ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: τον «Ευαγγελισμό της Κασσάνδρας» σε σκηνοθεσία Θάνου Σαμαρά 14 Μαΐου 2018

Μία άρτια θεατρο/εικαστική σύλληψη που γοητεύει.

Σύμφωνα με τον αρχαίο μύθο, ο θεός Απόλλωνας έδωσε στην Κασσάνδρα το χάρισμα της μαντικής και ζήτησε τον έρωτά της ως αντάλλαγμα. Η Κασσάνδρα, όμως, αρνήθηκε. Τότε ο θεός την εκδικήθηκε δίνοντάς της την κατάρα του να μη δίνει κανένας πίστη στις προφητείες της.

Στο ευφυές κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη «Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας» λαμβάνει χώρα μία αντιστροφή του παραπάνω μύθου και η Κασσάνδρα αποδέχεται τον πόθο του Θεού. Συνειδητοποιώντας τις συνέπειες αυτής της κατάρας, αλλά και το πείσμα της να ταυτίζεται μόνο με την πνευματική κι ιερατική της υπόσταση, συνειδητοποιεί το λάθος της να απαρνείται τη ζωώδη της φύση και κάνει έρωτα με τον Απόλλωνα. Αίφνης κατακλύζεται από μία απρόσμενη διαύγεια και οδηγείται στην υπέρβαση των απαγορεύσεων, των φόβων, της στέρησης και θέλει να προλάβει το κακό. Και το κακό εδώ είναι το ανολοκλήρωτο της ζωής. Το να απαρνιέσαι, δηλαδή, τη φύση και τις ζωώδεις ορμές σου.

Έτσι, η Κασσάνδρα από εχθρός του πόθου γίνεται τώρα ιέρειά του κι εξαγγέλλει στο παρόν πια, ένα μέλλον στους ανθρώπους· να συναντηθούν ξεδιάντροπα με τον πόθο τους, όποιος κι αν είναι αυτός, όποια συνέπεια κι αν έχει αυτό. Γίνεται ένα πρόσωπο που πια δεν ευαγγελίζεται καταστροφές. Αντιθέτως. Ευαγγελίζεται την επικράτηση του έρωτα και την επερχόμενη αυτοκρατορία του πόθου.

Μ’ αυτόν τον ευφυή μονόλογο του Δημήτρη Δημητριάδη επέλεξε να πάρει το σκηνοθετικό του βάπτισμα ο Θάνος Σαμαράς αποδεικνύοντας πως δεν είναι μόνο καλός ηθοποιός. Μπορεί και να σκηνοθετήσει και μάλιστα εξαιρετικά. Και δεν είναι τυχαίο που ανέλαβε τη συνολική ευθύνη της παράστασης - εκτός από την σκηνοθεσία και την κίνηση, το σκηνικό, τα κοστούμια, τους φωτισμούς και τον σχεδιασμό ήχου. Δε θα μπορούσε - όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων- να συμβεί αλλιώς. Ο Θάνος Σαμαράς είχε στο μυαλό του μία πολύ συγκεκριμένη «Κασσάνδρα» και δεν μπορούσε να μοιράσει νευραλγικούς ρόλους που είχαν να κάνουν με την εικαστικότητα της παράστασης. Ήθελε τα πράγματα να γίνουν όπως ακριβώς τα είχε φανταστεί. Πήρε το ρίσκο και του βγήκε, καθώς μας παρέδωσε μία άρτια θεατρο/εικαστική σύνθεση τιθασεύοντας απόλυτα ένα κείμενο δύσκολο και στριφνό που, όμως, κυριολεκτικά φλέγεται στον πυρετό από λαχτάρα για ζωή.

Πολύτιμος αρωγός του η ταλαντούχα Ελλη Τρίγγου που κατανόησε εποικοδομητικά, όχι μόνο το κείμενο του Δημητριάδη, αλλά και την οπτική του σκηνοθέτη της. Σαν Κασσάνδρα γοητεύει, προβληματίζει, μαγνητίζει, καθώς κατάφερε να «απορροφήσει» δημιουργικά την ασφυκτική σχεδόν κινησιολογία που της επέβαλλε ο σκηνοθέτης, και την εξέφρασε με υποκριτική άνεση σαν να αποτελεί τη δεύτερη φύση της. Οι πολλαπλοί αντικατοπτρισμοί των ειδώλων της στους καθρέφτες - άριστη σύλληψη και κατασκευή- οι φωτισμοί κι η μουσική συνέβαλαν στο να ξετυλιχτεί ο μίτος του φρενήρη ποιητικού ιστού του κειμένου και στο να φτάσει στ΄αυτιά του κοινού η «κραυγή» της μυθικής αυτής ηρωίδας στην λυτρωτική της κατάβαση στον πυρήνα του ανθρώπινου πόθου.

Γιατί να δω την παράσταση:

  • Γιατί σπάνια ένα τόσο δυσνόητο κείμενο μπορεί να ιδωθεί με τέτοια σκηνοθετική οξυδέρκεια.
  • Για τον σκηνικό της διάκοσμο, την πολυπρισματική κατασκευή με τους καθρέφτες.
  • Για την χειμαρρώδη ερμηνεία της Ελλης Τρίγγου.
  • Για την επιλογή του χώρου, του ξενοδοχείου του Μπάγκειον, που ταίριαξε απόλυτα με τη σύλληψη του Θάνου Σαμαρά.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.
#load_content_with_ajax