Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Γοργόνες και Μάγκες» σε σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη 02 Ιανουαρίου 2018

Η κουλτούρα του σούπερ μάρκετ;

Η Αθήνα δίνει πολλές επιλογές για θεατρικές εξορμήσεις και η φαντασία δημιουργών και παραγωγών μοιάζει ανεξάντλητη. Ανεξάντλητη, ωστόσο, δεν είναι και η ανεκτικότητα του κοινού που περιτριγυρισμένο από δεκάδες παραστάσεις «πέφτει» πολλές φορές θύμα των ίδιων του των επιλογών, ιδιαίτερα όταν έρχεται αντιμέτωπο με την έννοια της μαζικής υποκουλτούρας και του κιτς.
Δεν ξέρω πως αλλιώς να προλογίσω τις «Γοργόνες και Μάγκες» στο Θέατρο Broadway, σε θεατρική διασκευή - σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη, μία παράσταση που κινδυνεύοντας να χαρακτηριστεί σεξιστική, προσφέρει άφθονο και απολαυστικό γυναικείο οφθαλμόλουτρο και που η διανομή της δεν έχει καμία σχέση ούτε με το ηλικιακό καστ της ταινίας, αλλά και ούτε με τη φυσιολογική ροή των ρόλων.
Πώς ένα πενηντάρης ηθοποιός (Θανάσης Ευθυμιάδης) είναι εικοσάχρονος ραλίστας; Μα φυσικά αυτό γίνεται στο πλαίσιο της εκμετάλλευσης της τηλεοπτικής περσόνας που έφερε σε γνωστή σειρά πριν από μια εικοσαετία (βλ Ντόλτσε Βίτα). Το ίδιο και η ατάκα της γνωστής Θεοπούλας ‒Έφης Θεοδώρου‒ που ουδεμία σχέση έχει με το μιούζικαλ του Δαλιανίδη, αλλά που σίγουρα εξακολουθεί να «πουλάει».

Αυτή, λοιπόν, η αναπαραγωγή του αγαπημένου κινηματογραφικού μιούζικαλ, «πενήντα χρόνια μετά» όπως διαφημίζεται, χρησιμοποιεί τον λαϊκό τραγουδιστή Γιάννη Πλούταρχο, χωρίς να καταφέρει ποτέ να τον εντάξει στην παράσταση. Αντίθετα, ο τραγουδιστής μετατρέπει τη σκηνή σε μπουζουξίδικο στέλνοντας φιλιά στον κόσμο και κατεβαίνοντας στις θέσεις για να χαιρετήσει έναν έναν τους θεατές σε μια πλατεία που μετατρέπεται σε «Φωταέριο», όπου άλλωστε μας καλούν οι αρμόδιοι να πάμε στο διάλειμμα. Γιατί στην παράσταση αυτή ακούγονται και διαφημιστικά μηνύματα...
Ακόμα και φιλότιμες προσπάθειες, όπως η ερμηνεία του Γιώργου Γαλίτη ως Γρίπη, πνίγονται από μια οπτική που υποτιμά τη νοημοσύνη του κοινού! Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς μια σκηνή ‒που μάλιστα επαναλαμβάνεται για να την εμπεδώσουμε‒ στην οποία ο ηθοποιός «κάνει» πως βρέχεται από έναν κουβά που δήθεν έχει νερό; Τον Παναγιώτη Πετράκη στο ρόλο του ψαρά, ειδικά στη σκηνή που διώχνει την αρραβωνιαστικιά του Αγγελική Λάμπρη, θα προσπαθήσω να τον ξεχάσω. Μάλλον μια πολύ κακή στιγμή για έναν ταλαντούχο καλλιτέχνη. Το ίδιο και για τη συμπρωταγωνίστριά του. Όπως θα προσπαθήσω να ξεχάσω και το δήθεν ειδύλλιο στο ψεύτικο σκηνικό (δυσάρεστη έκπληξη από τον Μ. Παντελιδάκη) ανάμεσα στον Ιάσονα (Γιώργο Βάλαρη) και τη Φλώρα (Ζέτα Δούκα).

Όπως θα προσπαθήσω να ξεχάσω και πολλά άλλα. Γιατί ένα είναι σίγουρο. Πως στην παράσταση αυτή αισθάνθηκα πολύ αμήχανα και κάπως καταθλιπτικά. Γιατί βρέθηκα εκεί ανάμεσα σε κόσμο που χαιρόταν αυτό το κιτς υπερθέαμα, ενώ εγώ ένιωθα τα πάντα να θυσιάζονται στο βωμό της πλατείας και του ταμείου.

Χριστίνα Ράγκου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_dscf0740 Είδα: το «Master Class» σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου Η Μαρία Ναυπλιώτου αποδεικνύει ότι πρόκειται για μια ηθοποιό που αποτελεί κατηγορία από μόνη της, αφού δε διστάζει να τσαλακώσει την εικόνα της, αλλά και την ψυχή της προκειμένου να τα προσφέρει στον κόσμο που την παρακολουθούσε μαγεμένος. Main_1538743758185blob Είδα: το «Zωρζ Νταντέν: Ο άναυδος σύζυγος» σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη «Διασκεδαστικό ανέβασμα παρά το φορμαλισμό που αποστειρώνει τον Μολιέρο». Main_%ce%a7%ce%bf%ce%b7%cf%86%ce%bf%cc%81%cf%81%ce%bf%ce%b92%c2%a9domnikimitropoulou Χοηφόροι: Αρχαίο δράμα τσέπης από την ομάδα Terre de Semis «Κανείς από τους ανθρώπους δεν θα περάσει τη ζωή του για πάντα σώος και ατιμώρητος. Το ένα βάσανο είναι εδώ, το άλλο θα έρθει». «Χοηφόροι» του Αισχύλου. Main_unnamed_(4) Είδα: το «Ερωτευμένος Σαίξπηρ» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα Μια παράσταση που έχασε τη στόχευσή της και κατέληξε να μοιάζει με μια οποιαδήποτε κωμωδία εποχής. Main_%c2%a9patroklosskafidas-1830 Είδα: το «Ξύπνα Βασίλη» σε σκηνοθεσία Αρη Μπινιάρη Η σάτιρα του Δημήτρη Ψαθά “ξεσκονισμένη” σε μια από τις παραστάσεις της χρονιάς. Main_img_20451mb.jpg.1920x1080_q85 Είδα: το «Ένα Φεγγάρι για τους Καταραμένους» σε σκηνοθεσία Μαριλίτας Λαμπροπούλου Μια άτολμη ανάγνωση του έργου του Ευγένιου Ο’ Νιλ.
#load_content_with_ajax