Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Χανς Κόλχαας» σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ 04 Ιανουαρίου 2019

Πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθετική προσέγγιση που καταφέρνει να παρουσιάσει το οδοιπορικό του ομώνυμου ήρωα.

Το 1974, ο σκηνοθέτης Γιώργος Θεοδοσιάδης, παρουσίασε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με την έλευση της μεταπολίτευσης, ένα έργο του Άγγλου συγγραφέα, Τζον Σόντερς, με τον τίτλο «Χάανς Κόλχαας». Το έργο, βασισμένο στην νουβέλα του Κλάιστ («Μίκαελ Κόλχαας»), διαδραματίζεται στη Γερμανία του 18ου αιώνα. Πρόκειται για την ιστορία ενός εμπόρου αλόγων, του Χάανς Κόλχαας, ο οποίος, όταν ήρθε αντιμέτωπος με την αδικία της πολιτικής εξουσίας, αποφάσισε να εκδικηθεί το κράτος. Ο Κόλχαας ήταν υπαρκτό πρόσωπο, το οποίο έζησε όντως στη Γερμανία του 18ου αιώνα, ενώ είναι αληθινά και τα περισσότερα από όσα διηγήθηκε αρχικά, ο Κλάιστ στην νουβέλα του και αργότερα ο Σόντερς στη θεατρική διασκευή του. Το έργο, με το οποίο ο Γ. Θεοδοσιάδης αποφάσισε να κάνει το πολιτικό του σχόλιο μετά την επταετία, πραγματεύεται την κοινωνική αδικία και διαστρωμάτωση, την πολιτική αδιαφάνεια και διαπλοκή, όπως και την επανάσταση των λαών απέναντι σε ένα σαθρό πολιτικό και νομικό πλαίσιο.

Το 2018, σχεδόν 45 χρόνια μετά από το πρώτο της αυτό ανέβασμα στην ελληνική θεατρική σκηνή, το έργο ανεβαίνει και πάλι. Στο «Art 63», έναν νέο χώρο στη θεατρική Αθήνα. Πρόκειται για το νέο θέατρο της Δραματικής Σχολής Αθηνών-«Γ. Θεοδοσιάδη». Το έργο αυτό επέλεξαν για να εγκαινιάσουν το νέο χώρο, αλλά και για να αποτίσουν φόρο τιμής στον Γ. Θεοδοσιάδη, καθηγητές και παλαιοί απόφοιτοι της Σχολής. Έτσι, η παράσταση «Χάανς Κόλχαας» ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ. Η πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθετική προσέγγιση καταφέρνει να παρουσιάσει το οδοιπορικό του ομώνυμου ήρωα από την οικογενειακή γαλήνη και εστία, μέχρι την κοινωνική εξέγερση και επανάσταση. Μέσα από μια διαδρομή γεμάτη εικόνες, συναισθήματα και ήχους, βλέπουμε τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την κοινωνική, φαινομενική, ηρεμία από την αντίσταση. Η Λ. Μελεμέ κατάφερε να δείξει επιτυχώς πώς η ιστορία ενός ανθρώπου που έζησε τον 18ο αιώνα συνεχίζει να είναι απίστευτα επίκαιρη έως και τις μέρες μας.

Ενορχηστρωτής της επί σκηνής προσπάθειας, στάθηκε ο Νίκος Νίκας, στον ομώνυμο ρόλο του Χάανς Κόλχαας. Πλαισιωμένος από μια ομάδα αποφοίτων της σχολής, οι οποίοι με το δυναμισμό, την ορμή, αλλά και το πάθος της νεότητας μπόρεσαν να μας παρασύρουν στην ιστορία του αναγεννησιακού αυτού ήρωα. Όλα τα μέλη αυτής της 12μέλους ομάδας (αριθμός άξιος προσοχής για ένα θέατρο στις μέρες μας!) μπόρεσαν να συνεργαστούν και να κάνουν δικό τους ένα αρκετά δύσκολο κείμενο, περνώντας απευθείας στο κοινό τα μηνύματά του.

