Θέατρο | Είδα...

Είδα: τα «Πουλιά στον αέρα» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη 07 Ιανουαρίου 2019

Εντιμη, σε γενικές γραμμές, προσπάθεια πάνω σε μια ξεθωριασμένη, από το χρόνο, κωμωδία.

Πέντε χρόνια μετά το ανέβασμα των ξεκαρδιστικών «Ψύλλων στ’ αυτιά», η ομάδα του θεάτρου «Αλίκη» επιστρέφει στην κλασική κωμωδία του Ζωρζ Φεντώ – εδώ με το έτερο δημοφιλές έργο του «Πουλιά στον αέρα» (γνωστό και ως το «Έξυπνο πουλί»). Αυτή τη φορά, ωστόσο, η ‘συνταγή’ δεν αποδεικνύεται το ίδιο επιτυχημένη.

Παρά την εξάσκηση του σχήματος του θεάτρου – με σταθερά στελέχη το δίδυμο της Βίκυς Σταυροπούλου και του Χρήστου Χατζηπαναγιώτη – και δη στη γαλλική κωμωδία, το εν λόγω έργο του Φεντώ φαντάζει πια ξεθωριασμένο. Λαμπρό δείγμα της Μπελ Επόκ, μια τεράστια (τότε) επιτυχία που επιχειρεί να διατυπώσει τα συμπτώματα της σεξουαλικής απελευθέρωσης που σαρώνει το Παρίσι του 19ου αιώνα. Κείμενο που αφήνει πίσω του την υπερχείλιση των μεγάλων αισθημάτων του Ρομαντισμού και κοιτάζει τον άνθρωπο μέσα από το ερωτικό του ένστικτο: Τον άνθρωπο που παρασύρεται από τις σαρκικές του ορμές, σε σημείο τυφλότητας.
Σήμερα, ωστόσο, αυτό το αποκαλυπτικό και τολμηρό για την εποχή του κείμενο μοιάζει να έχει απολέσει την ενάργεια του. Όχι γιατί ο άνθρωπος δεν εξακολουθεί να είναι έρμαιο των ενστίκτων του – απεναντίας. Αλλά γιατί το ελεύθερο σεξ είναι μια, από καιρό, κατακτημένη κατάσταση σε σημείο κορεσμού δε, που δεν σηματοδοτεί την ίδια… επαναστατική πράξη, όπως 150 και πλέον χρόνια πριν. Ηρωες του ένα παντρεμένο ζευγάρι αστών του Παρισιού, η Λουσιέν και ο Βατλέν που αρχικά δείχνουν να αντιστέκονται σε εξωσυζυγικούς πειρασμούς μέχρι που οι κατάλληλες συνθήκες θα ερεθίσουν τα ένστικτα τους.
Ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης έχει καταβάλει φιλότιμη προσπάθεια να το αναθεωρήσει με αιχμή του δόρατος της τη μεταφορά της πλοκής στο σήμερα. Και πάλι, όμως, το έργο ενδιαφέρει μόνο για τις κωμικές του καταστάσεις, το βάσανο των ηρώων επί σκηνής, για τον περίφημο δηλαδή, φαρσικό μηχανισμό τον οποίο αποθέωσε ο Φεντώ. Στις στιγμές που αυτό επιτυγχάνεται – λόγου χάρη στην σκηνή του ξενοδοχείου - απολαμβάνει κανείς θεατρικότητα, κωμικότητα, φρενήρη ρυθμό και τρελές ερμηνείες. Στο υπόλοιπο της παράστασης, όμως, με τα μεγαλύτερα διαλογικά μέρη και την, χωρίς ανατροπές, πλοκή, περιορίζεται το ενδιαφέρον της παρακολούθησης στα όρια μιας σεξοκωμωδίας και φυσικά στους καλούς ηθοποιούς και στην εμπειρία του σκηνοθέτη να τους καθοδηγήσει.
Εκτός από επικεφαλής του θιάσου η Βίκυ Σταυροπούλου και ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης φαίνεται πως γνωρίζουν πολύ καλά τα κλειδιά της κωμωδίας και δη της φάρσας. Η μεν πρώτη διακρίνεται για την εκφραστικότητα και τα καλά αντανακλαστικά, ο δε δεύτερος για την απαράμιλλη δυνατότητα να απηχεί τη γελοιότητα του απελπισμένου. Από τον υπόλοιπο 12μελή θίασο οι εκπλήξεις έρχονται από εκεί που δεν το περιμένει κανείς: Από το Γιώργο Χρανιώτη και τον Ιωάννη Παπαζήση που, παρότι δεν έχουν τρέξει χιλιόμετρα στην κωμωδία έχουν έλεγχο των μέσων τους, η Μαριλού Κατσαφάδου για την απολαυστικά γκροτέσκα ερμηνεία της και η Θεοδώρα Τζήμου. Η αναφορά στη Τζήμου γίνεται τελευταία αφού και μόνο η συμμετοχή της σ’ ένα θίασο εμπορικού θεάτρου αποτελεί έκπληξη. Παρόλα αυτά, όχι μόνο καταφέρνει να ενσωματωθεί σε αυτόν αλλά και να υπηρετήσει με κέφι ένα είδος από το οποίο έχει κρατήσει αποστάσεις. Η υπόλοιπη διανομή – Δημήτρης Λιόλιος, Κωνσταντίνα Χριστοφορίδου, Γιάννης Ρούσσος, Νίκος Αρβανίτης, Μαρία Κωνσταντάκη και Χριστίνα Τσάφου - κινείται σε επίπεδα επάρκειας καθώς συχνά καταφεύγουν σε υπερβολές, εντάσεις και άσκοπο υπερπαίξιμο για να αναζωπυρώσουν το ενδιαφέρον των ρόλων τους.
Στα θετικά της παράστασης, τα λιτά ποπ σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη, τα κομψά κοστούμια της Κατερίνας Παπανικολάου και οι νόστιμες χορογραφίες του Φωκά Ευαγγελινού που ζωοδοτούν την άχαρη αλλαγή σκηνών και σκηνικών.

