Θέατρο | Είδα...

Είδα: τον «Μύρτο» σε σκηνοθεσία Θανάση Ζερίτη 04 Μαρτίου 2019

Μια υποδειγματική ηθογραφία των ανθρώπων της επαρχιακής κοινωνίας του ‘40, αλλά και μία ενδελεχής διερεύνηση των ακραίων ανθρώπινων συμπεριφορών.

Η αινιγματικότητα του ψυχισμού των ηρώων του Παύλου Μάτεσι, η αμφιλεγόμενη ηθική που κινεί τις πράξεις τους, οι εύθραυστες ισορροπίες τους, αλλά και η βαθιά και ουσιαστική αγάπη που τρέφει ο συγγραφέας στους ήρωες της φαντασίας του, γοητεύουν αφάνταστα τους κατοπινούς δημιουργούς. Γι΄αυτό και κάθε σεζόν, θεατρικές ομάδες και σκηνοθέτες επιχειρούν να τους δώσουν σάρκα και οστά, να τους καταλάβουν και να βυθιστούν μέσα στον αχανή ψυχισμό τους. Η ομάδα 4Frontal μετά τις προσεγγίσεις της στον «Μουνή», την «Οικογένεια Μπες-Βγες», την «Σοφία Λασκαρίδου - μια αγάπη μεγάλη», παρουσιάζει δραματοποιημένο στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, τον «Μύρτο», μια υποδειγματική ηθογραφία των ανθρώπων της επαρχιακής κοινωνίας του ‘40, αλλά και μία ενδελεχής διερεύνηση των ακραίων ανθρώπινων συμπεριφορών.

Το 1939 ο Μύρτος, οκτώ χρόνων, κοιμάται εκ γενετής. σε μία κλειστή επαρχιακή κοινωνία του 1940. Απέναντί του η οικογένεια Γαβριήλ, μία οικογένεια αμέμτου φαινομενικά ηθικής με μια κόρη ανάπηρη εκ γενετής, την Περσεφόνη, μια κυριαρχική μάνα που θεωρεί ότι η ασχήμια είναι αμάρτημα, ένα πατέρα επιρρεπή στη μοιχεία και τη βία, ένα εικοσάχρονο γιο που δεν τον αφήνουν να ενηλικιωθεί, ένα νεαρό κορίτσι που γίνεται μήλον της έριδος ως φορέας της απόλυτης σεξουαλικότητας, ένα ζευγάρι υπηρετών που κοιτούν βουβά σαν μαριονέτες τα εγκλήματα των αφεντικών τους, μια νεαρή υπηρέτρια που της σκοτώνουν το νόθο παιδί της κι έναν ευνούχο υποτακτικό που παλεύει να καλύψει τις «βρωμιές» τους, πριν αυτές γίνουν εφιάλτης.
Ο Παύλος Μάτεσις μας εισάγει στα άδυτα της οικογένειας  αυτής, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται... Και όλα αυτά πριν εγερθεί ο Μύρτος. Γιατί αμά τη εμφανίσει του, ως φορέας κάθαρσης θα βάλει φωτιά στα θεμέλια του κακού...

Ο Θανάσης Ζερίτης αντιμετώπισε τη «βαριά» αυτή και συμβολική ιστορία του Μάτεσι με απρόσμενα ώριμη ματιά καταφέρνοντας να απεικονίσει σκηνοθετικά την ουσία της και να σκιαγραφήσει εύστοχα μια κοινωνία που εντός των τειχών της οικογενείας επαναπροσδιορίζει διαρκώς την έννοια της αμαρτίας. Στο λιτό και λειτουργικό σκηνικό της Γεωργίας Μπούρδα (έξοχη η ιδέα της χρήσης κουκλόσπιτων που «αποκαλύπτονται»  κατά τη διάρκεια της αφήγησης) πρωταγωνιστικό ρόλο είχε ο λόγος του συγγραφέα και η πιστή εικονοποίησή του από τους ηθοποιούς, που σαν καλοκουρδισμένη ομάδα έμπαιναν και έβγαιναν διαρκώς σε χαρακτήρες και ρόλους έντονα διαφορετικούς αποτυπώνοντας αδυναμίες, πάθη και ορέξεις σ’ έναν αδυσώπητο αγώνα για το ποιος θα επικρατήσει πάνω στους υπόλοιπους.

