Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Με λένε Εμμα» σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη 21 Ιανουαρίου 2019

Ενα πρωτοεμφανιζόμενο στην ελληνική σκηνή έργο βοηθά στο άστρο μιας νέας πρωταγωνίστριας να λάμψει.

Μπορεί να καταχωρηθεί και ως προσωπική άποψη, αλλά η ματιά της ομάδας ΝΑΜΑ σε πιο σύγχρονα έργα μοιάζει πιο αποδοτική, πιο γόνιμη. Αρκεί να αναφέρουμε το «Ροτβάϊλερ» του Γκιγιέρμο Ερας, το «Λα Τσούνγκα» του Μάριο Βόργκας Λιόσα, την «Αγαπητή Ελενα» της  Λουντμίλα Ραζουμόβσκαγια ή ακόμα και στο χώρο της νεότερης ελληνικής δραματουργίας τον «Αγριο σπόρο» για ν' αναγνωρίσουμε μερικούς αξιοσημείωτους σταθμούς στη δημιουργική πορεία της, με τη σκηνοθετική, πάντα, υπογραφή της Ελένης Σκότη.

Παρόμοια αποτελέσματα μπορεί να διαπιστώσει κανείς και στη συνάντηση με το νεόκοπο κείμενο του Ντάνκαν ΜακΜίλαν (ίσως το πιο σύγχρονο έργο με το οποίο έχει καταπιαστεί ποτέ η ομάδα), το «People, places and things». Γραμμένο μόλις το 2015 και έχοντας ήδη σημειώσει επιτυχία σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη, αποτελεί ένα από τα τρία κείμενα (μαζί με τους «Πνεύμονες» και το «Ολα αυτά τα υπέροχα πράγματα») που έκαναν το άστρο του ως συγγραφέα να λάμψει. Συνιστά το χρονικό επιβίωσης ή καλύτερα τη γκρίζα ζώνη επαφής μιας νέας γυναίκας με την πραγματικότητα γύρω της· και τους τρόπους - συχνά αυτοκαταστροφικούς - που εφευρίσκει για την ξορκίσει.

Η Εμμα – τουλάχιστον έτσι συστήνεται η ηρωϊδα του ΜακΜίλαν – είναι μια ηθοποιός, που ζει στο Λονδίνο, που οι εξαρτήσεις την βυθίζουν όλο και πιο πολύ στη μαύρη τρύπα της μοναξιάς της και που έχει βρει ως την πλέον ενδεδειγμένη λύση να επανεφευρίσκει τον εαυτό της μέσα από περσόνες (θεατρικές κατά κύριο λόγο - από τη Νίνα του «Γλάρου» ως τη Μπλανς του «Λεωφορείου, ο πόθος») αφού αδυνατεί να τον αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο.
Κατά συνέπεια, ένα, εκ πρώτης όψεως, κοινωνικό και υπαρξιακό δράμα εξελίσσεται παράλληλα και σ' έναν ύμνο για το θέατρο· την καταφυγή, την παρηγοριά που προσφέρει έναντι του άγριου κόσμου που μας περιβάλλει. Το θέατρο, εξάλλου, υπονοεί ο ΜακΜίλαν είναι κι αυτό ένας γλυκός εθισμός για τη ζωή αυτή τη φορά, κι όχι για τον θάνατο που την αντιμάχεται.
Κι έτσι δεν είναι έκπληξη που το «Με λένε Εμμα» (έτσι όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά για την εν λόγω παραγωγή) επιφυλάσσει έναν εκρηκτικό και απολύτως απαιτητικό ρόλο για την πρωταγωνίστρια που θα το υποδυθεί, έναν ρόλο με τη δυναμική μονολόγου – τόσο αυτόφωτος είναι. Ισως, λοιπόν, οι αρετές του κειμένου να μην ήταν τόσο εύκολο να φωτιστούν αν η ηθοποιός που επέλεγε η Ελένη Σκότη να υποδυθεί την ηρωϊδα της δεν την δικαίωνε. Φαίνεται, όμως πως χτύπησε φλέβα χρυσού. Η Μαίρη Μηνά (την είχαμε πρωτοδεί στη φεστιβαλική «Αφιξις» της Ιώς Βουλγαράκη) υποδύεται την Εμμα με μιαν αλήθεια, μια ωριμότητα, μια ανεπιτήδευτη φυσικότητα που και μια “έτοιμη” πρωταγωνίστρια θα ζήλευε. Κατακτά το ρόλο για να τον απογειώσει και αναδεικνύεται εν μια νυκτί σε πολλά υποσχόμενη ηθοποιό.
Εδώ πλαισιώνεται από εμπειρότερους συναδέλφους της που, ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη την υψηλή ενέργεια του κεντρικού ρόλου περιορίζονται σε μικρότερης εμβέλειας ερμηνείες. Ευνοούν, όμως, σαφώς το ρεαλιστικό σχήμα και την γήινη υποκριτική φόρμα που χαρακτηρίζει τις δουλειές των ΝΑΜΑ με εξέχουσες τις μεστές ερμηνείες των Αλεξάνδρα Σακεραλοπούλου, Χάρη Τζωρτζάκη, Γιάννη Λεάκου και τη σύντομη μα ιδιαιτέρως εξωστρεφή παρουσία του Ανδρέα Κοντόπουλου. Εκτός από τη διδασκαλία των ρόλων, η Ελένη Σκότη εξασφαλίζει, ως συνήθως, έναν καλό ρυθμό αφήγησης που η μεγάλη διάρκεια του έργου θα μπορούσε να υπονομεύσει.
Λιτός ρεαλισμός και για την πολυεπίπεδη σκηνογραφία του Γιώργου Χατζηνικολάου που αναβαθμίζεται ποιητικά με τη χρήση των προβολών και τους φωτισμούς του Αντώνη Παναγιωτόπουλου.


Γιατί να το δω:
-Για τη γνωριμία με ένα καλό σύγχρονο κείμενο της αγγλικής δραματουργίας
- Για την σαρωτική ερμηνεία της Μαίρης Μηνά.
- Για το σύνολο μιας προσεγμένης προσπάθειας.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας. Main_vasilis_mavrogeorgiou_kontra_stin_eleftheria_site_07_photo_patroklos_skafidas Είδα: το «Κόντρα στην ελευθερία» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου Μια εξαιρετική παράσταση, συλλήβδην, με μοναδική παραφωνία την at your face αφήγηση στο μονόπρακτο με θέμα την παιδοφιλία. Main_original_slider Παντελής Φλατσούσης: Το kid της σκηνοθεσίας Tο εγχείρημα του σκηνοθέτη να συνδέσει το πρώην ιστορικό 60ο Λύκειο Κυψέλης με τον οικιστικό χάρτη της Κυψέλης ήταν αληθινά ευφυές και απέδωσε.
#load_content_with_ajax