Θέατρο | Είδα...

Είδα: τον «Μύρτο» σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη 04 Μαρτίου 2019

Μια υποδειγματική ηθογραφία των ανθρώπων της επαρχιακής κοινωνίας του ‘40, αλλά και μία ενδελεχής διερεύνηση των ακραίων ανθρώπινων συμπεριφορών.

Η αινιγματικότητα του ψυχισμού των ηρώων του Παύλου Μάτεσι, η αμφιλεγόμενη ηθική που κινεί τις πράξεις τους, οι εύθραυστες ισορροπίες τους, αλλά και η βαθιά και ουσιαστική αγάπη που τρέφει ο συγγραφέας στους ήρωες της φαντασίας του, γοητεύουν αφάνταστα τους κατοπινούς δημιουργούς. Γι΄αυτό και κάθε σεζόν, θεατρικές ομάδες και σκηνοθέτες επιχειρούν να τους δώσουν σάρκα και οστά, να τους καταλάβουν και να βυθιστούν μέσα στον αχανή ψυχισμό τους. Η ομάδα 4Frontal μετά τις προσεγγίσεις της στον «Μουνή», την «Οικογένεια Μπες-Βγες», την «Σοφία Λασκαρίδου - μια αγάπη μεγάλη», παρουσιάζει δραματοποιημένο στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, τον «Μύρτο», μια υποδειγματική ηθογραφία των ανθρώπων της επαρχιακής κοινωνίας του ‘40, αλλά και μία ενδελεχής διερεύνηση των ακραίων ανθρώπινων συμπεριφορών.

Το 1939 ο Μύρτος, οκτώ χρόνων, κοιμάται εκ γενετής. σε μία κλειστή επαρχιακή κοινωνία του 1940. Απέναντί του η οικογένεια Γαβριήλ, μία οικογένεια αμέμτου φαινομενικά ηθικής με μια κόρη ανάπηρη εκ γενετής, την Περσεφόνη, μια κυριαρχική μάνα που θεωρεί ότι η ασχήμια είναι αμάρτημα, ένα πατέρα επιρρεπή στη μοιχεία και τη βία, ένα εικοσάχρονο γιο που δεν τον αφήνουν να ενηλικιωθεί, ένα νεαρό κορίτσι που γίνεται μήλον της έριδος ως φορέας της απόλυτης σεξουαλικότητας, ένα ζευγάρι υπηρετών που κοιτούν βουβά σαν μαριονέτες τα εγκλήματα των αφεντικών τους, μια νεαρή υπηρέτρια που της σκοτώνουν το νόθο παιδί της κι έναν ευνούχο υποτακτικό που παλεύει να καλύψει τις «βρωμιές» τους, πριν αυτές γίνουν εφιάλτης.
Ο Παύλος Μάτεσις μας εισάγει στα άδυτα της οικογένειας  αυτής, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται... Και όλα αυτά πριν εγερθεί ο Μύρτος. Γιατί αμά τη εμφανίσει του, ως φορέας κάθαρσης θα βάλει φωτιά στα θεμέλια του κακού...

Ο Θανάσης Ζερίτης αντιμετώπισε τη «βαριά» αυτή και συμβολική ιστορία του Μάτεσι με απρόσμενα ώριμη ματιά καταφέρνοντας να απεικονίσει σκηνοθετικά την ουσία της και να σκιαγραφήσει εύστοχα μια κοινωνία που εντός των τειχών της οικογενείας επαναπροσδιορίζει διαρκώς την έννοια της αμαρτίας. Στο λιτό και λειτουργικό σκηνικό της Γεωργίας Μπούρδα (έξοχη η ιδέα της χρήσης κουκλόσπιτων που «αποκαλύπτονται»  κατά τη διάρκεια της αφήγησης) πρωταγωνιστικό ρόλο είχε ο λόγος του συγγραφέα και η πιστή εικονοποίησή του από τους ηθοποιούς, που σαν καλοκουρδισμένη ομάδα έμπαιναν και έβγαιναν διαρκώς σε χαρακτήρες και ρόλους έντονα διαφορετικούς αποτυπώνοντας αδυναμίες, πάθη και ορέξεις σ’ έναν αδυσώπητο αγώνα για το ποιος θα επικρατήσει πάνω στους υπόλοιπους.