Να το δω :
1. Για τις ερμηνείες των βασικών πρωταγωνιστών.
2. Για τις σκηνές όπου επικρατεί το ακραιφνές φαρσικό στοιχείο.
Να μη το δω :
1. Για τη, χωρίς σύνδεση με το σήμερα, δραματουργία.
2. Για τον, κατά τόπους, χαλαρό ρυθμό

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_i_giannoula_i_koulourou_site_16_photo_evi_fylaktou Είδα: τη «Γιαννούλα την Κουλουρού» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου Μία παράσταση που, ενώ είχε ένα εξαιρετικό περίβλημα, «πνίγηκε» μέσα στη δραματουργική της αδυναμία. Main_0v6a4921-1_ Είδα: την «Εντα Γκάμπλερ» σε σκηνοθεσία Ζωής Χατζηαντωνίου Μια παράσταση που συνοδεύεται από πολλές και ενδιαφέρουσες ιδέες. Main_slider Είδα: «Το Τέλος» σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα «Τα δάκρυα των ανθρώπων είναι περιορισμένα. Για καθέναν που αρχίζει να κλαίει, κάπου αλλού κάποιος άλλος σταματά.»* Main_elena_karakouli_himmelweg-_site_10_photo_elina_giounanli Είδα: το "Himmelweg" σε σκηνοθεσία Έλενας Καρακούλη Το «Himmelweg» είναι ένα θεατρικό αριστούργημα, ένα μάθημα ζωής, μια παράσταση από την οποία φεύγεις ταυτόχρονα συγκλονισμένος και βαθιά προβληματισμένος! Main_%ce%a4%ce%bf_%ce%be%cf%85%cc%81%cf%80%ce%bd%ce%b7%ce%bc%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%91%cc%81%ce%bd%ce%bf%ce%b9%ce%be%ce%b7%cf%822%c2%a9domnikimitropoulou Είδα: το «Ξύπνημα της Άνοιξης» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά Μία παράσταση με άποψη και αισθητική που «πνίγηκε» μέσα στις ορμές της. Main_e582c863-b6e1-443b-9ec6-ef1d0d465eb1 Είδα: τη «Φαλακρή τραγουδίστρια» σε σκηνοθεσία Σοφίας Μαραθάκη Καλοφτιαγμένη, από κάθε άποψη, μεταμοντερνική κωμωδία.
#load_content_with_ajax