ΠΕΜΠΤΗ 12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: τη «Νεολιθική Νυχτωδία στην Κρονστάνδη» σε σκηνοθεσία Αρη Μπαλή 12 Απριλίου 2019

Μία επιτυχημένη προσπάθεια δραματοποιημένης ποίησης.

Πολιτικό και ταυτόχρονα υπαρξιακό, το ποιήμα του Νίκου Καρούζου «Μια νεολιθική Νυχτωδία στην Κρονστάνδη» είτε θα συγκινήσει από την πρώτη του ανάγνωση είτε όχι. Και αυτό γιατί δεν είναι ένα έργο εύκολο στη σύλληψη, ένα έργο βατό. Είναι ένα έργο συνειρμικό, που «παίζει» με εικόνες και συναισθήματα αγκαλιάζοντας την καθολικότητα της ύπαρξής μας. Mιλά για τη ζωή ως φαινόμενο, για τις επιθυμίες, αλλά και τους συμβιβασμούς μας και τη σχέση μας  με την εξουσία.
Ο Αρης Μπαλής και η ομάδα των ηθοποιών (Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Παναγιώτης Εξαρχέας, Βασίλης Μαγουλιώτης, Δήμητρα Μητροπούλου, Ελίνα Ρίζου) πήραν ένα μεγάλο ρίσκο αποφασίζοντας να δραματοποιήσουν και να αναμετρηθούν με το συγκεκριμένο ποίημα. Ρίσκο που τους «βγήκε»,  καθώς κατάφεραν με τον λόγο του ποιητή και το «ομιλούν» σκηνικό που σταδιακά δόμησαν και αποδόμησαν να «στήσουν» μια υπαρξιακή “νυχτωδία” για κάθε λογής χαμένη επανάσταση.

Στην παράσταση βλέπουμε πέντε νέους ανθρώπους που συνδέονται όχι μόνο φιλικά, αλλά και πολιτικά, σ’ ένα «υπόγειο» - στη κεντρική σκηνή του Bios- να συναληθεύουν το ποίημα του Νίκου Καρούζου και να «χτίζουν» με τον δικό τους τρόπο τη μικρή νησιωτική πόλη της Κρονστάνδης. Κολλούν αφίσες, χάρτες και φωτογραφίες στους τοίχους, τοποθετούν λουλούδια, στήνουν πάγκους, βιβλιοθήκη, γραφομηχανή, φέρνουν ένα ολόκληρο κομμάτι πάγου επί σκηνής και το επεξεργάζονται, παρατάσσουν μινιατούρες στρατιωτάκια,  εστιάζουν με μία μικρή ερασιτεχνική κάμερα σε λεπτομέρειες και τις προβάλλουν με προτζέκτορα στον τοίχο. Συνθέτουν με το δικό τους τρόπο το ιστορικό γεγονός της εξέγερσης των ναυτών της μικρής  νησιωτικής πόλης της στα βάθη του φινλανδικού κόλπου και καλύπτουν με ιστούς από μάλλινα κουβάρια τα πάντα. Αναμένουν «να ιδούν αν η Άνοιξη θα συνδράμει τα όνειρά τους», διακατέχονται από μία άκρατη επιθυμία να ζήσουν όπως αυτοί θέλουν και όχι έτσι όπως τους επιβάλλει το σύστημα. Αδυνατούν να ευθυγραμμιστούν με τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής τους και προτιμούν να πολεμήσουν το αναπόφευκτο και να κρατήσουν το «όνειρό» τους αλώβητο. