Θέατρο | Είδα...

Είδα: τον «Ανθρωπο με το λουλούδι στο στόμα» σε συ-σκηνοθεσία Τ. Ιορδανίδη και Α. Λεμπεσόπουλου 09 Ιανουαρίου 2019

Μια παράσταση-ανεμοστρόβιλος, στην οποία παρασύρεται ο θεατής για να μείνει, εν τέλει, ενεός από τη δύναμη της υποκριτικής δεινότητας του Α. Λεμπεσόπουλου.

Ο Άρης Λεμπεσόπουλος ερμηνεύει το μονόλογο του Λουίτζι Πιραντέλλο, «Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα» σε μια παράσταση-ανεμοστρόβιλο, στην οποία παρασύρεται ο θεατής για να μείνει, εν τέλει, ενεός από τη δύναμη της υποκριτικής δεινότητας του ηθοποιού.

Η σκηνή του Altera Pars είναι τριγύρω γεμάτη με μεγάλες, πολύχρωμες, λαμπερές παιδικές ζωγραφιές, ενώ υπάρχουν, επίσης, ένα καροτσάκι με μαλλί της γριάς, μια μεγάλη κούνια και πολύχρωμα λαμπιόνια κρεμασμένα από την οροφή. Μέχρι να ξεκινήσει η παράσταση, οδηγούμαστε στις θέσεις μας υπό τους ήχους της καταπληκτικής μελωδίας του Bella Ciao. Τα φώτα σβήνουν, η μουσική σταματάει και εμφανίζεται μια ακορντεονίστρια, η οποία παίρνει τη θέση της επί σκηνής. Λίγο μετά, κάνει τη φασαριόζικη και εντυπωσιακή είσοδό του και ο ηθοποιός, πάνω σε ένα ποδήλατο με κόκκινα μπαλόνια. Ο Ά. Λεμπεσόπουλος παίζει, τραγουδάει, χορεύει και μας μεταφέρει, έστω και νοερά, έστω και για λίγο στην πανέμορφη Ιταλία. Μια εικόνα απόλυτης χαράς, ευδαιμονίας, ευτυχίας. Η χαρά της ζωής εντοπισμένη στην εικόνα αυτή του ηθοποιού επί σκηνής. Κάποιες μικρές σκιές στη γεμάτη μπρίο διάθεση του ήρωα προοικονομούν το τέλος. Καθώς επίσης η φράση που επαναλαμβάνει συχνά-πυκνά ο ίδιος, «Τίποτα. Δεν είναι τίποτα». Ωστόσο, στο πρώτο μισό της παράστασης, όσα εκτυλίσσονται στη θεατρική σκηνή, υπό τους μαγευτικούς ήχους του ακορντεόν, θυμίζουν ταινία με happy end, καθώς οι υπέροχες μελωδίες διαδέχονται η μία την άλλη: Bella Ciao, Strangers in the night, Money money money, Dance me till the end of love, το μουσικό θέμα του «Νονού», τανγκό και πολύ ιταλική μουσική. Σαν κεραυνός εν αιθρία πέφτει η ερώτηση του ήρωα προς την κοπέλα που παίζει ακορντεόν, «ξέρετε κάποιον καλό γιατρό;».

