Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Master Class» σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου 16 Νοεμβρίου 2018

Η Μαρία Ναυπλιώτου αποδεικνύει ότι πρόκειται για μια ηθοποιό που αποτελεί κατηγορία από μόνη της, αφού δε διστάζει να τσαλακώσει την εικόνα της, αλλά και την ψυχή της προκειμένου να τα προσφέρει στον κόσμο που την παρακολουθούσε μαγεμένος.

Η Μαρία Ναυπλιώτου στο «Master Class» είναι η Μαρία Κάλλας και δίνει την πιο συγκλονιστική, έως σήμερα, ερμηνεία της, σ' έναν ρόλο που, μάλλον, θα αποδειχθεί ο πιο σημαντικός της καριέρας της.

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος σκηνοθέτησε μια παράσταση, η οποία αποτυπώνει με αλήθεια και πάθος τον κόσμο της τέχνης, τους ανθρώπους του θεάματος και την τραγωδία μιας ταλαντούχας, αλλά τρομακτικά πονεμένης γυναίκας. Σε μια άχρονη σκηνή, εμφανίζεται η Μαρία Κάλλας (Μαρία Ναυπλιώτου) για να παραδώσει ένα master-class σε νέους που επιθυμούν να σταδιοδρομήσουν στο χώρο της τέχνης. Οι νέοι αυτοί άνθρωποι περιμένουν να ακούσουν κάποια συμβουλή ή κάποια γνώμη από την ντίβα της όπερας. Η Μ. Κάλλας όμως είναι εκεί όχι για να τους διδάξει, αλλά για να τους μάθει να ζουν και να νιώθουν, κάτι που αποδεικνύεται εν τέλει εξαιρετικά δύσκολο, έως και αδύνατον.

Ο Ο. Παπασπηλιόπουλος δημιούργησε ενδιαφέρουσα αντίστιξη ανάμεσα στους νέους, που είναι γεμάτοι όνειρα, ανωριμότητα, αλλά και σκληρότητα και την πρωταγωνίστρια που φέρνει μαζί της τον μύθο, συνοδεία, όμως, της ωριμότητας, του πόνου, της απώλειας. Δημιούργησε, έτσι, μια σκηνοθεσία γεμάτη χυμούς, καθώς βλέπουμε την ηρωίδα να βασανίζεται από τις αναμνήσεις της, να ερωτεύεται προς στιγμήν τον νεαρό μαθητή που κάθεται δίπλα της, να θρηνεί τον αγέννητο γιό της. Σε αυτό βοήθησε επίσης και η επιλογή του σκηνοθέτη αντί για ηχογραφημένα κομμάτια της Μ. Κάλλας να ακούγονται τα αποσπάσματα από τις όπερες ερμηνευμένα από τους μαθητές-ηθοποιούς επί σκηνής.

Έτσι, δημιουργήθηκαν οι συνθήκες προκειμένου να ακουστεί το κείμενο του Τέρενς Μακ Νάλι στην καταπληκτική μετάφραση του Στρατή Πασχάλη. Μοναδική παραφωνία τα κατ’ ιδίαν κομμάτια της Μ. Κάλλας, τα οποία ακούγονταν (αναίτια) από το μικρόφωνο-ψείρα που είχε επάνω της. Δυστυχώς, στα σημεία αυτά, κατά τα οποία η Μ. Κάλλας εκμυστηρεύεται τις πιο μύχιες σκέψεις της στον εαυτό της, χρειαζόταν άλλη σκηνοθετική διαχείριση, προκειμένου να μη σπάει η μαγεία της στιγμής.

Η Μαρία Ναυπλιώτου στο ρόλο της ντίβας της όπερας είναι καθηλωτική. Όλα της τα εκφραστικά μέσα βρίσκονται σε υπερδιέγερση και καταφέρνει να κατακτήσει την καθολική προσοχή του κοινού. Η Μ. Ναυπλιώτου πέτυχε να περάσει από την αυστηρότητα, στην αλαζονεία, στον πόνο και τη συνειδητοποίηση της ωριμότητας στη διάρκεια μιας παράστασης. Αποδεικνύει ότι πρόκειται για μια ηθοποιό που αποτελεί κατηγορία από μόνη της, αφού δε διστάζει να τσαλακώσει την εικόνα της, αλλά και την ψυχή της προκειμένου να τα προσφέρει στον κόσμο που την παρακολουθούσε μαγεμένος.

