Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Εθνικός Ελληνορώσων» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη 16 Μαΐου 2018

Ένα έξοχο νεοελληνικό έργο που «ταράζει» τα νερά της προσωπικής ηθικής μας.

Σε κανονικό γήπεδο μπάσκετ έχει μετατραπεί η σκηνή του Από Μηχανής θεάτρου.  Σ΄αυτό παίζουν αγώνα έξι φίλοι από το σχολείο που πλέον έχουν σαρανταρίσει για τα καλά. Το ραντεβού συνήθως πέφτει Σάββατο - εκεί, κατά το απογευματάκι - στο ίδιο πάντα ανοιχτό γήπεδο, στο Ελληνορώσων. Έξι ετερόκλητες προσωπικότητες - άλλος δικηγόρος, άλλος κτηνίατρος, άλλος νονός της νύχτας, άλλος μεροκαματιάρης, άλλος ελεύθερος επαγγελματίας-  που τους ενώνουν, όμως, κοινά βιώματα, κοινές αναμνήσεις, κοινά ψέμματα, αλλά και αμαρτίες.  Άλλοι πιο φίλοι μεταξύ τους, άλλοι λιγότερο. Κι εκεί πάνω στον αγώνα γίνονται και πάλι παιδιά και με τη μπάλα στο χέρι βγάζουν τον πραγματικό τους εαυτό. Ανταλλάσσουν μεταξύ τους καφριλίκια και βρισιές, πλακώνονται μέχρι και στο ξύλο. Κάπως έτσι εκτονώνονται κι έρχονται σε επαφή με τον «αιώνιο» έφηβο που κρύβουν μέσα τους. Εκεί στο γήπεδο της παλιάς τους γειτονιάς. Έρχονται όμως σε επαφή κι με τον πραγματικό τους εαυτό, και αυτό δεν είναι πάντα τόσο ακίνδυνο - κι ίσως τόσο ψυχοθεραπευτικό- όσο ακούγεται, γιατί είναι κάτι που ταράζει τις ισορροπίες και τους αναστατώνει σε μία κρίσιμη στιγμή. Τα απωθημένα κι ο ανταγωνισμός δοκιμάζουν όχι μόνο τα όρια της φιλίας τους, αλλά και τα όρια της προσωπικής ηθικής τους.

Είναι συγκινητικό το πώς ένα τόσο μπρουτάλ νεοελληνικό έργο, όπως ο «Εθνικός Ελληνορώσων» του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου, καταφέρνει τελικά να ψυχογραφήσει βαθιά τον σύγχρονο - όχι μόνο άνδρα- αλλά κι Ελληνα γενικότερα, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με τον εαυτό του και με τη ζωή του ολόκληρη. Κι αυτό μέσω ενός πρίσματος που εκ πρώτης όψεως μοιάζει με μία απλή μαύρη κωμωδία που βγάζει πολύ γέλιο και σε επίπεδο καταστάσεων και σε επίπεδο ατάκας. Την ίδια στιγμή, το έργο είναι βαθιά ρεαλιστικό. Όχι μόνο σαν κείμενο αυτό καθεαυτό, αλλά και σαν σκηνοθετική αντιμετώπιση.

Ο Γιώργος Παλούμπης ακολουθώντας τη συνταγή του πρόσφατου εξαιρετικού «Χαρτοπόλεμου» ακολουθεί τους ήρωές του στις ανάσες τους. Τους βουτά κυριολεκτικά μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα και τους βάζει να διαντιδρούν σε χρόνους πραγματικούς. Σαν να είναι αυτοί οι ίδιοι, σαν να μην υποδύονται κάποιους άλλους, παρά τους εαυτούς τους. Άνθρωποι κανονικοί, της διπλανής πόρτας, παλιοί συμμαθητές με ζωές άκρως υπαρκτές και με φωνές και σκέψεις που άλλοτε ηχούν κι άλλοτε όχι με τις υπερβολές και τις αδυναμίες τους να δίνουν και να παίρνουν. Έρχονται αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους, αλλά και όλο το σύστημα ηθικών αξιών που υποτίθεται πως πρεσβεύουν, παγιδεύονται σε διλήμματα που τους διαταράσσουν όλη τους τη μέχρι τώρα ζωή και δημιουργούν παράλληλα ερωτηματικά γύρω από το «σωστό» και το «λάθος», την υποκειμενικότητα της αλήθειας, του «καλού» και του «κακού», αλλά και γύρω από την αντικειμενικότητα των προσωπικών μας αναμνήσεων και του εκάστοτε απολογισμού της ζωής μας.

Το έργο πέρα από την εξαιρετική πλοκή, σύνθεση και δομή του και τη ρεαλιστική του σκηνοθετική αντιμετώπιση, «κερδίζει» και στις ερμηνείες της ομάδας των ηθοποιών του που παίζουν κανονικό αγώνα μπάσκετ επί σκηνής και παράλληλα ενσαρκώνουν τους χαρακτήρες τους. Τις εντυπώσεις κλέβει ο εκρηκτικός Στάθης Σταμουλακάτος που, ως νονός της νύχτας,  ναι μεν στις στιγμές του ασυγκράτητου θυμού του «θυμίζει» κάτι από το «Στέλλα Κοιμήσου», όμως «προχωρεί» υποκριτικά κι ένα βήμα παραπέρα, καθώς διαποτίζει την ερμηνεία του με άκρατο χιούμορ και βαθιά ανθρωπιά παράλληλα. Ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος στο ρόλο του δικηγόρου δίνει μία επίσης πολύ δυναμική ερμηνεία και καταφέρνει να ακολουθήσει τον ήρωά του σ΄όλες τις ψυχικές του μεταπτώσεις. Ο Θάνος Αλεξίου στο ρόλο του πιο «εύθραυστου» κτηνίατρου είναι πιο ήρεμος και -ίσως- πιο αναμενόμενος, έχει ωστόσο κάποιες πολύ δυνατές σκηνές ειρωνείας που αποσπούν το γέλιο του θεατή. Ο Κώστας Φυτίλης έδωσε μία ισορροπημένα ευαίσθητη ερμηνεία, ενώ ο Μάκης Παπαδημητράτος και ο Στέλιος Δημόπουλος καταφέρνουν να κινηθούν με μεγάλη υποκριτική άνεση στις μεταπτώσεις των ρόλων τους, χωρίς ωστόσο να επιτυγχάνουν την υπέρβαση.


Γιατί να δω την παράσταση:
-Γιατί πρόκειται για ένα από τα πιο δυνατά σύγχρονα νεοελληνικά έργα της χρονιάς
-Για τον βαθύ ρεαλισμό της σκηνοθετικής οπτικής του Γιώργου Παλούμπη
-Για τις εξαιρετικές ερμηνείες όλων των πρωταγωνιστών.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας. Main_vasilis_mavrogeorgiou_kontra_stin_eleftheria_site_07_photo_patroklos_skafidas Είδα: το «Κόντρα στην ελευθερία» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου Μια εξαιρετική παράσταση, συλλήβδην, με μοναδική παραφωνία την at your face αφήγηση στο μονόπρακτο με θέμα την παιδοφιλία. Main_original_slider Παντελής Φλατσούσης: Το kid της σκηνοθεσίας Tο εγχείρημα του σκηνοθέτη να συνδέσει το πρώην ιστορικό 60ο Λύκειο Κυψέλης με τον οικιστικό χάρτη της Κυψέλης ήταν αληθινά ευφυές και απέδωσε.
#load_content_with_ajax