Πολύ καλή η επιλογή της μουσικής (Μάρω Θεοδωράκη), η οποία δημιούργησε ξεχωριστές ατμόσφαιρες μέσα στην παράσταση. Ιδιαίτερη η μουσική επιλογή τόσο στην αρχή, όσο και στο τέλος της παράστασης. Εξαιρετική επίσης η κινησιολογική διδασκαλία (Κική Μπάκα), καθώς ενορχηστρώθηκαν στην εντέλεια 12 άνθρωποι σε μια κυκλική σκηνή. Ξεχωριστή μνεία αξίζει επίσης στο εμπνευσμένο κυκλικό σκηνικό (Άννα Ζούλια), που παρουσίαζε ένα λαβύρινθο, δείχνοντας τη δαιδαλώδη διαδρομή του ήρωα τόσο προς τη δικαιοσύνη, όσο και προς την προσωπική του καταστροφή, αλλά και στα ταιριαστά με την εποχή κοστούμια (Σύλβια Χαρατσάρη).

Η σκηνοθεσία πέτυχε να παρασύρει τον θεατή και να τον οδηγήσει σε ένα ταξίδι 1 ½ ώρας, γεμάτης κοινωνικο-πολιτικούς προβληματισμούς και αντιστοιχίες με το σήμερα. Εξαιρετικά πετυχημένες κάποιες ιδιαίτερες στιγμές της παράστασης, που δημιούργησαν έντονα συναισθήματα (π.χ. η εμβληματική τελευταία σκηνή), αλλά επίσης συνέδεσαν, με πολύ καίριο τρόπο, την ιστορία με το σήμερα.

Μια παράσταση γεμάτη ζωντάνια, φρεσκάδα, νέους, ωραίους και ταλαντούχους ανθρώπους, αλλά και πολύτιμα μηνύματα σε έναν υπέροχο νέο χώρο.

Γιατί να το δω

-Για την πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία της Λ. Μελεμέ

-Για τους τόσο ταλαντούχους νέους ανθρώπους

-Για τον καταπληκτικό χώρο που βρίσκεται κρυμμένος στο κέντρο της Αθήνας

Γιατί να μην το δω

-Γιατί θα μπορούσε η παράσταση να διαρκεί λίγο λιγότερο, προκειμένου να είναι πιο σφιχτός ο ρυθμός της

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_i_giannoula_i_koulourou_site_16_photo_evi_fylaktou Είδα: τη «Γιαννούλα την Κουλουρού» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου Μία παράσταση που, ενώ είχε ένα εξαιρετικό περίβλημα, «πνίγηκε» μέσα στη δραματουργική της αδυναμία. Main_0v6a4921-1_ Είδα: την «Εντα Γκάμπλερ» σε σκηνοθεσία Ζωής Χατζηαντωνίου Μια παράσταση που συνοδεύεται από πολλές και ενδιαφέρουσες ιδέες. Main_slider Είδα: «Το Τέλος» σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα «Τα δάκρυα των ανθρώπων είναι περιορισμένα. Για καθέναν που αρχίζει να κλαίει, κάπου αλλού κάποιος άλλος σταματά.»* Main_elena_karakouli_himmelweg-_site_10_photo_elina_giounanli Είδα: το "Himmelweg" σε σκηνοθεσία Έλενας Καρακούλη Το «Himmelweg» είναι ένα θεατρικό αριστούργημα, ένα μάθημα ζωής, μια παράσταση από την οποία φεύγεις ταυτόχρονα συγκλονισμένος και βαθιά προβληματισμένος! Main_%ce%a4%ce%bf_%ce%be%cf%85%cc%81%cf%80%ce%bd%ce%b7%ce%bc%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%91%cc%81%ce%bd%ce%bf%ce%b9%ce%be%ce%b7%cf%822%c2%a9domnikimitropoulou Είδα: το «Ξύπνημα της Άνοιξης» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά Μία παράσταση με άποψη και αισθητική που «πνίγηκε» μέσα στις ορμές της. Main_e582c863-b6e1-443b-9ec6-ef1d0d465eb1 Είδα: τη «Φαλακρή τραγουδίστρια» σε σκηνοθεσία Σοφίας Μαραθάκη Καλοφτιαγμένη, από κάθε άποψη, μεταμοντερνική κωμωδία.
#load_content_with_ajax