Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Ιταλική Νύχτα» σε σκηνοθεσία Παντελή Φλατσούση 22 Μαρτίου 2019

Μια παράσταση με άπλετο χιούμορ, ευχάριστη μουσική και gangs, συνδυασμένα με μηνύματα και εικόνες που προειδοποιούν για ένα ζοφερό μέλλον.

Ο Παντελής Φλατσούσης είναι ένας νέος σκηνοθέτης, με λίγες, προς το παρόν, παραστάσεις στο ενεργητικό του, αλλά με πολύ μέλλον μπροστά του, αν κρίνω από την «Ιταλική Νύχτα» που σκηνοθετεί αυτό τον καιρό.

Η «Ιταλική Νύχτα» του Έντεν βον Χόρβατ, που ανεβαίνει στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας, είναι ένα έργο γραμμένο το 1931. Μεσούσης, δηλαδή, της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, η οποία οδήγησε, αφενός, τη Γερμανία σε μοναδική πολιτιστική άνθιση, αλλά αφετέρου, την ανθρωπότητα στον πιο αιμοσταγή, έως τότε, Παγκόσμιο Πόλεμο που σηματοδοτήθηκε με την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος στην εξουσία, το 1933. Δυστυχώς, το έργο αυτό αποδεικνύεται σήμερα τρομακτικά επίκαιρο… Σε αυτό συνέβαλε βέβαια και η άκρως ενδιαφέρουσα σκηνοθετική άποψη του Π. Φλατσούση. Ο σκηνοθέτης εν προκειμένω, κατάφερε να δημιουργήσει μια παράσταση, η οποία διαθέτει άπλετο χιούμορ, ευχάριστη μουσική και gangs, συνδυασμένα με μηνύματα και εικόνες που προειδοποιούν για ένα ζοφερό μέλλον. Με αυτό τον τρόπο, ο σκηνοθέτης συνδύασε στοιχεία τόσο από τον πολιτισμό, όσο και από την κοινωνικο-ιστορική ταυτότητα της Γερμανίας. Συγκεκριμένα, η παράσταση ξεκινάει με ευχάριστα και ελαφρώς κωμικά τραγουδάκια, που όμως μέχρι το τέλος, συνειδητοποιούμε ότι μόνον αθώα δεν είναι, αφού βρίσκονται στη γραμμή των εθνικο-πατριωτικών ασμάτων που είχε πλάσει το ναζιστικό κόμμα, προκειμένου να προσελκύει και να προσηλυτίζει κόσμο. Ο κίνδυνος της μάζας, όπως υπογραμμίζεται και στο έργο, ελλοχεύει και είναι ορατός μπροστά στα μάτια μας. Όπως λέει και ο Καρλ, "εμείς οι Γερμανοί δεν έχουμε πολιτική σκέψη, είμαστε μάζα". Από την άλλη, ο σκηνοθέτης επιστράτευσε gangs, όπως ο τουρτοπόλεμος, που παραπέμπουν ευθέως στα κωμικά σκετσάκια του Γερμανικού καμπαρέ του μεσοπολέμου και πιο συγκεκριμένα, στον γνωστό δημιουργό, Καρλ Βάλεντιν.

Μετά την ευφυή και πρωτότυπη σκηνοθετική γραμμή, η παράσταση διαθέτει ακόμα ένα πολύ δυνατό όπλο στη φαρέτρα της: τους ηθοποιούς της! Πρόκειται για 8 ταλαντούχους  ηθοποιούς, οι οποίοι είναι απόλυτα συγχρονισμένοι και καταφέρνουν να μαγεύσουν το κοινό. Πιο συγκεκριμένα, θα ξεκινήσω από τον Γιάννη Δενδρινό, ο οποίος δίνει πραγματικά ένα υποκριτικό ρεσιτάλ, χρησιμοποιώντας όλη τη γκάμα των εκφραστικών του μέσων με απόλυτη επιτυχία. Εξαιρετική επίσης δίπλα του η Κατερίνα Λάττα στο ρόλο της συζύγου του (Αντέλ), η οποία καταφέρνει να συμβαδίζει με τις υποκριτικές ικανότητες του συναδέλφου της. Πολύ καλή η Λένι της Θεανώς Μεταξά, η οποία φέρνει όλη τη φρεσκάδα της νιότης της. Ο Βασίλης Σαφός ξεχωρίζει επίσης στο ρόλο του άτολμου-τολμηρού, του βολεμένου εν τέλει που δεν κάνει ποτέ επανάσταση. Πολύ καλοί η Μαριάνθη Παντελοπούλου (Άννα), ο Αντώνης Αντωνόπουλος (Μπετζ) και ο Προμηθέας Nerattini-Δοκιμάκης (Μάρτιν). Τέλος, ξεχωρίζει ο Γιόζεφ του Δημήτρη Μηλιώτη, με την απλότητα και την αμεσότητά του.

