Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Χελιδόνι» σε σκηνοθεσία Ελένης Γκασούκα 05 Μαρτίου 2018

Τρυφερότητα και συγκίνηση που φωτίζονται από δύο πολύ καλές ερμηνείες.

Θεωρητικά ο Γκιλιέμ Κλουά, ο ανερχόμενος Καταλανός συγγραφέας, φαίνεται να πιάνει τον παλμό της επικαιρότητας και της εποχής: Αφηγείται την ιστορία απώλειας που προέκυψε εξαιτίας μιας τρομοκρατικής επίθεσης σε γκέι μπαρ (εμπνέεται ξεκάθαρα από τα πρόσφατα γεγονότα του χτυπήματος στο Ορλάντο των Ηνωμένων Πολιτειών) εστιάζοντας στην προσωπική ζωή ενός από τους νεκρούς· ενός νεαρού άνδρα που ήταν γιος κάποιας μητέρας, σύντροφος ενός άλλου άνδρα, φίλος και αγαπημένος πολλών ακόμα ανθρώπων. Δεν ήταν, δηλαδή, απλώς ένας ήρωας της ειδησεογραφίας όπως για εκατομμύρια άλλους... Ακολουθώντας την πιο ενδεδειγμένη φόρμα ο Κλουά παρακολουθεί το προσωπικό για να αναδείξει το συλλογικό, θίγοντας ταυτόγχρονα στην ίδια δραματουργία όχι μόνο το φαινόμενο των τρομοκρατικών επιθέσεων αλλά και το ζήτημα της μισαλλοδοξίας - και συγκεκριμένα της ομοφοβίας -  που όπλισε το χέρι του διαταραγμένου εκτελεστή. Ετσι, αυτομάτως, καυτηριάζει δύο μείζονα κοινωνικά θέματα που φορτίζουν διαρκώς με νέες αφορμές το δημόσιο διάλογο.

Κάτω από αυτό το πρώτο στρώμα της επιφάνειας ωστόσο, το «Χελιδόνι» του επανέρχεται στην αέναη προσπάθεια των ανθρώπων να αγαπηθούν, κάμπτοντας τα ηθικά, ιδεολογικά, θρησκευτικά εμπόδια που ο κοινωνικός περίγυρος ή ο ίδιος ο εαυτός τους έχουν προηγουμένως υψώσει ανάμεσα τους. Κι αυτή η δραματουργική αξία – όπως εδώ την παραλαμβάνουμε χάρη στην προσεγμένη μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμαννουήλ -  διευρύνει ακαριαία το ενδιαφέρον το έργου σε μια ιστορία που δεν μιλά μόνο για αδικοχαμένα θύματα ή τραυματισμένους από τη, μη αποδοχή, ανθρώπους· αλλά την αναβαθμίζει σε μια ιστορία για όλους όσοι δεν πρόλαβαν το θάνατο για να πουν «σ'αγαπώ».

Η σκηνοθεσία της Ελένης Γκασούκα προσεγγίζει ισορροπημένα, με την απαιτούμενη ευαισθησία αυτό το υλικό και δίνει σωστά έμφαση στους χαρακτήρες του Κλουά προκειμένου να μακιγιάρει την, κατά τόπους, σχηματικότητα του κειμένου. Μια αυστηρών ηθών μητέρα και δασκάλα μουσικής που έχει, πρόσφατα, θρηνήσει το παιδί της δέχεται την επίσκεψη ενός ομοφυλόφιλου άνδρα με το πρόσχημα πως επιθυμεί να του παραδώσει μαθήματα φωνητικής. Στην πορεία της συνάντησης τους, θα αποδειχθεί ότι ο δεύτερος είναι πολλά περισσότερα από ένας απλός μαθητής και θα την οδηγήσει σε μια απρόσμενη πορεία κάθαρσης γύρω από τη φοβερή απώλεια της.

