Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Με λένε Εμμα» σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη 21 Ιανουαρίου 2019

Ενα πρωτοεμφανιζόμενο στην ελληνική σκηνή έργο βοηθά στο άστρο μιας νέας πρωταγωνίστριας να λάμψει.

Μπορεί να καταχωρηθεί και ως προσωπική άποψη, αλλά η ματιά της ομάδας ΝΑΜΑ σε πιο σύγχρονα έργα μοιάζει πιο αποδοτική, πιο γόνιμη. Αρκεί να αναφέρουμε το «Ροτβάϊλερ» του Γκιγιέρμο Ερας, το «Λα Τσούνγκα» του Μάριο Βόργκας Λιόσα, την «Αγαπητή Ελενα» της  Λουντμίλα Ραζουμόβσκαγια ή ακόμα και στο χώρο της νεότερης ελληνικής δραματουργίας τον «Αγριο σπόρο» για ν' αναγνωρίσουμε μερικούς αξιοσημείωτους σταθμούς στη δημιουργική πορεία της, με τη σκηνοθετική, πάντα, υπογραφή της Ελένης Σκότη.

Παρόμοια αποτελέσματα μπορεί να διαπιστώσει κανείς και στη συνάντηση με το νεόκοπο κείμενο του Ντάνκαν ΜακΜίλαν (ίσως το πιο σύγχρονο έργο με το οποίο έχει καταπιαστεί ποτέ η ομάδα), το «People, places and things». Γραμμένο μόλις το 2015 και έχοντας ήδη σημειώσει επιτυχία σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη, αποτελεί ένα από τα τρία κείμενα (μαζί με τους «Πνεύμονες» και το «Ολα αυτά τα υπέροχα πράγματα») που έκαναν το άστρο του ως συγγραφέα να λάμψει. Συνιστά το χρονικό επιβίωσης ή καλύτερα τη γκρίζα ζώνη επαφής μιας νέας γυναίκας με την πραγματικότητα γύρω της· και τους τρόπους - συχνά αυτοκαταστροφικούς - που εφευρίσκει για την ξορκίσει.

Η Εμμα – τουλάχιστον έτσι συστήνεται η ηρωϊδα του ΜακΜίλαν – είναι μια ηθοποιός, που ζει στο Λονδίνο, που οι εξαρτήσεις την βυθίζουν όλο και πιο πολύ στη μαύρη τρύπα της μοναξιάς της και που έχει βρει ως την πλέον ενδεδειγμένη λύση να επανεφευρίσκει τον εαυτό της μέσα από περσόνες (θεατρικές κατά κύριο λόγο - από τη Νίνα του «Γλάρου» ως τη Μπλανς του «Λεωφορείου, ο πόθος») αφού αδυνατεί να τον αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο.
Κατά συνέπεια, ένα, εκ πρώτης όψεως, κοινωνικό και υπαρξιακό δράμα εξελίσσεται παράλληλα και σ' έναν ύμνο για το θέατρο· την καταφυγή, την παρηγοριά που προσφέρει έναντι του άγριου κόσμου που μας περιβάλλει. Το θέατρο, εξάλλου, υπονοεί ο ΜακΜίλαν είναι κι αυτό ένας γλυκός εθισμός για τη ζωή αυτή τη φορά, κι όχι για τον θάνατο που την αντιμάχεται.
Κι έτσι δεν είναι έκπληξη που το «Με λένε Εμμα» (έτσι όπως μεταφράστηκε στα ελληνικά για την εν λόγω παραγωγή) επιφυλάσσει έναν εκρηκτικό και απολύτως απαιτητικό ρόλο για την πρωταγωνίστρια που θα το υποδυθεί, έναν ρόλο με τη δυναμική μονολόγου – τόσο αυτόφωτος είναι. Ισως, λοιπόν, οι αρετές του κειμένου να μην ήταν τόσο εύκολο να φωτιστούν αν η ηθοποιός που επέλεγε η Ελένη Σκότη να υποδυθεί την ηρωϊδα της δεν την δικαίωνε. Φαίνεται, όμως πως χτύπησε φλέβα χρυσού. Η Μαίρη Μηνά (την είχαμε πρωτοδεί στη φεστιβαλική «Αφιξις» της Ιώς Βουλγαράκη) υποδύεται την Εμμα με μιαν αλήθεια, μια ωριμότητα, μια ανεπιτήδευτη φυσικότητα που και μια “έτοιμη” πρωταγωνίστρια θα ζήλευε. Κατακτά το ρόλο για να τον απογειώσει και αναδεικνύεται εν μια νυκτί σε πολλά υποσχόμενη ηθοποιό.
Εδώ πλαισιώνεται από εμπειρότερους συναδέλφους της που, ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη την υψηλή ενέργεια του κεντρικού ρόλου περιορίζονται σε μικρότερης εμβέλειας ερμηνείες. Ευνοούν, όμως, σαφώς το ρεαλιστικό σχήμα και την γήινη υποκριτική φόρμα που χαρακτηρίζει τις δουλειές των ΝΑΜΑ με εξέχουσες τις μεστές ερμηνείες των Αλεξάνδρα Σακεραλοπούλου, Χάρη Τζωρτζάκη, Γιάννη Λεάκου και τη σύντομη μα ιδιαιτέρως εξωστρεφή παρουσία του Ανδρέα Κοντόπουλου. Εκτός από τη διδασκαλία των ρόλων, η Ελένη Σκότη εξασφαλίζει, ως συνήθως, έναν καλό ρυθμό αφήγησης που η μεγάλη διάρκεια του έργου θα μπορούσε να υπονομεύσει.
Λιτός ρεαλισμός και για την πολυεπίπεδη σκηνογραφία του Γιώργου Χατζηνικολάου που αναβαθμίζεται ποιητικά με τη χρήση των προβολών και τους φωτισμούς του Αντώνη Παναγιωτόπουλου.


