Θέατρο | Είδα...

Είδα: τα «Πουλιά στον αέρα» σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη 07 Ιανουαρίου 2019

Εντιμη, σε γενικές γραμμές, προσπάθεια πάνω σε μια ξεθωριασμένη, από το χρόνο, κωμωδία.

Πέντε χρόνια μετά το ανέβασμα των ξεκαρδιστικών «Ψύλλων στ’ αυτιά», η ομάδα του θεάτρου «Αλίκη» επιστρέφει στην κλασική κωμωδία του Ζωρζ Φεντώ – εδώ με το έτερο δημοφιλές έργο του «Πουλιά στον αέρα» (γνωστό και ως το «Έξυπνο πουλί»). Αυτή τη φορά, ωστόσο, η ‘συνταγή’ δεν αποδεικνύεται το ίδιο επιτυχημένη.

Παρά την εξάσκηση του σχήματος του θεάτρου – με σταθερά στελέχη το δίδυμο της Βίκυς Σταυροπούλου και του Χρήστου Χατζηπαναγιώτη – και δη στη γαλλική κωμωδία, το εν λόγω έργο του Φεντώ φαντάζει πια ξεθωριασμένο. Λαμπρό δείγμα της Μπελ Επόκ, μια τεράστια (τότε) επιτυχία που επιχειρεί να διατυπώσει τα συμπτώματα της σεξουαλικής απελευθέρωσης που σαρώνει το Παρίσι του 19ου αιώνα. Κείμενο που αφήνει πίσω του την υπερχείλιση των μεγάλων αισθημάτων του Ρομαντισμού και κοιτάζει τον άνθρωπο μέσα από το ερωτικό του ένστικτο: Τον άνθρωπο που παρασύρεται από τις σαρκικές του ορμές, σε σημείο τυφλότητας.
Σήμερα, ωστόσο, αυτό το αποκαλυπτικό και τολμηρό για την εποχή του κείμενο μοιάζει να έχει απολέσει την ενάργεια του. Όχι γιατί ο άνθρωπος δεν εξακολουθεί να είναι έρμαιο των ενστίκτων του – απεναντίας. Αλλά γιατί το ελεύθερο σεξ είναι μια, από καιρό, κατακτημένη κατάσταση σε σημείο κορεσμού δε, που δεν σηματοδοτεί την ίδια… επαναστατική πράξη, όπως 150 και πλέον χρόνια πριν. Ηρωες του ένα παντρεμένο ζευγάρι αστών του Παρισιού, η Λουσιέν και ο Βατλέν που αρχικά δείχνουν να αντιστέκονται σε εξωσυζυγικούς πειρασμούς μέχρι που οι κατάλληλες συνθήκες θα ερεθίσουν τα ένστικτα τους.
Ο σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης έχει καταβάλει φιλότιμη προσπάθεια να το αναθεωρήσει με αιχμή του δόρατος της τη μεταφορά της πλοκής στο σήμερα. Και πάλι, όμως, το έργο ενδιαφέρει μόνο για τις κωμικές του καταστάσεις, το βάσανο των ηρώων επί σκηνής, για τον περίφημο δηλαδή, φαρσικό μηχανισμό τον οποίο αποθέωσε ο Φεντώ. Στις στιγμές που αυτό επιτυγχάνεται – λόγου χάρη στην σκηνή του ξενοδοχείου - απολαμβάνει κανείς θεατρικότητα, κωμικότητα, φρενήρη ρυθμό και τρελές ερμηνείες. Στο υπόλοιπο της παράστασης, όμως, με τα μεγαλύτερα διαλογικά μέρη και την, χωρίς ανατροπές, πλοκή, περιορίζεται το ενδιαφέρον της παρακολούθησης στα όρια μιας σεξοκωμωδίας και φυσικά στους καλούς ηθοποιούς και στην εμπειρία του σκηνοθέτη να τους καθοδηγήσει.
Εκτός από επικεφαλής του θιάσου η Βίκυ Σταυροπούλου και ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης φαίνεται πως γνωρίζουν πολύ καλά τα κλειδιά της κωμωδίας και δη της φάρσας. Η μεν πρώτη διακρίνεται για την εκφραστικότητα και τα καλά αντανακλαστικά, ο δε δεύτερος για την απαράμιλλη δυνατότητα να απηχεί τη γελοιότητα του απελπισμένου. Από τον υπόλοιπο 12μελή θίασο οι εκπλήξεις έρχονται από εκεί που δεν το περιμένει κανείς: Από το Γιώργο Χρανιώτη και τον Ιωάννη Παπαζήση που, παρότι δεν έχουν τρέξει χιλιόμετρα στην κωμωδία έχουν έλεγχο των μέσων τους, η Μαριλού Κατσαφάδου για την απολαυστικά γκροτέσκα ερμηνεία της και η Θεοδώρα Τζήμου. Η αναφορά στη Τζήμου γίνεται τελευταία αφού και μόνο η συμμετοχή της σ’ ένα θίασο εμπορικού θεάτρου αποτελεί έκπληξη. Παρόλα αυτά, όχι μόνο καταφέρνει να ενσωματωθεί σε αυτόν αλλά και να υπηρετήσει με κέφι ένα είδος από το οποίο έχει κρατήσει αποστάσεις. Η υπόλοιπη διανομή – Δημήτρης Λιόλιος, Κωνσταντίνα Χριστοφορίδου, Γιάννης Ρούσσος, Νίκος Αρβανίτης, Μαρία Κωνσταντάκη και Χριστίνα Τσάφου - κινείται σε επίπεδα επάρκειας καθώς συχνά καταφεύγουν σε υπερβολές, εντάσεις και άσκοπο υπερπαίξιμο για να αναζωπυρώσουν το ενδιαφέρον των ρόλων τους.
Στα θετικά της παράστασης, τα λιτά ποπ σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη, τα κομψά κοστούμια της Κατερίνας Παπανικολάου και οι νόστιμες χορογραφίες του Φωκά Ευαγγελινού που ζωοδοτούν την άχαρη αλλαγή σκηνών και σκηνικών.

