Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Κυρά της Ρω» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μπερδέκα 04 Απριλίου 2019

Η Κατερίνα Μπερδέκα έστησε μια παράσταση, η οποία άφησε τη φαντασία των θεατών ελεύθερη, πλάθοντας όμως την ίδια στιγμή καταιγιστικές εικόνες και δημιουργώντας έντονα συναισθήματα.

Ο Γιάννης Σκαραγκάς έγραψε ένα κείμενο φόρο-τιμής στη Δέσποινα Αχλαδιώτη, που είναι γνωστή ως κυρά της Ρω. Η Κατερίνα Μπερδέκα μετέφερε αυτή την ιστορία στη σκηνή. Το αποτέλεσμα είναι ανατριχιαστικό, καθώς μπροστά στα μάτια μας ξετυλίγεται η ιστορία όχι μόνον της συγκεκριμένης γυναίκας-συμβόλου, αλλά μιας ολόκληρης χώρας. Της χώρας μας.

Η σκηνοθέτις έστησε ένα απολύτως λιτό, σπαρτιάτικο θα το χαρακτήριζα, αλλά εντελώς λειτουργικό, σκηνικό. Ο λόγος που η Μπερδέκα υπήρξε λιτή τόσο στα σκηνικά, όσο και στα σκηνοθετικά της μέσα είναι επειδή στόχος της ήταν να απελευθερώσει πλήρως τη φαντασία του θεατή, οδηγώντας τον έτσι σε ένα γεωγραφικό, αλλά και χρονικό ταξίδι. Έτσι, μεταφερόμαστε στον προηγούμενο αιώνα, ενώ μπροστά μας σχηματίζεται και ένα μέρος της νησιωτικής μας χώρας. Η σκηνή, με τα ιδιότυπα μαύρα κύματα που ανοίγουν στο διάβα της ηρωίδας, συντελεί στη δημιουργία μιας μυσταγωγικής ατμόσφαιρας. Η σκηνοθέτις, στήνει ένα άλλο Κρυφό Σχολειό, τοποθετώντας στο κέντρο την ηρωίδα, η οποία μοιράζεται με το κοινό την ιστορία της Ελλάδας ιδωμένης μέσα από τα δικά της μάτια. Ξαφνικά, αυτό που συντελείται στη σκηνή είναι μαγευτικό, καθώς μπροστά μας βλέπουμε μια απλή, καθημερινή γυναίκα να μεταμορφώνεται σε εθνικό σύμβολο.

Η Φωτεινή Μπαξεβάνη στον ρόλο της Δέσποινας Αχλαδιώτη δίνει την πιο συγκλονιστική ερμηνεία της μέχρι τώρα διαδρομής της. Καταφέρνει να αποδώσει μοναδικά τη γυναίκα, η οποία διεκδικώντας τη ζωή και τα δικαιώματά της αναδείχθηκε σε εθνικό ίνδαλμα. Απλή, αλλά όχι απλοϊκή, αυτή η γυναίκα που βλέπουμε στη σκηνή αφηγείται πώς βρέθηκε στην αγκαλιά του άντρα της διαπράττοντας ένα ηθικό έγκλημα για την εποχή, αφού επέλεξε μόνη της αυτόν που αγάπησε. Διηγείται τη μετανάστευση των ανδρών από το νησί τους στην Αμερική, τον δικό της διωγμό από την οικογένειά της και το νησί της και την απομόνωσή της μαζί με τον άντρα της, στο μικρό νησάκι της Ρω. Η Φ. Μπαξεβάνη είναι συχνά σπαραχτική, ενώ πολλές φορές μεταμορφώνεται σε σύγχρονη μαινάδα, έτοιμη να ξεσκίσει όποιον πειράξει τη γη της, το δικό της κομμάτι σε αυτό τον κόσμο. Από τη διήγησή της περνούν οι Τούρκοι, οι Γερμανοί, οι Άγγλοι, πάλι οι Τούρκοι. Όλοι όσοι έφτασαν στη χώρα μας, την λεηλάτησαν, την πολέμησαν, την κατέκτησαν, αλλά δεν την απέκτησαν!

