ΚΥΡΙΑΚΗ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Master Class» σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου 16 Νοεμβρίου 2018

Η Μαρία Ναυπλιώτου αποδεικνύει ότι πρόκειται για μια ηθοποιό που αποτελεί κατηγορία από μόνη της, αφού δε διστάζει να τσαλακώσει την εικόνα της, αλλά και την ψυχή της προκειμένου να τα προσφέρει στον κόσμο που την παρακολουθούσε μαγεμένος.

Η Μαρία Ναυπλιώτου στο «Master Class» είναι η Μαρία Κάλλας και δίνει την πιο συγκλονιστική, έως σήμερα, ερμηνεία της, σ' έναν ρόλο που, μάλλον, θα αποδειχθεί ο πιο σημαντικός της καριέρας της.

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος σκηνοθέτησε μια παράσταση, η οποία αποτυπώνει με αλήθεια και πάθος τον κόσμο της τέχνης, τους ανθρώπους του θεάματος και την τραγωδία μιας ταλαντούχας, αλλά τρομακτικά πονεμένης γυναίκας. Σε μια άχρονη σκηνή, εμφανίζεται η Μαρία Κάλλας (Μαρία Ναυπλιώτου) για να παραδώσει ένα master-class σε νέους που επιθυμούν να σταδιοδρομήσουν στο χώρο της τέχνης. Οι νέοι αυτοί άνθρωποι περιμένουν να ακούσουν κάποια συμβουλή ή κάποια γνώμη από την ντίβα της όπερας. Η Μ. Κάλλας όμως είναι εκεί όχι για να τους διδάξει, αλλά για να τους μάθει να ζουν και να νιώθουν, κάτι που αποδεικνύεται εν τέλει εξαιρετικά δύσκολο, έως και αδύνατον.

Ο Ο. Παπασπηλιόπουλος δημιούργησε ενδιαφέρουσα αντίστιξη ανάμεσα στους νέους, που είναι γεμάτοι όνειρα, ανωριμότητα, αλλά και σκληρότητα και την πρωταγωνίστρια που φέρνει μαζί της τον μύθο, συνοδεία, όμως, της ωριμότητας, του πόνου, της απώλειας. Δημιούργησε, έτσι, μια σκηνοθεσία γεμάτη χυμούς, καθώς βλέπουμε την ηρωίδα να βασανίζεται από τις αναμνήσεις της, να ερωτεύεται προς στιγμήν τον νεαρό μαθητή που κάθεται δίπλα της, να θρηνεί τον αγέννητο γιό της. Σε αυτό βοήθησε επίσης και η επιλογή του σκηνοθέτη αντί για ηχογραφημένα κομμάτια της Μ. Κάλλας να ακούγονται τα αποσπάσματα από τις όπερες ερμηνευμένα από τους μαθητές-ηθοποιούς επί σκηνής.

Έτσι, δημιουργήθηκαν οι συνθήκες προκειμένου να ακουστεί το κείμενο του Τέρενς Μακ Νάλι στην καταπληκτική μετάφραση του Στρατή Πασχάλη. Μοναδική παραφωνία τα κατ’ ιδίαν κομμάτια της Μ. Κάλλας, τα οποία ακούγονταν (αναίτια) από το μικρόφωνο-ψείρα που είχε επάνω της. Δυστυχώς, στα σημεία αυτά, κατά τα οποία η Μ. Κάλλας εκμυστηρεύεται τις πιο μύχιες σκέψεις της στον εαυτό της, χρειαζόταν άλλη σκηνοθετική διαχείριση, προκειμένου να μη σπάει η μαγεία της στιγμής.

Η Μαρία Ναυπλιώτου στο ρόλο της ντίβας της όπερας είναι καθηλωτική. Όλα της τα εκφραστικά μέσα βρίσκονται σε υπερδιέγερση και καταφέρνει να κατακτήσει την καθολική προσοχή του κοινού. Η Μ. Ναυπλιώτου πέτυχε να περάσει από την αυστηρότητα, στην αλαζονεία, στον πόνο και τη συνειδητοποίηση της ωριμότητας στη διάρκεια μιας παράστασης. Αποδεικνύει ότι πρόκειται για μια ηθοποιό που αποτελεί κατηγορία από μόνη της, αφού δε διστάζει να τσαλακώσει την εικόνα της, αλλά και την ψυχή της προκειμένου να τα προσφέρει στον κόσμο που την παρακολουθούσε μαγεμένος.

Ενδιαφέροντες και οι δευτερεύοντες ρόλοι, τους οποίους παρουσίασε πολύ σύγχρονους ο σκηνοθέτης και οι οποίοι απέδωσαν απολαυστικά και τις αναγκαίες κωμικές ανάσες στην παράσταση. Οι ηθοποιοί που υποδύονταν τους 3 μαθητές (Εύα Γαλογαύρου, Λητώ Μεσσήνη και Νικόλας Μαραζιώτης) κέρδισαν το κοινό τόσο με την υποκριτική τους, όσο και με τις υπέροχες φωνές τους. Απολαυστικός και πολύ συμπαθητικός επίσης ο Βαγγέλης Δαούσης στο ρόλο του Stage Hand, που στόχο είχε να σπάσει τη θεατρική ψευδαίσθηση, παίζοντας μεταξύ της θεατρικής σκηνής και της πλατείας, ανάμεσα στην «αλήθεια» και το θέατρο. Διακριτικός και υποστηρικτικός της πρωταγωνίστριας και ο ρόλος του Πιανίστα (Πέτρος Μπούρας).

Στα θετικά της παράστασης πρέπει να προστεθούν επίσης οι ατμοσφαιρικοί και καίριοι φωτισμοί (Νίκος Βλασσόπουλος) που εκτόξευαν τη θεατρική θερμοκρασία των εκάστοτε σκηνών, αλλά και το λειτουργικό αν και διακριτικό σκηνικό (Όλγα Μπρούμα) που δημιουργούσε την αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε ωδείο.

Εν συνόλω, η συνάντηση και συνεργασία της Μαρίας Ναυπλιώτου και του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου κατάφερε να δημιουργήσει ένα μικρό θαύμα, από το οποίο ο θεατής φεύγει νιώθοντας την, επιδιωκόμενη από τους αρχαίους Έλληνες, «μέθεξη».

Γιατί να το δω
-Για την Μαρία Ναυπλιώτου!!!!
-Για τη σκηνοθεσία
-Γιατί πρόκειται για ένα διαμάντι στον φετινό θεατρικό χάρτη της χώρας

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.
#load_content_with_ajax