Στόχος της παράστασης που συ-σκηνοθέτησαν ο Τάσος Ιορδανίδης και ο Άρης Λεμπεσόπουλος είναι να παρουσιάσουν το εφήμερο και συνεπώς, το μάταιο της ύπαρξής μας. Προκειμένου να το επιτύχουν, στο πρώτο μισό δείχνουν τις απλές χαρές και απολαύσεις που υπάρχουν στη ζωή (λόγου χάρη, μια βόλτα με το ποδήλατο, ο αγώνας της αγαπημένης μας ποδοσφαιρικής ομάδας, μια μπουκιά από μαλλί της γριάς, η ανάμνηση της μάνας κ.α.). Πρόκειται όμως για χαρές στις οποίες σπάνια οι άνθρωποι δίνουν μεγάλη σημασία, αφού θεωρούνται τετριμμένες, καθημερινές, απλές… Όλα αυτά ανατρέπονται, όταν ο ήρωας μας πληροφορεί ότι πεθαίνει και το μόνο που επιθυμεί είναι να απολαύσει για άλλη μια φορά τα Χριστούγεννα, μια βόλτα με τη γυναίκα του, να γιορτάσει για τελευταία φορά τα γενέθλιά του… Ο Λ. Πιραντέλλο ασχολήθηκε, μεταξύ άλλων, στα κείμενά του με την πεπερασμένη φύση του ανθρώπου. Τόνισε τη ματαιότητα που είναι συνυφασμένη με την ύπαρξή μας αναδεικνύοντας τη σημασία της καθημερινότητας. Οι δύο σκηνοθέτες λοιπόν πέτυχαν να αγγίξουν την καρδιά της πιραντελλικής φιλοσοφίας, φέρνοντας αντιμέτωπες τις δύο όψεις της ζωής: την γεμάτη αισιοδοξία, χαρά και δημιουργία με αυτήν που οδεύει προς τη δύση της.

Στην παράσταση χρησιμοποιήθηκε επίσης αρκετά το κομμάτι του αυτοσχεδιασμού, ενώ έγιναν αρκετές επεμβάσεις στο αρχικό κείμενο, προκειμένου να βγει συμπυκνωμένο το νόημα της παράστασης. Μολονότι, δεν συμφωνώ με ριζικές επεμβάσεις σε θεατρικά κείμενα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, επιστρατεύτηκε ο αυτοσχεδιασμός για να σβήσει τα όρια ανάμεσα στον «ηθοποιό» και το «ρόλο», γεγονός εξαιρετικά πιραντελικό από μόνο του. Όταν λοιπόν ο ήρωας απευθύνεται προς το κοινό και λέει «Η ζωή είναι δώρο. Δεν είναι κατεκτημένο δικαίωμα» δεν μιλάει μόνον ο ρόλος, αλλά και ο ηθοποιός. Και το κυριώτερο, απευθύνεται στους ανθρώπους που όντως βρίσκονται στην πλατεία και τον παρακολουθούν. Συγχέονται έτσι αμέσως τα όρια ανάμεσα σε «αλήθεια-ψέμα», «πραγματικότητα-θέατρο». Το αποτέλεσμα αυτού του σκηνοθετικού εγχειρήματος δικαίωσε την τόλμη των συντελεστών.

Ο Ά. Λεμπεσόπουλος είναι αποκαλυπτικός στο ρόλο του αποδίδοντας μοναδικά την ξεγνοιασιά και ανεμελιά, αλλά ταυτόχρονα την απόγνωση και απελπισία του ανθρώπου που γνωρίζει το τέλος του. Η απλή και ειλικρινής ομολογία του, ενός καθημερινού ανθρώπου, ότι φοβάται το θάνατο, αγγίζει τον καθένα, αφού πρόκειται για τον προαιώνιο και παντοτινό τρόμο όλων των κοινών θνητών. Το γεγονός ότι ο ηθοποιός λέει τα λόγια αυτά κοιτάζοντας το κοινό στα μάτια, κάνει ακόμα πιο συγκλονιστική, αλλά και πιραντελλική την ομολογία του, καθώς ισορροπεί ξανά ανάμεσα στο τεντωμένο σκοινί πραγματικότητας-θεάτρου. Με μοναδική ενέργεια, ο ηθοποιός καταφέρνει να χοροπηδάει, τραγουδάει, σκαρφαλώνει, κάνει κούνια, παίζει μπάλα παρασύροντάς μας στον κόσμο των ζωντανών. Την ίδια στιγμή, μας θέτει αντιμέτωπους με τον εαυτό μας και τη ζωή που ζούμε.