Η έμπειρη Ευαγγελία Καρακατσάνη συντόνισε εξαιρετικά τα εκφραστικά της μέσα και στάθηκε απόλυτα πειστική σε ό,τι και αν έκανε. Τη μεγάλη, όμως, έκπληξη  της βραδιά έκανε η Χρηστίνα Γαρμπή που κατάφερε με μοναδικό τρόπο να μπαίνει και να βγαίνει μέσα σε πολύ απαιτητικούς χαρακτήρες. Αποκορύφωμα η ερμηνεία της στο ρόλο της ανάπηρης κόρης της οικογένειας, της Περσεφόνης. Ο Γιώργος Κισσανδράκης έδωσε μια εξίσου δυνατή - με ωραίες εντάσεις- ερμηνεία στο ρόλο του πατέρα της οικογένειας Γαβριήλ, ενός αινιγματικού και άκρως «αμαρτωλού»  ανθρώπου. Στο ίδιο επίπεδο κινείται και η ερμηνεία του Χάρη Κρεμμύδα στον ρόλο του ευνούχου υπηρέτη Βελισσάριου. Ο Σταύρος Γιαννουλάδης, τέλος, μολονότι ήταν πιο σκληρός στα εκφραστικά του μέσα, ήταν απόλυτα πειστικός και ως αφηγητής και ως εικοσάχρονος γιος της οικογένειας.   

Συμπερασματικά, ο θεατροποιημένος αυτός «Μύρτος» είναι μια παράσταση που πετυχαίνει απόλυτα τον σκοπό της, καθώς εμπεριέχει το απόσταγμα της φιλοσοφίας του Παύλου Μάτεσι. Σε μια κοινωνία που, όπως ο ίδιος γράφει, «όλοι ευαγγελίζονται το Αγαθό μα είναι φορείς του μεγαλύτερου Κακού», ο θεατής διεισδύει μέσα στα «εν οίκω» μιας οικογένειας και σηκώνει το «χαλί» κάτω από το οποίο είναι κρυμμένες οι αμαρτίες της. Παράλληλα έρχεται αντιμέτωπος με την πιο αποτρόπαιη πλευρά των ηρώων και μ΄έναν αλλόκοτο τρόπο τους καταλαβαίνει και τους συμπαθεί. Γιατί όλοι τους σ΄έναν βαθμό είναι τελικά αθώοι...

.
Γιατί να δω την παράσταση:
-Για το έξοχο αυτό κείμενο του Παύλου Μάτεσι, το οποίο η ομάδα 4Frontal σέβεται απόλυτα.
-Για τη στιβαρή ομαδική δουλειά του σκηνοθέτη και της υποκριτικής ομάδας.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας. Main_vasilis_mavrogeorgiou_kontra_stin_eleftheria_site_07_photo_patroklos_skafidas Είδα: το «Κόντρα στην ελευθερία» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου Μια εξαιρετική παράσταση, συλλήβδην, με μοναδική παραφωνία την at your face αφήγηση στο μονόπρακτο με θέμα την παιδοφιλία. Main_original_slider Παντελής Φλατσούσης: Το kid της σκηνοθεσίας Tο εγχείρημα του σκηνοθέτη να συνδέσει το πρώην ιστορικό 60ο Λύκειο Κυψέλης με τον οικιστικό χάρτη της Κυψέλης ήταν αληθινά ευφυές και απέδωσε.
#load_content_with_ajax