Μέσα από την αναγνώριση δύο ετερόκλητων κόσμων μάς παραδίδονται δυο πλήρεις και ωραίοι ήρωες της καθημερινότητας που αναμετριούνται με τα μεγαλύτερα της ζωής: Την αγάπη και το θάνατο. Η Σοφία Σεϊρλή στο ρόλο της μητέρας αποδεικνύει για μια ακόμα φορά τη στόφα και την εμπειρία της, ελέγχοντας απόλυτα τα εκφραστικά της μέσα και κατακτώντας το δυνατό συναίσθημα δίχως να υποκύπτει σε εύκολους μελοδραματισμούς. Δίπλα της, ο Βασίλης Μαυρογεωργίου έχει έναν εξίσου δύσκολο ρόλο να φέρει σε πέρας, ακροβατώντας ανάμεσα στο ελαφρύ και το τραγικό, στο δράμα και στο σαρκασμό οπλισμένος με μια θαυμάσια φυσικότητα στο παίξιμο του. Εκπρόσωποι διαφορετικών γενεών του θεάτρου σμίγουν πολύ ωραία επί σκηνής και κοινωνούν τη συγκίνηση, την αλήθεια και την ανθρωπιά, στοιχεία που τόσο το θέατρο και πολύ περισσότερο η καθημερινότητα έξω από αυτό έχουν τεράστια ανάγκη.

Συστάσεις για ένα αξιόλογο νεόκοπο έργο, λοιπόν, μέσα από μια καθαρή, στρωτή και τρυφερή παράσταση που φέρνει στο προσκήνιο για τρίτη φορά την ίδια σεζόν το «Γκλόρια Μικρό» ως εστία καλών θεατρικών προτάσεων.


Γιατί να το δω:
-Γιατί το έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Αθήνα.
-Για το εξαιρετικό πρωταγωνιστικό δίδυμο των Σεϊρλή και Μαυρογεωργίου.
-Για την ισορροπημένη σκηνοθετική του ανάγνωση.

Γιατί να μην το δω:
Για τα κλισέ στα οποία ενδίδει κάπου η δραματουργία.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_%ce%9c%ce%99%ce%9c%ce%9f%ce%99370_ Είδα: τoυς «Μίμους» σε σκηνοθεσία Άννας Κοκκίνου Τερπνή αναπαράσταση των, εν πολλοίς, άγνωστων αρχαίων κωμικών κειμένων. Main_falakri-tragoudistria-2-1200x800 Είδα: τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου Η Μ. Ξανθοπουλίδου ανέβασε τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» με άποψη, καταφέρνοντας παράλληλα να την κάνει σύγχρονη και να μιλήσει για το εδώ και το τώρα. Main_original_slider Είδα: τo «Selfie, στο βάθος πίσω η πόλη» σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση Αμφιλεγόμενη προσπάθεια αποτύπωσης της Θεσσαλονίκης του παρελθόντος. Main_kronstandt_img_0464 Είδα: τη «Νεολιθική Νυχτωδία στην Κρονστάνδη» σε σκηνοθεσία Αρη Μπαλή Μία επιτυχημένη προσπάθεια δραματοποιημένης ποίησης. Main_img_20190407_221528 Είδα: τα «170 τετραγωνικά» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη Το δεύτερο προϊόν συνεργασίας των Τσουρή και Παλούμπη, αναδεικνύεται σ’ ένα ακόμα καλό δείγμα ρεαλιστικού θεάτρου. Main_dsc_6095 Είδα: το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος» σε σκηνοθεσία Χριστίνας Χριστοφή Ο Πίντερ παραμένει ακατανόητος, μολονότι απολύτως καθημερινός, αληθινός και απλός. Το μόνο που χρειάζεται είναι ο εκάστοτε σκηνοθέτης να σεβαστεί τα νοήματά του. Μέχρι να συμβεί αυτό, οι παραστάσεις έργων του θα παραμένουν δυσνόητες, πληκτικές και ανούσιες. Όπως το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος» σε σκ...
#load_content_with_ajax