ΤΡΙΤΗ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Κουζίνα» σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη 08 Οκτωβρίου 2018

Ενδιαφέρουσα και αισθητικά άψογη προσπάθεια αλλά με άτεχνες ερμηνείες.

Η νεανική, εργαστηριακής φυσιογνωμίας, σκηνή στην οποία μετασχηματίζεται τα τελευταία χρόνια η «Αποθήκη», προσκαλεί φέτος τον Γιώργο Νανούρη κι αυτό αποδεικνύεται μια σοφή, όσο και τολμηρή, κίνηση. Σοφή γιατί το λιτό, ευφάνταστο θέατρο του Νανούρη βρίσκει μια πρώτης τάξεως στέγη στο συγκεκριμένο θέατρο. Τολμηρή γιατί ένα θέατρο της “εμπορικής” συνομοταξίας εμπιστεύεται για πρώτη φορά ένα no name θίασο σ' ένα άγνωστο, στην Ελλάδα, έργο – και μάλιστα έργο πολιτικού περιεχομένου.

Πρόκειται για το πρωτοποριακό, για την εποχή του,  (γραμμένο στα late 50's) κείμενο του Αρνολντ Γουέσκερ,  του πολυγραφότατου και ανήσυχου πολιτικά Βρετανού (κάτι σαν τον Κεν Λόουτς του θεάτρου, αφού έμεινε για πάντα αφοσιωμένος στα εργασιακά ζητήματα) που παρακολουθεί μια εξαντλητική μέρα από τη ζωή μιας ομάδας μαγείρων· στην κουζίνα τους εγκλωβίζονται τα όνειρα, γεννιούνται και πεθαίνουν οι έρωτες, διατυπώνονται οι πρώτες ρατσιστικές και εθνικιστικές επιθέσεις, συμβαίνουν οι πρώτοι συμβιβασμοί.

Η «Κουζίνα» του Γουέσκερ είναι ένα πολυπολιτισμικό σύμπαν· θα έλεγε κανείς πως είναι ένα συμβολικός χώρος για την Αγγλία, αλλά και πλέον για οποιαδήποτε άλλη πατρίδα στην “κατσαρόλα” της οποίας αναμειγνύονται οι άνθρωποι, οι προσωπικότητες, τα έθνη, οι σεξουαλικές προτιμήσεις, οι συνήθειες, οι σκέψεις, όλα σαν μαγειρικά υλικά που καλούνται να φτιάξουν την καινούργια συνταγή ενός κοινωνικού συνόλου.  Στην παράσταση εξάλλου, οι ήρωες δεν υιοθετούν τα θεατρικά, αλλά τα πραγματικά ονόματα των ίδιων των ερμηνευτών, αποδίδοντας μια αίσθηση ρεαλισμού, φίλιας πραγματικότητας δηλαδή σε αυτό που εκτυλίσσεται επί σκηνής.
Από την άλλη, ποιητικό ύφος εξασφαλίζει η έξυπνη ένθεση ενός αποσπάσματος από αρθρογραφία της Κικής Δημουλά, καθώς και η συνταρακτική αφήγηση της παιδοκτονίας – πρόκειται ασφαλώς για το ποίημα της «Μαρίας Φαρράρ» του Μπέρτολτ Μπρεχτ - που συστήνει την πιο φορτισμένη συναισθηματικά στιγμή της παράστασης.
Η σκηνοθεσία εδώ είναι μια άψογα χορογραφημένη παρτιτούρα. Εντονος, σχεδόν απεγνωσμένος, ρυθμός – που κάποτε διακόπτεται από ατμοσφαιρικές slow motion σκηνές - καλοσχεδιασμένη κίνηση, αποσπασματική δράση, επιβλητικά beat που επιβάλλουν τα ίδια τα κατσαρολικά (κάτι σαν να παίζουν μουσική οι Stomp), προσεγμένοι φωτισμοί, ξεσηκωτικό soundtrack.
Μόνο νέοι ηθοποιοί - Μαρία Αθητάκη, Μοσχούλα Ατσιδαύτη, Παναγιώτης Γαβρέλας, Κωνσταντίνος Γιουρνάς, Απόστολος Καμιτσάκης, Φίλιους-Μιχαήλ Κανάκης, Χρήστος Καρνάκης, Τάσος Κορκός Γρηγορία Μεθενίτη, Μάριος Ράμμος, Σταύρος Τσουμάνης - θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στον παλμό αυτής της σκηνοθεσίας. Καθοδηγημένοι από τον Νανούρη φέρουν το σφρίγος και τη σωματική ενέργεια που το έργο και η απόγνωση των ηρώων τους απαιτεί.
Δυστυχώς, αυτό επιτυγχάνεται κατά το ήμισυ. Το αμιγές ερμηνευτικό κομμάτι μένει συχνά αθεμελίωτο και σε στιγμές άτεχνο προδίδοντας την απειρία των πρωταγωνιστών. Η τοποθέτηση των φωνών τους (στις σκηνές του μαγειρικού πανικού) είναι εκτός μέτρου, το χάος που επιδιώκουν να περιγράψουν μεταφράζεται απλώς σε ενοχλητικό θόρυβο που κινδυνεύει να αποσυνδέσει το θεατή από το θέαμα. Αν αυτό ξαναδουλευτεί ή αποκατασταθεί μέσα από την άσκηση με το υλικό τους οι πρωταγωνιστές – μεταξύ των οποίων διακρίνονται αρκετά παιδιά που έχουν δυνατότητες – θα δικαιώσουν την επιλογή στο πρόσωπό τους για ένα θέατρο που δεν χρειάζεται τη μαρκίζα και τα “ονόματα” ώστε να επαληθεύσει τον εαυτό του.
 

Να το δω γιατί:
-Για την άψογη χορογραφία.
-Για τη λιτή μα προσεγμένη αισθητική.
-Για την εντυπωσιακή νεανική ενέργεια.

Να μη το δω γιατί:
-Για την έκδηλη ερμηνευτική απειρία των πρωταγωνιστών.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.
#load_content_with_ajax