Θέατρο | Είδα...

Είδα: τον «Τριστάνο» σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη 29 Μαΐου 2018

Η σχετικά άγνωστη νουβέλα του Τόμας Μαν σε μια θεατροποίηση καλών προθέσεων.

Αναπαρίσταται ο Τόμας Μαν; Αυτή η απορία συνοδεύει την παρακολούθηση της παράστασης που έχει σκηνοθετήσει η Μαρία Μαγκανάρη, φιλική (ειδικά τα τελευταία χρόνια) στη βορειοευρωπαϊκή λογοτεχνία και δραματουργία.

Η μικρή νουβέλα του, που έγραψε στις αρχές του 20ου αιώνα ως συνήχηση της διάσημης όπερας του Βάγκνερ «Τριστάνος και Ιζόλδη» συναντά σε πολλά σημεία το «Μαγικό βουνό» του, τόσο σε θεματικό επίπεδο, αφού κι εδώ εξετάζει κεντρικά ζητήματα της ευρωπαϊκής κουλτούρας (την αισθητική, τη φιλοσοφία, την τέχνη και ειδικότερα τη μουσική), σε επίπεδο τοπίου (αφού επίσης διαδραματίζεται στο χώρο ενός σανατορίου), όσο και σε ψυχαναλυτική διάθεση και εσωτερικότητα.
Στο επίκεντρο της δράσης του βρίσκεται η παντρεμένη μ’ έναν αστό επιχειρηματία, Γκαμπριέλε Κλετεριάν, η οποία μόλις έχει γεννήσει τον «υγιή» γιο της, ενώ η ίδια πάσχει μάλλον από φυματίωση και η τύχη της καθορίζεται από τη θυελλώδη γνωριμία της με τον μονήρη συγγραφέα Ντέτλεβ. Και μολονότι ο «Τριστάνος» είναι ένα πολύ πιο συμπυκνωμένο κείμενο -συγκριτικά πάντα με τον ογκωδέστατο τόμο του «Μαγικού Βουνού»- επιχειρεί επίσης να προσδιορίσει τη σχέση της ομορφιάς, του πνεύματος, του λόγου απέναντι στον φόβο της πραγματικότητας.
Η δυσκολία, ωστόσο, στην αναπαράστασή του φαντάζει εξίσου μεγάλη, όσο αν το ερώτημα ετίθετο και για τη θεατροποίηση του «Μαγικού βουνού». Πώς καλύπτονται όλες αυτές οι πτυχές και οι θεμελιώδεις προβληματισμοί του βιβλίου από μια παράσταση μιας και κάτι ώρας; Είναι αναμενόμενο, όπως και συνέβη, αρκετά να θυσιαστούν.

Αν και η ανάγνωση της Μαρίας Μαγκανάρη θα μπορούσε να αιτιολογηθεί σαν μια ονειρική, ποιητική αφήγηση πάνω στον «Τριστάνο», η προσαρμογή του κειμένου αφήνεται συχνά σε εκκρεμότητα, χάνεται η ροή και τελικά δίνεται η εντύπωση πως η δραματουργία δεν έχει συνοχή. Σωτήρια αποδεικνύεται η επιλογή να προβληθεί εμφατικά η χαρακτηριστική ειρωνεία του Τόμαν Μαν, που αποκαθιστά εν μέρει το ενδιαφέρον παρακολούθησης της.

Καθώς το κυρίως σώμα της παράστασης πάσχει, τα ωφέλιμα στοιχεία της είναι, μοιραία, μεμονωμένα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον ωστόσο παρουσιάζει η αισθητική όψη της που προωθείται τόσο από τις εντυπωσιακές προβολές (Σκηνικά: Διδώ Γκόγκου, Ελένη Κανακίδου, Σόνια Σαμαρτζίδου) όσο και από τους υποβλητικούς φωτισμούς (Μαρία Γοζανίδου). Το απροσδόκητο είναι ότι διακρίνονται και ερμηνείες. Από την πενταμελή ομάδα των καλών ηθοποιών ξεχωρίζουν η Σύρμω Κεκέ στον ρόλο της Γκαμπριέλε για την αξιοσημείωτη φυσικότητα, ο Κώστας Κορωναίος για το σουρεαλιστικό ξέσπασμα στο μονόλογο του ως σύζυγος Κλετεριάν και κυρίως η ίδια η σκηνοθέτις Μαρία Μαγκανάρη για τον αέρα και την κομψότητα με την οποία κυοφορεί την ζωογόνα ειρωνική διάθεση του έργου.
Σε τελική ανάλυση, μια παράσταση καλών προθέσεων μα μερικού ενδιαφέροντος.

Γιατί να το δω:
1. Για τους καλούς ηθοποιούς.
2. Για την ωραία αισθητική της παράστασης.
Γιατί να μην το δω:
Γιατί η δραματουργία πάσχει.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_slider Είδα: Τις "Τρεις Αδελφές" σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ξανθόπουλου Μία παράσταση που καταλήγει να εγκλωβίσει όχι μόνον τους ήρωες της, αλλά και τους θεατές της. Main__mg_1486 Είδα: τον «Ασχημο» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λάλου Συστάσεις για ένα ελάχιστα παιγμένο στην Ελλάδα κείμενο μέσα από μια απολαυστική και καλοστημένη προσπάθεια. Main_photo_1 Είδα: τον «Βαφτιστικό» σε σκηνοθεσία και διεύθυνση Γιώργου Πέτρου Μια σύγχρονη και απολύτως θεατρική σκηνοθεσία της γνωστής οπερέτας. Main_3bd04f9e-cb8c-444f-8089-8ba1172cc991 Είδα: τον «Ανθρωπο με το λουλούδι στο στόμα» σε συ-σκηνοθεσία Τ. Ιορδανίδη και Α. Λεμπεσόπουλου Μια παράσταση-ανεμοστρόβιλος, στην οποία παρασύρεται ο θεατής για να μείνει, εν τέλει, ενεός από τη δύναμη της υποκριτικής δεινότητας του Α. Λεμπεσόπουλου. Main_image0153 Είδα: τα «Πουλιά στον αέρα» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη Εντιμη, σε γενικές γραμμές, προσπάθεια πάνω σε μια ξεθωριασμένη, από το χρόνο, κωμωδία. Main_%ce%a7%ce%b1%ce%bd%cf%82_%ce%9a%cf%8c%ce%bb%cf%87%ce%b1%ce%b1%cf%82_3 Είδα: το «Χανς Κόλχαας» σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ Πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθετική προσέγγιση που καταφέρνει να παρουσιάσει το οδοιπορικό του ομώνυμου ήρωα.
#load_content_with_ajax