Να το δω :
1. Για τις ερμηνείες των βασικών πρωταγωνιστών.
2. Για τις σκηνές όπου επικρατεί το ακραιφνές φαρσικό στοιχείο.
Να μη το δω :
1. Για τη, χωρίς σύνδεση με το σήμερα, δραματουργία.
2. Για τον, κατά τόπους, χαλαρό ρυθμό

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main__mg_1486 Είδα: τον «Ασχημο» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λάλου Συστάσεις για ένα ελάχιστα παιγμένο στην Ελλάδα κείμενο μέσα από μια απολαυστική και καλοστημένη προσπάθεια. Main_photo_1 Είδα: τον «Βαφτιστικό» σε σκηνοθεσία και διεύθυνση Γιώργου Πέτρου Μια σύγχρονη και απολύτως θεατρική σκηνοθεσία της γνωστής οπερέτας. Main_3bd04f9e-cb8c-444f-8089-8ba1172cc991 Είδα: τον «Ανθρωπο με το λουλούδι στο στόμα» σε συ-σκηνοθεσία Τ. Ιορδανίδη και Α. Λεμπεσόπουλου Μια παράσταση-ανεμοστρόβιλος, στην οποία παρασύρεται ο θεατής για να μείνει, εν τέλει, ενεός από τη δύναμη της υποκριτικής δεινότητας του Α. Λεμπεσόπουλου. Main_%ce%a7%ce%b1%ce%bd%cf%82_%ce%9a%cf%8c%ce%bb%cf%87%ce%b1%ce%b1%cf%82_3 Είδα: το «Χανς Κόλχαας» σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ Πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθετική προσέγγιση που καταφέρνει να παρουσιάσει το οδοιπορικό του ομώνυμου ήρωα. Main_unnamed_(2) Είδα: τo «Να ντύσουμε τους γυμνούς» σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα Ασυνήθιστη, αν και τεκμηριωμένη ανάγνωση στον Πιραντέλο που ωστόσο πέφτει σε αντιφάσεις. Main_original_slider Είδα: τη «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου Μουσικό θέατρο αξιώσεων που ενδείκνυται για μικρούς και μεγάλους.
#load_content_with_ajax