ΠΕΜΠΤΗ 12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Έξι μαθήματα χορού σε έξι βδομάδες» σε σκηνοθεσία Δημοσθένη Παπαδόπουλου 26 Ιανουαρίου 2019

Μία συγκινητική παράσταση που «σηκώνει» πάνω της η ερμηνεία της Ναταλίας Τσαλίκη.

«Έξι μαθήματα χορού σε έξι βδομάδες» ή αλλιώς «Έξι μαθήματα ζωής σε έξι βδομάδες». Θα μπορούσε να έχει και αυτόν τον τίτλο το τρυφερό και συγκινητικό έργο του Ρίτσαρντ Αλφιέρι που παρότι είναι γραμμένο με τρόπο εξαιρετικά απλό, καταφέρνει να αγγίξει τον πυρήνα της μοναξιάς του σύγχρονου ανθρώπου.

Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος με τη σκηνοθετική του ματιά -και τη Ναταλία Τσαλίκη στο πλευρό του - έδωσε μία ξεχωριστή τρυφερή πνοή στο έργο αυτό αναδεικνύοντας την βαθιά ανθρώπινη πλευρά του. Χωρίς εντυπωσιασμούς και εξυπνακίστικα τεχνάσματα, με τρόπο απλό, φυσικό και αβίαστο «έριξε» τη δική του τρυφερή ματιά στην ιστορία του Ρίτσαρντ Αλφιέρι, όπου δύο ξένοι, διαφορετικής ηλικίας και ζωής, «συναντιούνται» με αφορμή τον χορό και τη μουσική αναπτύσσοντας έναν απρόσμενο φιλικό δεσμό που τους απεγκλωβίζει από τον προσωπικό τους μικρόκοσμο. Για τους δικούς του λόγους, ο καθένας έχει αναπτύξει πολλών ειδών άμυνες και φορά «άκαμπτα» προσωπεία φοβούμενος μη φανεί η ευαίσθητη πλευρά τους εαυτού τους. Η 65χρονη Λίλη φοβάται να ανακοινώσει -και να παραδεχθεί- πως ο άντρας της έχει πεθάνει από φόβο πως θα πνιγεί στην μοναξιά και την ανασφάλεια. Ο νεαρός δάσκαλος χορού, Μάικλ, φοβάται να συνδεθεί συναισθηματικά με τους γύρω του μην τυχόν πέσει θύμα προδοσίας. Η δύναμη του χορού και της μουσικής, ωστόσο, χτίζει ανάμεσά τους γέφυρες επικοινωνίας και έρχονται πιο κοντά. Αμήχανα στην αρχή, ουσιαστικά και βαθιά στη συνέχεια μιλούν για τη μοναξιά, τη διαφορετικότητα, τον εγωισμό των ανθρώπων και την ανάγκη για αγάπη και συντροφικότητα.

Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι των Τσαλίκη - Παπαδόπουλου απέπνεε χημεία και μάλιστα καλή. Και οι δύο βυθίστηκαν στον εύθραυστο  ψυχισμό των ηρώων τους και μαζί κατάφεραν να «συνθέσουν» ένα ζευγάρι ανθρώπων που κατάφερε να επικοινωνήσει όχι μόνο λεκτικά, αλλά -κυρίως- στις σιωπές τους και τη σωματική επαφή τους. 
Η Ναταλία Τσαλίκη σε μία σπουδαία ερμηνεία υψηλών αποχρώσεων, προσέδωσε στον χαρακτήρα της βαθιά ανθρώπινη υπόσταση και εξέπληξε με την σταδιακή της μεταμόρφωση από στριφνή, περίεργη και φοβισμένη 65αρα γυναίκα κληρικού σε μία ευαίσθητη και γλυκιά γυναίκα που επιζητεί την ανθρώπινη επαφή και την αγάπη στη δύση της ζωής της.
Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος ως νεαρός δάσκαλος χορού άργησε να μπει λίγο στον ρυθμό του έργου, αρκετές δε φορές ήταν περισσότερο σκληρός από το αναμενόμενο, ωστόσο κατάφερε να διατηρήσει τις ισορροπίες και να μας χαρίσει κάποιες πολύ δυνατές στιγμές -ιδιαίτερα στην τελευταία εξαιρετικά δυνατή σκηνή.

Στο θετικό τελικό αποτέλεσμα της παράστασης συνέβαλαν οι εύστοχες και ατμοσφαιρικές μουσικές που επιλέχτηκαν και οι σωστοί φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου. Άκρως νευραλγικές και υποβοηθητικές στην κατανόηση των ηρώων οι βιντεοπροβολές στο βάθος της οθόνης (σκηνοθεσία Βίντεο: Αλέξανδρος Παπαθανασόπουλος).

Γιατί να δω την παράσταση
-Γιατί πρόκειται για μία καλοδουλεμένη παράσταση που συγκινεί.
-Για την εξαιρετική ερμηνεία της Ναταλίας Τσαλίκη.

Διαβάστε επίσης: 
- Δημοσθένης Παπαδόπουλος: «Είμαι ένα πεντάχρονο παιδί που ζωγραφίζει με χρώματα»

 

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.
#load_content_with_ajax