Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Ύψωμα 731» σε σκηνοθεσία Αρη Μπινιάρη 15 Μαρτίου 2019

Το κείμενο έχει τη ροή και τη δύναμη ενός ολοκληρωμένου έργου.

«Έτσι τους βρήκανε στο ύψωμα οι Ιταλοί. 731 μέτρα πάνω απ την γη. 731 μέτρα πάνω από τον Άδη. Τα γόνατα έξω. Τα παπούτσια σκισμένα στα ποδάρια. Ρακένδυτοι. Στα πρόσωπα τα κόκαλα, μόνο τα κόκαλα είχαν μείνει».

Πώς περιγράφει κανείς την κόλαση μιας μάχης; Τη χειροπιαστή φρίκη του θανάτου; Την αγωνία της τελευταίας στιγμής; Τις ψείρες, την πείνα, το κρύο, τον πόνο, την καταστροφή...

Μετά από εκείνη τη σημαδιακή παράσταση του 2011, όπου ο πολύ νεαρός τότε Αρης Μπινιάρης έδωσε πνοή στον ριζοσπαστικό λόγο του Σκαρίμπα («Το Θείο Τραγί») μέσα από μια performance όπου ο ηλεκτρισμός της μουσικής γινόταν κομμάτι της παράφορης απαγγελίας του, σήμερα επιστρέφει και πάλι στη… βάση του, με ένα δικής του γραφής έργο (το «Ύψωμα 731») εμπνευσμένο από την ηρωική, αλλά πολύ αιματηρή μάχη που έδωσε ο ελληνικός στρατός εναντίον των Ιταλών την άνοιξη του 1941 στα σύνορα Αλβανίας/ Ελλάδας.

 Όπως και στο «Θείο Τραγί», έτσι και τώρα παρακολουθούμε την εμπύρετη «σωματική» ερμηνεία ενός κειμένου που αυτή τη φορά μοιράζονται δύο, ο Άρης Μπινιάρης και ο Κωνσταντίνος Σεβδαλής. Το κοινό σημείο με το «τραγί» είναι ότι και τότε και τώρα ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι η γλώσσα. Και ο ρυθμός της. Η γλώσσα και το... σφυροκόπημά της. Η γλώσσα και το θρίλερ που σε βάζει να ζήσεις μαζί του (εντείνοντας τις εντυπώσεις), η παραφορά και ο ηλεκτρισμός μιας ροκ μπάντας που παίζει ζωντανά (σύνθεση και εκτέλεση μουσικής: Βίκτωρας Κουλουμπής μπάσο, Πάνος Σαρδέλης τύμπανα, Χρήστος Γεωργόπουλος κιθάρα).

Με έναν ηλεκτρονικό ήχο «χαλί» στο ξεκίνημα, που λες και προμηνύει την καταστροφή σε εισάγει στο …θρίλερ, η παλλόμενη φωνή του Κ. Σεβδαλή, ενώ δίπλα του ο Α. Μπινιάρης απλώς κρατάει το μικρόφωνο και κοιτάζει με ένταση την πλατεία. Το βλέμμα του λες και «κοιτάζει» τη φρίκη. Συμμετέχει κοιτάζοντας και κρατώντας το μικρόφωνο. Όταν μπει και ο ίδιος στο παιχνίδι «αίμα στον αέρα, αίμα στον αέρα, αίμα στον αέρα, αίμα στον αέρα... Καταιγισμός πυρός, εδάφους αέρος. Άφαντος ο Μιχάλης, άφαντος. Ολοσχερώς. Ορυμαγδός. Φωτιά…».

Οι λέξεις σε σφυροκοπούν, οι ήχοι σε σφυροκοπούν, οι «αστραπές σκίζουν τη θολούρα». Κάποια στιγμή τα φώτα της σκηνής χαμηλώνουν, η αίθουσα βυθίζεται στο σκοτάδι και μπροστά στα μάτια σου είναι δυο σκελετοί που απαγγέλλουν- μέρος και αυτό μιας σκηνοθεσίας που ενώ χρησιμοποιεί το εφέ του μακιγιάζ, το κάνει τόσο όσο. Μέτρο και σ’ αυτό. Όλα στην υπηρεσία του κειμένου και των δύο ηθοποιών που λες και άνοιξαν τα έγκατα της γης και ήρθαν να μας πουν την ιστορία σαν αυτόπτες μάρτυρες. 1243 οι απώλειες, 4016 οι τραυματίες, 42 αγνοούμενοι στο Υψωμα 731.

 Το κείμενο έχει τη ροή και τη δύναμη ενός ολοκληρωμένου έργου και η παράσταση που διαρκεί λιγότερο από μια ώρα, υπογραμμίζει και πάλι κάτι που ο Μπινιάρης είχε προσπαθήσει (επιτυχώς) απ’ το 2011: Εν αρχή ην η γλώσσα - όλα μέσα απ’ αυτήν...

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_photo8a_%c2%a9yiannisgizmobereris Είδα: την «Ιταλική Νύχτα» σε σκηνοθεσία Παντελή Φλατσούση Μια παράσταση με άπλετο χιούμορ, ευχάριστη μουσική και gangs, συνδυασμένα με μηνύματα και εικόνες που προειδοποιούν για ένα ζοφερό μέλλον. Main_m16 Είδα: τον «Μισάνθρωπο» σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά Ανάγνωση του έργου ως σύγχρονο δράμα όπου εξέχει η ερμηνεία του Μαρμαρινού και η μετάφραση της Προκοπάκη. Main_othello-kursk7 Είδα: τον «Οθέλλο» σε σκηνοθεσία Χάρη Φραγκούλη Η παράσταση καταλήγει να παλινωδεί σε σκετσάκια παρασύροντας μαζί και τις όποιες ενδιαφέρουσες στιγμές. Main_1549371643093blob Είδα: το «Βόυτσεκ» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου Πιστή στο πνεύμα του Μπύχνερ και εικαστικά άρτια προσέγγιση. Main_%ce%93%c3%87%c2%a3h_dikh%ce%93%c3%87%c2%a5_elina_giounanli_for_onassis_stegi_1 Είδα: τη «Δίκη» σε σκηνοθεσία Κρίστιαν Λούπα Ελεύθερη ανάγνωση υψηλής ποιότητας, ποιητικότητας και πνευματικότητας του διάσημου μυθιστορήματος του Κάφκα Main_52350941_744933052547894_2997067718617726976_n Είδα: τις «Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης» σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη Η Μαριάννα Κάλμπαρη σε συνεργασία με τον θίασο, κατάφεραν και «μίλησαν» στη γλώσσα του Χόρβατ στήνοντας μία ατμοσφαιρική παράσταση που συντηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον στη θέαση και συνδυάζει σε ισορροπημένες δόσεις τη σκληρότητα και τον ρεαλισμό με το χιούμορ και τον σουρεαλισμό.
#load_content_with_ajax