Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Κυρά της Ρω» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Μπερδέκα 04 Απριλίου 2019

Η Κατερίνα Μπερδέκα έστησε μια παράσταση, η οποία άφησε τη φαντασία των θεατών ελεύθερη, πλάθοντας όμως την ίδια στιγμή καταιγιστικές εικόνες και δημιουργώντας έντονα συναισθήματα.

Ο Γιάννης Σκαραγκάς έγραψε ένα κείμενο φόρο-τιμής στη Δέσποινα Αχλαδιώτη, που είναι γνωστή ως κυρά της Ρω. Η Κατερίνα Μπερδέκα μετέφερε αυτή την ιστορία στη σκηνή. Το αποτέλεσμα είναι ανατριχιαστικό, καθώς μπροστά στα μάτια μας ξετυλίγεται η ιστορία όχι μόνον της συγκεκριμένης γυναίκας-συμβόλου, αλλά μιας ολόκληρης χώρας. Της χώρας μας.

Η σκηνοθέτις έστησε ένα απολύτως λιτό, σπαρτιάτικο θα το χαρακτήριζα, αλλά εντελώς λειτουργικό, σκηνικό. Ο λόγος που η Μπερδέκα υπήρξε λιτή τόσο στα σκηνικά, όσο και στα σκηνοθετικά της μέσα είναι επειδή στόχος της ήταν να απελευθερώσει πλήρως τη φαντασία του θεατή, οδηγώντας τον έτσι σε ένα γεωγραφικό, αλλά και χρονικό ταξίδι. Έτσι, μεταφερόμαστε στον προηγούμενο αιώνα, ενώ μπροστά μας σχηματίζεται και ένα μέρος της νησιωτικής μας χώρας. Η σκηνή, με τα ιδιότυπα μαύρα κύματα που ανοίγουν στο διάβα της ηρωίδας, συντελεί στη δημιουργία μιας μυσταγωγικής ατμόσφαιρας. Η σκηνοθέτις, στήνει ένα άλλο Κρυφό Σχολειό, τοποθετώντας στο κέντρο την ηρωίδα, η οποία μοιράζεται με το κοινό την ιστορία της Ελλάδας ιδωμένης μέσα από τα δικά της μάτια. Ξαφνικά, αυτό που συντελείται στη σκηνή είναι μαγευτικό, καθώς μπροστά μας βλέπουμε μια απλή, καθημερινή γυναίκα να μεταμορφώνεται σε εθνικό σύμβολο.

Η Φωτεινή Μπαξεβάνη στον ρόλο της Δέσποινας Αχλαδιώτη δίνει την πιο συγκλονιστική ερμηνεία της μέχρι τώρα διαδρομής της. Καταφέρνει να αποδώσει μοναδικά τη γυναίκα, η οποία διεκδικώντας τη ζωή και τα δικαιώματά της αναδείχθηκε σε εθνικό ίνδαλμα. Απλή, αλλά όχι απλοϊκή, αυτή η γυναίκα που βλέπουμε στη σκηνή αφηγείται πώς βρέθηκε στην αγκαλιά του άντρα της διαπράττοντας ένα ηθικό έγκλημα για την εποχή, αφού επέλεξε μόνη της αυτόν που αγάπησε. Διηγείται τη μετανάστευση των ανδρών από το νησί τους στην Αμερική, τον δικό της διωγμό από την οικογένειά της και το νησί της και την απομόνωσή της μαζί με τον άντρα της, στο μικρό νησάκι της Ρω. Η Φ. Μπαξεβάνη είναι συχνά σπαραχτική, ενώ πολλές φορές μεταμορφώνεται σε σύγχρονη μαινάδα, έτοιμη να ξεσκίσει όποιον πειράξει τη γη της, το δικό της κομμάτι σε αυτό τον κόσμο. Από τη διήγησή της περνούν οι Τούρκοι, οι Γερμανοί, οι Άγγλοι, πάλι οι Τούρκοι. Όλοι όσοι έφτασαν στη χώρα μας, την λεηλάτησαν, την πολέμησαν, την κατέκτησαν, αλλά δεν την απέκτησαν!

Στην ίδια λιτή γραμμή που κινήθηκαν σκηνοθέτις και πρωταγωνίστρια, βρίσκονται και τα σκηνικά και κοστούμια της παράστασης (Γιώργος Γαβαλάς). Μερικές πετρούλες, λίγο νερό, μετακινούμενοι πάγκοι και το ραβδάκι της θεατρικής ψευδαίσθησης μας μεταφέρει στο νησάκι της Ρω, στο πιο μακρινό όριο αυτής της χώρας από Ανατολάς. Η μαυροφορεμένη παρουσία παραπέμπει στις νησιωτοπούλες του παρελθόντος, ενώ το μαύρο μαντήλι που φοράει στο κεφάλι της η ηρωίδα, μετά τον θάνατο του πολυαγαπημένου της άντρα, ολοκληρώνει την εικόνα μιας γυναίκας που έγραψε ιστορία. Εκπληκτικοί επίσης οι φωτισμοί (Λευτέρης Παυλόπουλος), οι οποίοι καταφέρνουν να αποδώσουν τόσο τον ζεστό καλοκαιρινό, ελληνικό ήλιο, όσο και την καταιγίδα που φτάνει στη ζωή της πρωταγωνίστριας.

Η «Κυρά της Ρω» είναι αρχικά ένα καταπληκτικό κείμενο που ακροβατεί δεξιοτεχνικά μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας. Ο Γιάννης Σκαραγκάς πήρε μια αληθινή ιστορία και με αφορμή τη βιογραφία ενός υπαρκτού προσώπου διηγήθηκε την ιστορία ενός έθνους. Η θεατρική μεταφορά του κειμένου αποτελεί μια δεύτερη ευτυχή συγκυρία. Η Κατερίνα Μπερδέκα έστησε μια παράσταση, η οποία άφησε τη φαντασία των θεατών ελεύθερη, πλάθοντας όμως την ίδια στιγμή καταιγιστικές εικόνες και δημιουργώντας έντονα συναισθήματα. Η θεατρική μετενσάρκωση αυτής της γενναίας και πρωτοπόρας γυναίκας από την Φωτεινή Μπαξεβάνη κλείνει αυτό το τρίγωνο της επιτυχίας. Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για μια παράσταση που αποτελεί υπόδειγμα θεατρικής πράξης και λογοτεχνικού κειμένου, ταυτόχρονα!

Γιατί να το δω

-Για να γνωρίσω την ιστορία της Κυράς της Ρω που είναι αληθινά συγκλονιστική

-Για τη μοναδική θεατρική εμπειρία

-Για την Φωτεινή Μπαξεβάνη

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας. Main_vasilis_mavrogeorgiou_kontra_stin_eleftheria_site_07_photo_patroklos_skafidas Είδα: το «Κόντρα στην ελευθερία» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου Μια εξαιρετική παράσταση, συλλήβδην, με μοναδική παραφωνία την at your face αφήγηση στο μονόπρακτο με θέμα την παιδοφιλία. Main_original_slider Παντελής Φλατσούσης: Το kid της σκηνοθεσίας Tο εγχείρημα του σκηνοθέτη να συνδέσει το πρώην ιστορικό 60ο Λύκειο Κυψέλης με τον οικιστικό χάρτη της Κυψέλης ήταν αληθινά ευφυές και απέδωσε.
#load_content_with_ajax