ΤΡΙΤΗ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Ύψωμα 731» σε σκηνοθεσία Αρη Μπινιάρη 15 Μαρτίου 2019

Το κείμενο έχει τη ροή και τη δύναμη ενός ολοκληρωμένου έργου.

«Έτσι τους βρήκανε στο ύψωμα οι Ιταλοί. 731 μέτρα πάνω απ την γη. 731 μέτρα πάνω από τον Άδη. Τα γόνατα έξω. Τα παπούτσια σκισμένα στα ποδάρια. Ρακένδυτοι. Στα πρόσωπα τα κόκαλα, μόνο τα κόκαλα είχαν μείνει».

Πώς περιγράφει κανείς την κόλαση μιας μάχης; Τη χειροπιαστή φρίκη του θανάτου; Την αγωνία της τελευταίας στιγμής; Τις ψείρες, την πείνα, το κρύο, τον πόνο, την καταστροφή...

Μετά από εκείνη τη σημαδιακή παράσταση του 2011, όπου ο πολύ νεαρός τότε Αρης Μπινιάρης έδωσε πνοή στον ριζοσπαστικό λόγο του Σκαρίμπα («Το Θείο Τραγί») μέσα από μια performance όπου ο ηλεκτρισμός της μουσικής γινόταν κομμάτι της παράφορης απαγγελίας του, σήμερα επιστρέφει και πάλι στη… βάση του, με ένα δικής του γραφής έργο (το «Ύψωμα 731») εμπνευσμένο από την ηρωική, αλλά πολύ αιματηρή μάχη που έδωσε ο ελληνικός στρατός εναντίον των Ιταλών την άνοιξη του 1941 στα σύνορα Αλβανίας/ Ελλάδας.

 Όπως και στο «Θείο Τραγί», έτσι και τώρα παρακολουθούμε την εμπύρετη «σωματική» ερμηνεία ενός κειμένου που αυτή τη φορά μοιράζονται δύο, ο Άρης Μπινιάρης και ο Κωνσταντίνος Σεβδαλής. Το κοινό σημείο με το «τραγί» είναι ότι και τότε και τώρα ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι η γλώσσα. Και ο ρυθμός της. Η γλώσσα και το... σφυροκόπημά της. Η γλώσσα και το θρίλερ που σε βάζει να ζήσεις μαζί του (εντείνοντας τις εντυπώσεις), η παραφορά και ο ηλεκτρισμός μιας ροκ μπάντας που παίζει ζωντανά (σύνθεση και εκτέλεση μουσικής: Βίκτωρας Κουλουμπής μπάσο, Πάνος Σαρδέλης τύμπανα, Χρήστος Γεωργόπουλος κιθάρα).

Με έναν ηλεκτρονικό ήχο «χαλί» στο ξεκίνημα, που λες και προμηνύει την καταστροφή σε εισάγει στο …θρίλερ, η παλλόμενη φωνή του Κ. Σεβδαλή, ενώ δίπλα του ο Α. Μπινιάρης απλώς κρατάει το μικρόφωνο και κοιτάζει με ένταση την πλατεία. Το βλέμμα του λες και «κοιτάζει» τη φρίκη. Συμμετέχει κοιτάζοντας και κρατώντας το μικρόφωνο. Όταν μπει και ο ίδιος στο παιχνίδι «αίμα στον αέρα, αίμα στον αέρα, αίμα στον αέρα, αίμα στον αέρα... Καταιγισμός πυρός, εδάφους αέρος. Άφαντος ο Μιχάλης, άφαντος. Ολοσχερώς. Ορυμαγδός. Φωτιά…».

Οι λέξεις σε σφυροκοπούν, οι ήχοι σε σφυροκοπούν, οι «αστραπές σκίζουν τη θολούρα». Κάποια στιγμή τα φώτα της σκηνής χαμηλώνουν, η αίθουσα βυθίζεται στο σκοτάδι και μπροστά στα μάτια σου είναι δυο σκελετοί που απαγγέλλουν- μέρος και αυτό μιας σκηνοθεσίας που ενώ χρησιμοποιεί το εφέ του μακιγιάζ, το κάνει τόσο όσο. Μέτρο και σ’ αυτό. Όλα στην υπηρεσία του κειμένου και των δύο ηθοποιών που λες και άνοιξαν τα έγκατα της γης και ήρθαν να μας πουν την ιστορία σαν αυτόπτες μάρτυρες. 1243 οι απώλειες, 4016 οι τραυματίες, 42 αγνοούμενοι στο Υψωμα 731.

 Το κείμενο έχει τη ροή και τη δύναμη ενός ολοκληρωμένου έργου και η παράσταση που διαρκεί λιγότερο από μια ώρα, υπογραμμίζει και πάλι κάτι που ο Μπινιάρης είχε προσπαθήσει (επιτυχώς) απ’ το 2011: Εν αρχή ην η γλώσσα - όλα μέσα απ’ αυτήν...

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.
#load_content_with_ajax