Ξεχωριστή μνεία χρειάζεται να γίνει για την επεξεργασία του έργου του Χόρβατ. Μολονότι υπέστη αλλαγές, ωστόσο αυτές έγιναν με σεβασμό στο πρωτότυπο, αποδίδοντας εν τέλει ένα άκρως ενδιαφέρον κείμενο (Δραματουργία: Παναγιώτα Κωνσταντινάκου). Μου άρεσε επίσης το γεγονός ότι στον περιορισμένο χώρο του θέατρου, η δράση επεκτάθηκε και έκανε χρήση ολόκληρης της σκηνής (Σκηνικά: Δανάη Ελευσινιώτη). Από την άλλη, θεωρώ, μοναδικό, μειονέκτημα της παράστασης τις πολλές και εκτενείς κινηματογραφικές προβολές στην αρχή. Θεωρώ ότι αναχαιτίζουν τον αρχικό γρήγορο ρυθμό της. Τέλος, χρωματικά και στυλιστικά ενδιαφέροντα τα κοστούμια των ηθοποιών (Κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα).

Μια αληθινά πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα παράσταση, μια καινούρια πρόταση με σαφή άποψη και στόχευση, από έναν νέο σκηνοθέτη, πλημμυρισμένη ταλαντούχους ηθοποιούς γεμάτους όρεξη και κέφι. Θεωρώ ότι θα αφήσει ένα σαφές παραστασιακό αποτύπωμα στο φετινό θεατρικό χάρτη.

Γιατί να το δω
-Για τη σκηνοθεσία της
-Για τους ηθοποιούς της
-Για το συνολικό παραστασιακό της αποτέλεσμα

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_%ce%9c%ce%99%ce%9c%ce%9f%ce%99370_ Είδα: τoυς «Μίμους» σε σκηνοθεσία Άννας Κοκκίνου Τερπνή αναπαράσταση των, εν πολλοίς, άγνωστων αρχαίων κωμικών κειμένων. Main_falakri-tragoudistria-2-1200x800 Είδα: τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου Η Μ. Ξανθοπουλίδου ανέβασε τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» με άποψη, καταφέρνοντας παράλληλα να την κάνει σύγχρονη και να μιλήσει για το εδώ και το τώρα. Main_original_slider Είδα: τo «Selfie, στο βάθος πίσω η πόλη» σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση Αμφιλεγόμενη προσπάθεια αποτύπωσης της Θεσσαλονίκης του παρελθόντος. Main_kronstandt_img_0464 Είδα: τη «Νεολιθική Νυχτωδία στην Κρονστάνδη» σε σκηνοθεσία Αρη Μπαλή Μία επιτυχημένη προσπάθεια δραματοποιημένης ποίησης. Main_img_20190407_221528 Είδα: τα «170 τετραγωνικά» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη Το δεύτερο προϊόν συνεργασίας των Τσουρή και Παλούμπη, αναδεικνύεται σ’ ένα ακόμα καλό δείγμα ρεαλιστικού θεάτρου. Main_dsc_6095 Είδα: το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος» σε σκηνοθεσία Χριστίνας Χριστοφή Ο Πίντερ παραμένει ακατανόητος, μολονότι απολύτως καθημερινός, αληθινός και απλός. Το μόνο που χρειάζεται είναι ο εκάστοτε σκηνοθέτης να σεβαστεί τα νοήματά του. Μέχρι να συμβεί αυτό, οι παραστάσεις έργων του θα παραμένουν δυσνόητες, πληκτικές και ανούσιες. Όπως το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος» σε σκ...
#load_content_with_ajax