Ενδιαφέροντες και οι δευτερεύοντες ρόλοι, τους οποίους παρουσίασε πολύ σύγχρονους ο σκηνοθέτης και οι οποίοι απέδωσαν απολαυστικά και τις αναγκαίες κωμικές ανάσες στην παράσταση. Οι ηθοποιοί που υποδύονταν τους 3 μαθητές (Εύα Γαλογαύρου, Λητώ Μεσσήνη και Νικόλας Μαραζιώτης) κέρδισαν το κοινό τόσο με την υποκριτική τους, όσο και με τις υπέροχες φωνές τους. Απολαυστικός και πολύ συμπαθητικός επίσης ο Βαγγέλης Δαούσης στο ρόλο του Stage Hand, που στόχο είχε να σπάσει τη θεατρική ψευδαίσθηση, παίζοντας μεταξύ της θεατρικής σκηνής και της πλατείας, ανάμεσα στην «αλήθεια» και το θέατρο. Διακριτικός και υποστηρικτικός της πρωταγωνίστριας και ο ρόλος του Πιανίστα (Πέτρος Μπούρας).

Στα θετικά της παράστασης πρέπει να προστεθούν επίσης οι ατμοσφαιρικοί και καίριοι φωτισμοί (Νίκος Βλασσόπουλος) που εκτόξευαν τη θεατρική θερμοκρασία των εκάστοτε σκηνών, αλλά και το λειτουργικό αν και διακριτικό σκηνικό (Όλγα Μπρούμα) που δημιουργούσε την αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε ωδείο.

Εν συνόλω, η συνάντηση και συνεργασία της Μαρίας Ναυπλιώτου και του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου κατάφερε να δημιουργήσει ένα μικρό θαύμα, από το οποίο ο θεατής φεύγει νιώθοντας την, επιδιωκόμενη από τους αρχαίους Έλληνες, «μέθεξη».

Γιατί να το δω
-Για την Μαρία Ναυπλιώτου!!!!
-Για τη σκηνοθεσία
-Γιατί πρόκειται για ένα διαμάντι στον φετινό θεατρικό χάρτη της χώρας

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_gia_2799 Είδα: το «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη Μια μοναδική παράσταση, η οποία, αν και αγγίζει μπεκετικού προβληματισμού θεματολογία, το κάνει με τόση απλότητα και αμεσότητα που είναι αδύνατον να φύγει κάποιος θεατής χωρίς να έχει γελάσει ή να έχει κλάψει ή να έχει προβληματιστεί ή να έχει απλώς διασκεδάσει. Main__mg_2592 Είδα: την «Απλή Μετάβαση» σε σκηνοθεσία Μίνωα Θεοχάρη Με φόντο την τρέχουσα κοινωνική πραγματικότητα βλέπουμε ανάγλυφα τους φόβους, τις αντιφάσεις και τις δύσκολες ισορροπίες των σύγχρονων νέων. Main_%ce%9a%ce%bf%cf%85%ce%bc_%ce%9a%ce%bf%cf%85%ce%b1%cc%81%cf%843%c2%a9elinagiounanli Debate είδα-με: στο «Κουμ Κουάτ» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μία παράσταση, δύο διαφορετικές απόψεις που καταδεικνύουν την υποκειμενικότητα, αλλά και το μεγαλείο της τέχνης του θεάτρου. Main_gida_1 Είδα: το «Γίδα ή ποια είναι η Σύλβια» σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη Η παράσταση που σκηνοθέτησε ο Νικορέστης Χανιωτάκης με τον ρυθμό, την ατμόσφαιρα, τις ερμηνείες και τα σκηνικά της, επιβεβαιώνει την ευφυία του κειμένου. Main_slider Είδα: τις «Φυλές» σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά Μια παράσταση που με διορθωτικές κινήσεις θα μπορούσε να αποτελέσει το απόλυτο talk of the town. Main_site_header_950x460_dasi.jpg.950x0_q85_crop-scale Είδα: το «Δάση στα γόνατα» σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη Μία παράσταση - καταβύθιση στο ασυνείδητο. Εκεί που η ανάγκη για πίστη σε κάτι ανώτερο συναντά τον έρωτα και τον ...θάνατο.
#load_content_with_ajax