Γιατί να το δω:
-Για τη γνωριμία με ένα καλό σύγχρονο κείμενο της αγγλικής δραματουργίας
- Για την σαρωτική ερμηνεία της Μαίρης Μηνά.
- Για το σύνολο μιας προσεγμένης προσπάθειας.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_1x4a9808 Είδα: τα «Μελίσσια» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη Μια παράσταση που «διάβασε» πιστά το κείμενο, παραβλέποντας τα μαγικά κλειδιά που κρατάει κάθε σκηνοθέτης στα χέρια του. Main_slider Είδα: τον «Κύκλο του έρωτα» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου Έξυπνη, ευφρόσυνη και καλοπαιγμένη αναθεώρηση του έργου του Σνίτσλερ. Main_%ce%93%ce%ba%ce%bf%ce%bd%cf%84%cf%8c_%ce%a3%ce%b7%ce%bc%ce%b5%ce%af%ce%bf_%ce%9c%ce%b7%ce%b4%ce%ad%ce%bd_2 Είδα: την «Αντιγόνη» σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου Ο Σάββας Στρούμπος δείχνει ότι διαθέτει ερεθίσματα και ιδέες σχετικά με το αρχαίο δράμα. Ωστόσο, ακόμα δεν έχει κατασταλάξει σχετικά με τον δρόμο που θέλει να ακολουθήσει. Main_mathimata_polemou_ii%c2%a9akriviadis_16744_632pl Είδα: τα «Μαθήματα πολέμου ΙΙ Σικελικά δράματα» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη Μια παράσταση, η οποία θα έπρεπε να διδάσκεται όχι μόνο στα σχολεία της χώρας, αλλά, ει δυνατόν, και κατ’ οίκον! Main_slider Ένα ιντριγκαδόρικο «Μάθειμα» που σκιαγραφεί το μέλλον Μια παράσταση που με έκανε να ταυτιστώ αλλά και να ανησυχήσω για το μέλλον αυτής της χώρας και της εκπαιδευτικής της κοινότητας Main_1.jpg.950x0_q85_crop-scale Είδα: την «Τραγική ιστορία του Άμλετ, ενός πρίγκιπα της Δανίας» σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου Καλοδουλεμένη αλλά και «στεγνή» σκηνική απόδοση του σαιξπηρικού κλασικού.
#load_content_with_ajax