Θέατρο | Είδα...

Είδα: τη «Νεολιθική Νυχτωδία στην Κρονστάνδη» σε σκηνοθεσία Αρη Μπαλή 12 Απριλίου 2019

Μία επιτυχημένη προσπάθεια δραματοποιημένης ποίησης.

Πολιτικό και ταυτόχρονα υπαρξιακό, το ποιήμα του Νίκου Καρούζου «Μια νεολιθική Νυχτωδία στην Κρονστάνδη» είτε θα συγκινήσει από την πρώτη του ανάγνωση είτε όχι. Και αυτό γιατί δεν είναι ένα έργο εύκολο στη σύλληψη, ένα έργο βατό. Είναι ένα έργο συνειρμικό, που «παίζει» με εικόνες και συναισθήματα αγκαλιάζοντας την καθολικότητα της ύπαρξής μας. Mιλά για τη ζωή ως φαινόμενο, για τις επιθυμίες, αλλά και τους συμβιβασμούς μας και τη σχέση μας  με την εξουσία.
Ο Αρης Μπαλής και η ομάδα των ηθοποιών (Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Παναγιώτης Εξαρχέας, Βασίλης Μαγουλιώτης, Δήμητρα Μητροπούλου, Ελίνα Ρίζου) πήραν ένα μεγάλο ρίσκο αποφασίζοντας να δραματοποιήσουν και να αναμετρηθούν με το συγκεκριμένο ποίημα. Ρίσκο που τους «βγήκε»,  καθώς κατάφεραν με τον λόγο του ποιητή και το «ομιλούν» σκηνικό που σταδιακά δόμησαν και αποδόμησαν να «στήσουν» μια υπαρξιακή “νυχτωδία” για κάθε λογής χαμένη επανάσταση.

Στην παράσταση βλέπουμε πέντε νέους ανθρώπους που συνδέονται όχι μόνο φιλικά, αλλά και πολιτικά, σ’ ένα «υπόγειο» - στη κεντρική σκηνή του Bios- να συναληθεύουν το ποίημα του Νίκου Καρούζου και να «χτίζουν» με τον δικό τους τρόπο τη μικρή νησιωτική πόλη της Κρονστάνδης. Κολλούν αφίσες, χάρτες και φωτογραφίες στους τοίχους, τοποθετούν λουλούδια, στήνουν πάγκους, βιβλιοθήκη, γραφομηχανή, φέρνουν ένα ολόκληρο κομμάτι πάγου επί σκηνής και το επεξεργάζονται, παρατάσσουν μινιατούρες στρατιωτάκια,  εστιάζουν με μία μικρή ερασιτεχνική κάμερα σε λεπτομέρειες και τις προβάλλουν με προτζέκτορα στον τοίχο. Συνθέτουν με το δικό τους τρόπο το ιστορικό γεγονός της εξέγερσης των ναυτών της μικρής  νησιωτικής πόλης της στα βάθη του φινλανδικού κόλπου και καλύπτουν με ιστούς από μάλλινα κουβάρια τα πάντα. Αναμένουν «να ιδούν αν η Άνοιξη θα συνδράμει τα όνειρά τους», διακατέχονται από μία άκρατη επιθυμία να ζήσουν όπως αυτοί θέλουν και όχι έτσι όπως τους επιβάλλει το σύστημα. Αδυνατούν να ευθυγραμμιστούν με τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής τους και προτιμούν να πολεμήσουν το αναπόφευκτο και να κρατήσουν το «όνειρό» τους αλώβητο. Ακόμη κι αν η φωτιά του τους κάψει.

Η σκηνοθετική οπτική του Αρη Μπαλή στηρίχθηκε πάνω στο γεμάτο συμβολισμούς σκηνικό που εμπνεύστηκε η Αρτεμις Φλέσσα -ένα σκηνικό που οι ηθοποιοί στήνουν και ξεστήνουν μόνοι τους κατά τη διάρκεια της παράστασης- αλλά και στην ατμοσφαιρική μουσική του Κορνήλιου Σελαμσή. Οι πέντε ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό απαγγέλοντας και ερμηνεύοντας ταυτόχρονα τον λόγο του Καρούζου, ενώ αυτό που αποκομίζει κανείς ως αίσθηση είναι πως η παράσταση αυτή είναι καρπός όλης της ομάδας.  

Γιατί να τη δω: 
- Γιατί ο λόγος του Καρούζου «ακούγεται» πεντακάθαρος και συγκινεί.
- Για το εξαιρετικό σκηνικό της Αρτεμις Φλέσσα

Γιατί να μη τη δω:
- Γιατί απευθύνεται σε κοινό απόλυτα μυημένο στον ποιητικό λόγο και «προϋποθέτει» την εκ των προτέρων ανάγνωση και γνώση του συγκεκριμένου ποιήματος του Καρούζου.

 

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_%ce%9c%ce%99%ce%9c%ce%9f%ce%99370_ Είδα: τoυς «Μίμους» σε σκηνοθεσία Άννας Κοκκίνου Τερπνή αναπαράσταση των, εν πολλοίς, άγνωστων αρχαίων κωμικών κειμένων. Main_falakri-tragoudistria-2-1200x800 Είδα: τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου Η Μ. Ξανθοπουλίδου ανέβασε τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» με άποψη, καταφέρνοντας παράλληλα να την κάνει σύγχρονη και να μιλήσει για το εδώ και το τώρα. Main_original_slider Είδα: τo «Selfie, στο βάθος πίσω η πόλη» σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση Αμφιλεγόμενη προσπάθεια αποτύπωσης της Θεσσαλονίκης του παρελθόντος. Main_img_20190407_221528 Είδα: τα «170 τετραγωνικά» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη Το δεύτερο προϊόν συνεργασίας των Τσουρή και Παλούμπη, αναδεικνύεται σ’ ένα ακόμα καλό δείγμα ρεαλιστικού θεάτρου. Main_dsc_6095 Είδα: το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος» σε σκηνοθεσία Χριστίνας Χριστοφή Ο Πίντερ παραμένει ακατανόητος, μολονότι απολύτως καθημερινός, αληθινός και απλός. Το μόνο που χρειάζεται είναι ο εκάστοτε σκηνοθέτης να σεβαστεί τα νοήματά του. Μέχρι να συμβεί αυτό, οι παραστάσεις έργων του θα παραμένουν δυσνόητες, πληκτικές και ανούσιες. Όπως το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος» σε σκ... Main_rob%c2%a9stavroshabakis.com-35 Η «Αθηναϊκή Άνοιξη» στη Ναντ βρήκε τη «Στέγη» της Ένα ταξίδι στη Ναντ στάθηκε η αφορμή για έναν απολογισμό «εξωστρέφειας» και συνύπαρξης με το γαλλικό κοινό.
#load_content_with_ajax