Θέατρο | Είδα...

Είδα: τον «Ευαγγελισμό της Κασσάνδρας» σε σκηνοθεσία Θάνου Σαμαρά 14 Μαΐου 2018

Μία άρτια θεατρο/εικαστική σύλληψη που γοητεύει.

Σύμφωνα με τον αρχαίο μύθο, ο θεός Απόλλωνας έδωσε στην Κασσάνδρα το χάρισμα της μαντικής και ζήτησε τον έρωτά της ως αντάλλαγμα. Η Κασσάνδρα, όμως, αρνήθηκε. Τότε ο θεός την εκδικήθηκε δίνοντάς της την κατάρα του να μη δίνει κανένας πίστη στις προφητείες της.

Στο ευφυές κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη «Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας» λαμβάνει χώρα μία αντιστροφή του παραπάνω μύθου και η Κασσάνδρα αποδέχεται τον πόθο του Θεού. Συνειδητοποιώντας τις συνέπειες αυτής της κατάρας, αλλά και το πείσμα της να ταυτίζεται μόνο με την πνευματική κι ιερατική της υπόσταση, συνειδητοποιεί το λάθος της να απαρνείται τη ζωώδη της φύση και κάνει έρωτα με τον Απόλλωνα. Αίφνης κατακλύζεται από μία απρόσμενη διαύγεια και οδηγείται στην υπέρβαση των απαγορεύσεων, των φόβων, της στέρησης και θέλει να προλάβει το κακό. Και το κακό εδώ είναι το ανολοκλήρωτο της ζωής. Το να απαρνιέσαι, δηλαδή, τη φύση και τις ζωώδεις ορμές σου.

Έτσι, η Κασσάνδρα από εχθρός του πόθου γίνεται τώρα ιέρειά του κι εξαγγέλλει στο παρόν πια, ένα μέλλον στους ανθρώπους· να συναντηθούν ξεδιάντροπα με τον πόθο τους, όποιος κι αν είναι αυτός, όποια συνέπεια κι αν έχει αυτό. Γίνεται ένα πρόσωπο που πια δεν ευαγγελίζεται καταστροφές. Αντιθέτως. Ευαγγελίζεται την επικράτηση του έρωτα και την επερχόμενη αυτοκρατορία του πόθου.

Μ’ αυτόν τον ευφυή μονόλογο του Δημήτρη Δημητριάδη επέλεξε να πάρει το σκηνοθετικό του βάπτισμα ο Θάνος Σαμαράς αποδεικνύοντας πως δεν είναι μόνο καλός ηθοποιός. Μπορεί και να σκηνοθετήσει και μάλιστα εξαιρετικά. Και δεν είναι τυχαίο που ανέλαβε τη συνολική ευθύνη της παράστασης - εκτός από την σκηνοθεσία και την κίνηση, το σκηνικό, τα κοστούμια, τους φωτισμούς και τον σχεδιασμό ήχου. Δε θα μπορούσε - όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων- να συμβεί αλλιώς. Ο Θάνος Σαμαράς είχε στο μυαλό του μία πολύ συγκεκριμένη «Κασσάνδρα» και δεν μπορούσε να μοιράσει νευραλγικούς ρόλους που είχαν να κάνουν με την εικαστικότητα της παράστασης. Ήθελε τα πράγματα να γίνουν όπως ακριβώς τα είχε φανταστεί. Πήρε το ρίσκο και του βγήκε, καθώς μας παρέδωσε μία άρτια θεατρο/εικαστική σύνθεση τιθασεύοντας απόλυτα ένα κείμενο δύσκολο και στριφνό που, όμως, κυριολεκτικά φλέγεται στον πυρετό από λαχτάρα για ζωή.

Πολύτιμος αρωγός του η ταλαντούχα Ελλη Τρίγγου που κατανόησε εποικοδομητικά, όχι μόνο το κείμενο του Δημητριάδη, αλλά και την οπτική του σκηνοθέτη της. Σαν Κασσάνδρα γοητεύει, προβληματίζει, μαγνητίζει, καθώς κατάφερε να «απορροφήσει» δημιουργικά την ασφυκτική σχεδόν κινησιολογία που της επέβαλλε ο σκηνοθέτης, και την εξέφρασε με υποκριτική άνεση σαν να αποτελεί τη δεύτερη φύση της. Οι πολλαπλοί αντικατοπτρισμοί των ειδώλων της στους καθρέφτες - άριστη σύλληψη και κατασκευή- οι φωτισμοί κι η μουσική συνέβαλαν στο να ξετυλιχτεί ο μίτος του φρενήρη ποιητικού ιστού του κειμένου και στο να φτάσει στ΄αυτιά του κοινού η «κραυγή» της μυθικής αυτής ηρωίδας στην λυτρωτική της κατάβαση στον πυρήνα του ανθρώπινου πόθου.

Γιατί να δω την παράσταση:

  • Γιατί σπάνια ένα τόσο δυσνόητο κείμενο μπορεί να ιδωθεί με τέτοια σκηνοθετική οξυδέρκεια.
  • Για τον σκηνικό της διάκοσμο, την πολυπρισματική κατασκευή με τους καθρέφτες.
  • Για την χειμαρρώδη ερμηνεία της Ελλης Τρίγγου.
  • Για την επιλογή του χώρου, του ξενοδοχείου του Μπάγκειον, που ταίριαξε απόλυτα με τη σύλληψη του Θάνου Σαμαρά.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main__mg_1486 Είδα: τον «Ασχημο» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λάλου Συστάσεις για ένα ελάχιστα παιγμένο στην Ελλάδα κείμενο μέσα από μια απολαυστική και καλοστημένη προσπάθεια. Main_photo_1 Είδα: τον «Βαφτιστικό» σε σκηνοθεσία και διεύθυνση Γιώργου Πέτρου Μια σύγχρονη και απολύτως θεατρική σκηνοθεσία της γνωστής οπερέτας. Main_3bd04f9e-cb8c-444f-8089-8ba1172cc991 Είδα: τον «Ανθρωπο με το λουλούδι στο στόμα» σε συ-σκηνοθεσία Τ. Ιορδανίδη και Α. Λεμπεσόπουλου Μια παράσταση-ανεμοστρόβιλος, στην οποία παρασύρεται ο θεατής για να μείνει, εν τέλει, ενεός από τη δύναμη της υποκριτικής δεινότητας του Α. Λεμπεσόπουλου. Main_image0153 Είδα: τα «Πουλιά στον αέρα» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη Εντιμη, σε γενικές γραμμές, προσπάθεια πάνω σε μια ξεθωριασμένη, από το χρόνο, κωμωδία. Main_%ce%a7%ce%b1%ce%bd%cf%82_%ce%9a%cf%8c%ce%bb%cf%87%ce%b1%ce%b1%cf%82_3 Είδα: το «Χανς Κόλχαας» σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ Πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθετική προσέγγιση που καταφέρνει να παρουσιάσει το οδοιπορικό του ομώνυμου ήρωα. Main_unnamed_(2) Είδα: τo «Να ντύσουμε τους γυμνούς» σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα Ασυνήθιστη, αν και τεκμηριωμένη ανάγνωση στον Πιραντέλο που ωστόσο πέφτει σε αντιφάσεις.
#load_content_with_ajax