Στην ίδια λιτή γραμμή που κινήθηκαν σκηνοθέτις και πρωταγωνίστρια, βρίσκονται και τα σκηνικά και κοστούμια της παράστασης (Γιώργος Γαβαλάς). Μερικές πετρούλες, λίγο νερό, μετακινούμενοι πάγκοι και το ραβδάκι της θεατρικής ψευδαίσθησης μας μεταφέρει στο νησάκι της Ρω, στο πιο μακρινό όριο αυτής της χώρας από Ανατολάς. Η μαυροφορεμένη παρουσία παραπέμπει στις νησιωτοπούλες του παρελθόντος, ενώ το μαύρο μαντήλι που φοράει στο κεφάλι της η ηρωίδα, μετά τον θάνατο του πολυαγαπημένου της άντρα, ολοκληρώνει την εικόνα μιας γυναίκας που έγραψε ιστορία. Εκπληκτικοί επίσης οι φωτισμοί (Λευτέρης Παυλόπουλος), οι οποίοι καταφέρνουν να αποδώσουν τόσο τον ζεστό καλοκαιρινό, ελληνικό ήλιο, όσο και την καταιγίδα που φτάνει στη ζωή της πρωταγωνίστριας.

Η «Κυρά της Ρω» είναι αρχικά ένα καταπληκτικό κείμενο που ακροβατεί δεξιοτεχνικά μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας. Ο Γιάννης Σκαραγκάς πήρε μια αληθινή ιστορία και με αφορμή τη βιογραφία ενός υπαρκτού προσώπου διηγήθηκε την ιστορία ενός έθνους. Η θεατρική μεταφορά του κειμένου αποτελεί μια δεύτερη ευτυχή συγκυρία. Η Κατερίνα Μπερδέκα έστησε μια παράσταση, η οποία άφησε τη φαντασία των θεατών ελεύθερη, πλάθοντας όμως την ίδια στιγμή καταιγιστικές εικόνες και δημιουργώντας έντονα συναισθήματα. Η θεατρική μετενσάρκωση αυτής της γενναίας και πρωτοπόρας γυναίκας από την Φωτεινή Μπαξεβάνη κλείνει αυτό το τρίγωνο της επιτυχίας. Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για μια παράσταση που αποτελεί υπόδειγμα θεατρικής πράξης και λογοτεχνικού κειμένου, ταυτόχρονα!

Γιατί να το δω

-Για να γνωρίσω την ιστορία της Κυράς της Ρω που είναι αληθινά συγκλονιστική

-Για τη μοναδική θεατρική εμπειρία

-Για την Φωτεινή Μπαξεβάνη

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_%ce%9c%ce%99%ce%9c%ce%9f%ce%99370_ Είδα: τoυς «Μίμους» σε σκηνοθεσία Άννας Κοκκίνου Τερπνή αναπαράσταση των, εν πολλοίς, άγνωστων αρχαίων κωμικών κειμένων. Main_falakri-tragoudistria-2-1200x800 Είδα: τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου Η Μ. Ξανθοπουλίδου ανέβασε τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» με άποψη, καταφέρνοντας παράλληλα να την κάνει σύγχρονη και να μιλήσει για το εδώ και το τώρα. Main_original_slider Είδα: τo «Selfie, στο βάθος πίσω η πόλη» σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση Αμφιλεγόμενη προσπάθεια αποτύπωσης της Θεσσαλονίκης του παρελθόντος. Main_kronstandt_img_0464 Είδα: τη «Νεολιθική Νυχτωδία στην Κρονστάνδη» σε σκηνοθεσία Αρη Μπαλή Μία επιτυχημένη προσπάθεια δραματοποιημένης ποίησης. Main_img_20190407_221528 Είδα: τα «170 τετραγωνικά» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη Το δεύτερο προϊόν συνεργασίας των Τσουρή και Παλούμπη, αναδεικνύεται σ’ ένα ακόμα καλό δείγμα ρεαλιστικού θεάτρου. Main_dsc_6095 Είδα: το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος» σε σκηνοθεσία Χριστίνας Χριστοφή Ο Πίντερ παραμένει ακατανόητος, μολονότι απολύτως καθημερινός, αληθινός και απλός. Το μόνο που χρειάζεται είναι ο εκάστοτε σκηνοθέτης να σεβαστεί τα νοήματά του. Μέχρι να συμβεί αυτό, οι παραστάσεις έργων του θα παραμένουν δυσνόητες, πληκτικές και ανούσιες. Όπως το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος» σε σκ...
#load_content_with_ajax