Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Ιταλική Νύχτα» σε σκηνοθεσία Παντελή Φλατσούση 22 Μαρτίου 2019

Μια παράσταση με άπλετο χιούμορ, ευχάριστη μουσική και gangs, συνδυασμένα με μηνύματα και εικόνες που προειδοποιούν για ένα ζοφερό μέλλον.

Ο Παντελής Φλατσούσης είναι ένας νέος σκηνοθέτης, με λίγες, προς το παρόν, παραστάσεις στο ενεργητικό του, αλλά με πολύ μέλλον μπροστά του, αν κρίνω από την «Ιταλική Νύχτα» που σκηνοθετεί αυτό τον καιρό.

Η «Ιταλική Νύχτα» του Έντεν βον Χόρβατ, που ανεβαίνει στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας, είναι ένα έργο γραμμένο το 1931. Μεσούσης, δηλαδή, της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, η οποία οδήγησε, αφενός, τη Γερμανία σε μοναδική πολιτιστική άνθιση, αλλά αφετέρου, την ανθρωπότητα στον πιο αιμοσταγή, έως τότε, Παγκόσμιο Πόλεμο που σηματοδοτήθηκε με την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος στην εξουσία, το 1933. Δυστυχώς, το έργο αυτό αποδεικνύεται σήμερα τρομακτικά επίκαιρο… Σε αυτό συνέβαλε βέβαια και η άκρως ενδιαφέρουσα σκηνοθετική άποψη του Π. Φλατσούση. Ο σκηνοθέτης εν προκειμένω, κατάφερε να δημιουργήσει μια παράσταση, η οποία διαθέτει άπλετο χιούμορ, ευχάριστη μουσική και gangs, συνδυασμένα με μηνύματα και εικόνες που προειδοποιούν για ένα ζοφερό μέλλον. Με αυτό τον τρόπο, ο σκηνοθέτης συνδύασε στοιχεία τόσο από τον πολιτισμό, όσο και από την κοινωνικο-ιστορική ταυτότητα της Γερμανίας. Συγκεκριμένα, η παράσταση ξεκινάει με ευχάριστα και ελαφρώς κωμικά τραγουδάκια, που όμως μέχρι το τέλος, συνειδητοποιούμε ότι μόνον αθώα δεν είναι, αφού βρίσκονται στη γραμμή των εθνικο-πατριωτικών ασμάτων που είχε πλάσει το ναζιστικό κόμμα, προκειμένου να προσελκύει και να προσηλυτίζει κόσμο. Ο κίνδυνος της μάζας, όπως υπογραμμίζεται και στο έργο, ελλοχεύει και είναι ορατός μπροστά στα μάτια μας. Όπως λέει και ο Καρλ, "εμείς οι Γερμανοί δεν έχουμε πολιτική σκέψη, είμαστε μάζα". Από την άλλη, ο σκηνοθέτης επιστράτευσε gangs, όπως ο τουρτοπόλεμος, που παραπέμπουν ευθέως στα κωμικά σκετσάκια του Γερμανικού καμπαρέ του μεσοπολέμου και πιο συγκεκριμένα, στον γνωστό δημιουργό, Καρλ Βάλεντιν.

Μετά την ευφυή και πρωτότυπη σκηνοθετική γραμμή, η παράσταση διαθέτει ακόμα ένα πολύ δυνατό όπλο στη φαρέτρα της: τους ηθοποιούς της! Πρόκειται για 8 ταλαντούχους  ηθοποιούς, οι οποίοι είναι απόλυτα συγχρονισμένοι και καταφέρνουν να μαγεύσουν το κοινό. Πιο συγκεκριμένα, θα ξεκινήσω από τον Γιάννη Δενδρινό, ο οποίος δίνει πραγματικά ένα υποκριτικό ρεσιτάλ, χρησιμοποιώντας όλη τη γκάμα των εκφραστικών του μέσων με απόλυτη επιτυχία. Εξαιρετική επίσης δίπλα του η Κατερίνα Λάττα στο ρόλο της συζύγου του (Αντέλ), η οποία καταφέρνει να συμβαδίζει με τις υποκριτικές ικανότητες του συναδέλφου της. Πολύ καλή η Λένι της Θεανώς Μεταξά, η οποία φέρνει όλη τη φρεσκάδα της νιότης της. Ο Βασίλης Σαφός ξεχωρίζει επίσης στο ρόλο του άτολμου-τολμηρού, του βολεμένου εν τέλει που δεν κάνει ποτέ επανάσταση. Πολύ καλοί η Μαριάνθη Παντελοπούλου (Άννα), ο Αντώνης Αντωνόπουλος (Μπετζ) και ο Προμηθέας Nerattini-Δοκιμάκης (Μάρτιν). Τέλος, ξεχωρίζει ο Γιόζεφ του Δημήτρη Μηλιώτη, με την απλότητα και την αμεσότητά του.

Ξεχωριστή μνεία χρειάζεται να γίνει για την επεξεργασία του έργου του Χόρβατ. Μολονότι υπέστη αλλαγές, ωστόσο αυτές έγιναν με σεβασμό στο πρωτότυπο, αποδίδοντας εν τέλει ένα άκρως ενδιαφέρον κείμενο (Δραματουργία: Παναγιώτα Κωνσταντινάκου). Μου άρεσε επίσης το γεγονός ότι στον περιορισμένο χώρο του θέατρου, η δράση επεκτάθηκε και έκανε χρήση ολόκληρης της σκηνής (Σκηνικά: Δανάη Ελευσινιώτη). Από την άλλη, θεωρώ, μοναδικό, μειονέκτημα της παράστασης τις πολλές και εκτενείς κινηματογραφικές προβολές στην αρχή. Θεωρώ ότι αναχαιτίζουν τον αρχικό γρήγορο ρυθμό της. Τέλος, χρωματικά και στυλιστικά ενδιαφέροντα τα κοστούμια των ηθοποιών (Κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα).

Μια αληθινά πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα παράσταση, μια καινούρια πρόταση με σαφή άποψη και στόχευση, από έναν νέο σκηνοθέτη, πλημμυρισμένη ταλαντούχους ηθοποιούς γεμάτους όρεξη και κέφι. Θεωρώ ότι θα αφήσει ένα σαφές παραστασιακό αποτύπωμα στο φετινό θεατρικό χάρτη.

Γιατί να το δω
-Για τη σκηνοθεσία της
-Για τους ηθοποιούς της
-Για το συνολικό παραστασιακό της αποτέλεσμα

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας. Main_vasilis_mavrogeorgiou_kontra_stin_eleftheria_site_07_photo_patroklos_skafidas Είδα: το «Κόντρα στην ελευθερία» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου Μια εξαιρετική παράσταση, συλλήβδην, με μοναδική παραφωνία την at your face αφήγηση στο μονόπρακτο με θέμα την παιδοφιλία. Main_original_slider Παντελής Φλατσούσης: Το kid της σκηνοθεσίας Tο εγχείρημα του σκηνοθέτη να συνδέσει το πρώην ιστορικό 60ο Λύκειο Κυψέλης με τον οικιστικό χάρτη της Κυψέλης ήταν αληθινά ευφυές και απέδωσε. Main_caroline_guiela_nguyen_saigon_site_05_photo_jean_louis_fernandez Είδα: τη «Σαϊγκόν» σε σκηνοθεσία Caroline Guiela Nguyen Μια παράσταση πολιτικού θεάτρου μέσα σε περιτύλιγμα ρεαλιστικού δράματος καταφέρνοντας ως αποτέλεσμα να συγκινήσει, αλλά και να προβληματίσει τον θεατή της.
#load_content_with_ajax