Έξοχη επιλογή η συνοδεία μουσικής υπόκρουσης, καθόλη τη διάρκεια της παράστασης, καθώς καταφέρνει να μεγεθύνει, αλλά και να κάνει πιο έντονα τα συναισθήματα. Μοναδική ένσταση, η παραστασιολογικά θολή παρουσία της μουσικού: είναι απροσδιόριστο αν αποτελεί τον βωβό ακροατή, αλλά συμπρωταγωνιστή του ηθοποιού, ή κάποια παρουσία που βρίσκεται επί σκηνής, αλλά στην ουσία…δεν βρίσκεται.

Εν κατακλείδι, στο ξεκίνημα μιας νέας χρονιάς, μια παράσταση σαν τον «Άνθρωπο με το Λουλούδι στο στόμα» με την εξαιρετική ερμηνεία του Ά. Λεμπεσόπουλου, σε ένα ρόλο που αφήνει το θεατρικό του αποτύπωμα, καθίσταται εμπειρία ζωής. Η ερμηνεία του ηθοποιού μας προβληματίζει και μας βάζει σε τροχιά επαναπροσδιορισμού των προτεραιοτήτων μας αναφορικά με τα σημαντικά και ασήμαντα της ζωής. Προσωπικά, έφυγα από το θέατρο ευγνώμων για το δώρο της ζωής, αλλά και αποφασισμένη να το γευτώ και να το απολαύσω χωρίς κανένα δισταγμό και ενδοιασμό. Μια παράσταση που δύναται να ευφράνει τη ψυχή του καθένα.

Γιατί να τη δω: 
- Για να συνειδητοποιήσω το μεγαλείο της ανθρώπινης ζωής
- Για τον Άρη Λεμπεσόπουλο
- Για την ενδιαφέρουσα σκηνοθετική πρόταση του έργου

Διαβάστε επίσης: Αρης Λεμπεσόπουλος: «Δεν αντέχεται να αρέσεις και να το κυνηγάς αυτό κάθε βράδυ»

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_i_giannoula_i_koulourou_site_16_photo_evi_fylaktou Είδα: τη «Γιαννούλα την Κουλουρού» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαγεωργίου Μία παράσταση που, ενώ είχε ένα εξαιρετικό περίβλημα, «πνίγηκε» μέσα στη δραματουργική της αδυναμία. Main_0v6a4921-1_ Είδα: την «Εντα Γκάμπλερ» σε σκηνοθεσία Ζωής Χατζηαντωνίου Μια παράσταση που συνοδεύεται από πολλές και ενδιαφέρουσες ιδέες. Main_slider Είδα: «Το Τέλος» σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα «Τα δάκρυα των ανθρώπων είναι περιορισμένα. Για καθέναν που αρχίζει να κλαίει, κάπου αλλού κάποιος άλλος σταματά.»* Main_elena_karakouli_himmelweg-_site_10_photo_elina_giounanli Είδα: το "Himmelweg" σε σκηνοθεσία Έλενας Καρακούλη Το «Himmelweg» είναι ένα θεατρικό αριστούργημα, ένα μάθημα ζωής, μια παράσταση από την οποία φεύγεις ταυτόχρονα συγκλονισμένος και βαθιά προβληματισμένος! Main_%ce%a4%ce%bf_%ce%be%cf%85%cc%81%cf%80%ce%bd%ce%b7%ce%bc%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%91%cc%81%ce%bd%ce%bf%ce%b9%ce%be%ce%b7%cf%822%c2%a9domnikimitropoulou Είδα: το «Ξύπνημα της Άνοιξης» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά Μία παράσταση με άποψη και αισθητική που «πνίγηκε» μέσα στις ορμές της. Main_e582c863-b6e1-443b-9ec6-ef1d0d465eb1 Είδα: τη «Φαλακρή τραγουδίστρια» σε σκηνοθεσία Σοφίας Μαραθάκη Καλοφτιαγμένη, από κάθε άποψη, μεταμοντερνική κωμωδία.
#load_content_with_ajax