ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Δάση στα γόνατα» σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη 08 Φεβρουαρίου 2019

Μία παράσταση - καταβύθιση στο ασυνείδητο. Εκεί που η ανάγκη για πίστη σε κάτι ανώτερο συναντά τον έρωτα και τον ...θάνατο.

Με αφετηρία ένα επεισόδιο από το μυθιστόρημα «Ο Παλαιός των Ημερών» του Παύλου Μάτεσι, ο Ακης Δήμου γράφει το νέο του έργο με τίτλο «Τα Δάση στα Γόνατα» στη δεύτερή του συνεργασία με τη bijoux de kant -μετά το Όσα η Καρδιά μου στην Καταιγίδα στο Θέατρο Τέχνης το 2016.  Μια συνεργασία που απέδωσε ακόμη πιο ώριμους καρπούς, καθώς η παράσταση που είδαμε στον Κάτω Χώρο του θεάτρου του Νέου Κόσμου ήταν ένα ψυχαναλυτικό ταξίδι στα βάθη του ανθρώπινου ασυνείδητου, εκεί που οι απαγορεύσεις παύουν να ισχύουν και τα όρια ανάμεσα στο καλό και το κακό, το ηθικό και το ανήθικο, αλλά και στον έρωτα και τον θάνατο είναι δυσδιάκριτα, αν όχι τελείως ανύπαρκτα.

Οι τέσσερις ήρωες του έργου, ένας περιφερόμενος θαυματοποιός (Ελισσαίος), ένας χωρικός (Ζάγρος), η γυναίκα του και ένας πλανόδιος θεατρίνος, διατρέχουν ένα παράφορο τοπίο τριγμών στην ορεινή Αρκαδία (και όχι στα «χωριά µεταξύ Θεσσαλίας και Μακεδονίας», που διαδραματίζεται το βιβλίο του Μάτεσι). Ήρωες που ασφυκτιούν μέσα στο συντηρητικό επαρχιώτικο περιβάλλον και ρέπουν στο μεταφυσικό στην προσπάθειά τους να αποδράσουν και να ζήσουν κάτι άλλο. Πιστεύουν στο θαύμα, ζουν γι΄ αυτό έναντι οποιουδήποτε τιμήματος. Ο καθένας τους αφηγείται την προσωπική του ιστορία με τον δικό του τρόπο, χωρίς να κρίνει και να κρίνεται, κινούμενος εκτός των ορίων του ορθολογισμού. «Ταξιδεύει» επί σκηνής στα δικά του ονειρικά μονοπάτια και σαν σε απόκοσμη τελετουργία βυθίζεται μέσα στον εαυτό του, νικά και νικιέται από τις επιθυμίες του, δίνει στον έρωτα πρόσωπο θεού, προβαίνει ακόμη και σε μη... ανάρμοστους φόνους, προσδοκά ανάσταση νεκρών, ενώνεται με σάρκα του ιδίου φύλου, ερωτεύεται. 

Ο Γιάννης Σκουρλέτης έστησε ένα υποβλητικό εικονοκλαστικό σκηνικό στον Κάτω Χώρο του Νέου Κόσμου. Ένα ορθογώνιο τραπέζι δεσπόζει στο κέντρο της σκηνής και παραπεμπει άλλοτε σε βωμό θυσίας και άλλοτε σε Αγία Τράπεζα, διάσπαρτες παπαρούνες παντού που συμβολίζουν άλλοτε τον πόθο που καίει τις ψυχές των ηρώων, άλλοτε το αίμα του Ζάγρου (όπως αυτό του Χριστού), ενώ πίσω ένας σταυρός που φωτίζεται με φως νέον και αναβοσβήνει. Μία σκηνική και υποκριτική ακροβασία ανάμεσα στον Χριστιανισμό και τον παγανισμό, καθώς και οι ήρωες διαρκώς αλλάζουν στα μάτια μας μορφές. Από ένας απλός χωρικός ο Ζάγρος μεταμορφώνεται σε Χριστό και την ίδια στιγμή σε Βάκχο, ενώ ο αγύρτης θαυματοποιός Ελισσαίος θυμίζει άλλοτε τον Παλαιό των Ημερών (αυτό είναι όνομα του Θεού κατά την Παλαιά Διαθήκη), άλλοτε τον ίδιο τον Διάβολο και άλλοτε τον Δία. Αλλά και η σχέση τους είναι το ίδιο απόκοσμη. Δύο παράφορα ερωτευμένοι εραστές ή γιος και πατέρας παραδομένοι σε μία ανυπόφορα συμβιωτική σχέση;

Σκέψεις από μια παράσταση που αν προσπαθήσει κάποιος να την αποτυπώσει με περιγραφές και λόγια θα την αδικήσει, γιατί αυτό που μένει από αυτήν είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια απλή ιστορία. Είναι συναισθήματα και εικόνες που αποκωδικοποιούνται σιγά σιγά και που έχουν να κάνουν με την αιώνια ανάγκη του ανθρώπου να ξεφεύγει από την ασφυκτική πραγματικότητα και τον ρεαλισμό και να πιστεύει σ΄ένα λυτρωτικό και αναστάσιμο θαύμα. 

Στο αποτέλεσμα αυτό συνέβαλε η υποκριτική ομάδα των ηθοποιών που «κέντησε» στις ερμηνείες. Ο  πλανόδιος θεατρίνος Γιώργος Κοψιδάς με διάχυτη μελαγχολία στο βλέμμα του, τριγυρνά με την ξεφτισμένη φουστανέλα του και «δένει» μεταξύ τους τα επεισόδια του έργου. Η Πηνελόπη Τσιλίκα στο ρόλο της Ελένης, της κουτσής γυναίκας του χωρικού, χρωματίζει την ερμηνεία της καταλλήλως κινησιολογικά και συγκινεί μέσα στη δωρικότητά της. Ο Αλέκος Συσσοβίτης φαίνεται πως στα έργα της bijoux de kant βρίσκει τον εαυτό του. Ως Ελισσαίος δίνει μία υποδόρια εξόχως δυναμική ερμηνεία, εμποτίζει τον ρόλο του με μία αλλόκοτη αύρα μυστηρίου  και πείθει απόλυτα μ΄όλες του τις ταυτότητες. Ο Ντένης Μακρής κάνει την προσωπική του υπέρβαση ως Ζάγρος, καθώς ελέγχει απόλυτα όλα τα υποκριτικά του μέσα, εκτοξεύει ισορροπημένα τη συσσωρευμένη του ενέργεια και κινείται με αξιοσημείωτη άνεση στις περσόνες του ρόλου του.
 
Γιατί να δω την παράσταση:
-Για την επιλογή του θέματος του έργου
-Για την τελετουργική/μυσταγωγική ατμόσφαιρά του έργου
-Για τις ερμηνείες των τεσσάρων ηθοποιών

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.
#load_content_with_ajax