Η έμπειρη Ευαγγελία Καρακατσάνη συντόνισε εξαιρετικά τα εκφραστικά της μέσα και στάθηκε απόλυτα πειστική σε ό,τι και αν έκανε. Τη μεγάλη, όμως, έκπληξη  της βραδιά έκανε η Χρηστίνα Γαρμπή που κατάφερε με μοναδικό τρόπο να μπαίνει και να βγαίνει μέσα σε πολύ απαιτητικούς χαρακτήρες. Αποκορύφωμα η ερμηνεία της στο ρόλο της ανάπηρης κόρης της οικογένειας, της Περσεφόνης. Ο Γιώργος Κισσανδράκης έδωσε μια εξίσου δυνατή - με ωραίες εντάσεις- ερμηνεία στο ρόλο του πατέρα της οικογένειας Γαβριήλ, ενός αινιγματικού και άκρως «αμαρτωλού»  ανθρώπου. Στο ίδιο επίπεδο κινείται και η ερμηνεία του Χάρη Κρεμμύδα στον ρόλο του ευνούχου υπηρέτη Βελισσάριου. Ο Σταύρος Γιαννουλάδης, τέλος, μολονότι ήταν πιο σκληρός στα εκφραστικά του μέσα, ήταν απόλυτα πειστικός και ως αφηγητής και ως εικοσάχρονος γιος της οικογένειας.   

Συμπερασματικά, ο θεατροποιημένος αυτός «Μύρτος» είναι μια παράσταση που πετυχαίνει απόλυτα τον σκοπό της, καθώς εμπεριέχει το απόσταγμα της φιλοσοφίας του Παύλου Μάτεσι. Σε μια κοινωνία που, όπως ο ίδιος γράφει, «όλοι ευαγγελίζονται το Αγαθό μα είναι φορείς του μεγαλύτερου Κακού», ο θεατής διεισδύει μέσα στα «εν οίκω» μιας οικογένειας και σηκώνει το «χαλί» κάτω από το οποίο είναι κρυμμένες οι αμαρτίες της. Παράλληλα έρχεται αντιμέτωπος με την πιο αποτρόπαιη πλευρά των ηρώων και μ΄έναν αλλόκοτο τρόπο τους καταλαβαίνει και τους συμπαθεί. Γιατί όλοι τους σ΄έναν βαθμό είναι τελικά αθώοι...

.
Γιατί να δω την παράσταση:
-Για το έξοχο αυτό κείμενο του Παύλου Μάτεσι, το οποίο η ομάδα 4Frontal σέβεται απόλυτα.
-Για τη στιβαρή ομαδική δουλειά του σκηνοθέτη και της υποκριτικής ομάδας.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_%ce%95%ce%b9%ce%ba.1-1024x876 Είδα: τον «Μικρό Πρίγκηπα και το Ρόδο του» σε σκηνοθεσία Θοδωρή Τσαπακίδη Μια παράσταση-ύμνος στην αγάπη και τον έρωτα. Main_slider Είδα: τη «Μελάχρα» σε σκηνοθεσία Σοφίας Φιλιππίδου Μια φλύαρη παράσταση χωρίς έμπνευση, αλλά και χωρίς αληθινό λόγο ύπαρξης. Main_slider Λουόμενες που «εγκλωβίζονται» σε καθαρτήρια... παγίδα Τι συμβαίνει όταν μια καλοστημένη παράσταση «πατά» πάνω σ΄ένα ασταθές δραματουργικό πεδίο. Main_%ce%a6%ce%b9%ce%bb%ce%bf%ce%ba%cf%84%ce%ae%cf%84%ce%b7%cf%82_pr_photo_by_%c2%a9_karol_jarek_(1)_ Είδα: τον «Φιλοκτήτη» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγαρτζίδη και Δέσποινας Αναστάσογλου Κλειστού τύπου προσέγγιση της σοφόκλειας τραγωδίας που αναβαθμίζεται σημαντικά από τις ερμηνείες. Main_1x4a9808 Είδα: τα «Μελίσσια» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη Μια παράσταση που «διάβασε» πιστά το κείμενο, παραβλέποντας τα μαγικά κλειδιά που κρατάει κάθε σκηνοθέτης στα χέρια του. Main_slider Είδα: τον «Κύκλο του έρωτα» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου Έξυπνη, ευφρόσυνη και καλοπαιγμένη αναθεώρηση του έργου του Σνίτσλερ.
#load_content_with_ajax