ, πολύχρωμο και αέρινο το απλό σκηνικό της Μαγδαληνής Αυγερινού, πολύχρωμα και τα ρούχα των τριών ηρώων που ερμήνευαν τους ρόλους τους πίσω από χρωματιστές κουρτίνες και πάνω σε τρία -επίσης- χρωματιστά σκαμπό αποκαλύπτοντας σταδιακά το δράμα της.
 
Η Δέσποινα Κούρτη έδωσε μια εύθραυστη, σχεδόν σπαρακτική ερμηνεία, στο δύσκολο ρόλο της Μόλλυ καταφέρνοντας τελικά να ισορροπήσει στις αναδυόμενες διαρκώς «περί τυφλότητος και ταυτότητος» αντιθέσεις. Ο Αργύρης Ξάφης στο ρόλο του αισιόδοξου και παρορμητικού συζύγου της Μόλλυ, έδωσε μία ολοκληρωμένη ερμηνεία που τη χαρακτήριζε η φυσικότητα, αλλά και μία συγκινητική ρεαλιστική γλυκύτητα. Λιγότερο πειστικός στο ρόλο του γιατρού ο Δημήτρης Γεωργιάδης, δεν εμβάθυνε όσο θα έπρεπε στη  πληγωμένη ψυχοσύνθεση του ήρωά του και δεν ακολούθησε τους συμπρωταγωνιστές του στα ερμηνευτικά τους κρεσέντα.
 
 Γιατί να δω την παράσταση:
- Γιατί αγγίζει με ξεχωριστή τρυφερότητα και ευαισθησία την έννοια της ταυτότητας του σύγχρονου ανθρώπου και σκιαγραφεί εύγλωττα τον αγώνα του να ισορροπήσει μέσα στο διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον του. 
- Για τις εξαιρετικές ερμηνείες του Αργύρη Ξάφη και της Δέσποινας Κούρτη

Γιατί να μη τη δω:
- Λόγος ουδείς...

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_img_5737 Είδα: τους «Παλιούς Καιρούς» σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά Συνολικά, μια ενδιαφέρουσα σκηνοθετική ανάγνωση, η οποία όμως δεν βρήκε ευτυχή σκηνική ευόδωση. Main_slider Βυσσινόκηπος VS Απόψε αυτοσχεδιάζουμε: Ποιος κερδίζει στα σημεία; Χρόνο με το χρόνο είναι όλο και πιο δύσκολο να απολαύσουμε ένα κλασικό κείμενο όπως το έγραψε ο συγγραφέας του. Main_slider Συνεπιβάτες στο ταξίδι του Rio Grande Μία δροσερή σκηνοθετική προσπάθεια που, παρά τις αδυναμίες της, δρέπει καρπούς, αφήνοντας μία γλυκιά επίγευση. Main_b_25573_or_tspatroklos_skafidas-2614 Είδα: το «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου Ένα πολύ ενδιαφέρον, αλλά και πολύ δύσκολο εγχείρημα, το οποίο, όμως, εκτροχιάστηκε λόγω των επαναλήψεων και της άσκοπης, συχνά, φλυαρίας. Main_proves_(015) Είδα: τον «Γυάλινο κόσμο» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά Ατμοσφαιρικό ανέβασμα που αναδεικνύει εύστοχα τις προθέσεις του συγγραφέα και απογειώνεται χάρη στην ερμηνεία του Χάρη Φραγκούλη. Main_%ce%a0%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82_%cf%83%ce%ba%ce%bf%cc%81%cf%84%cf%89%cf%83%ce%b5_%cf%84%ce%bf_%cf%83%ce%ba%cf%85%cc%81%ce%bb%ce%bf_%cf%84%ce%b1_%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%b1%cc%81%ce%bd%cf%85%cf%87%cf%84%ce%b11%c2%a9domnikimitropoulou Είδα: το «Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου Μια ευαίσθητη παράσταση που «σήκωσε» στους ώμους του ο Γιάννης Νιάρρος.
#load_content_with_ajax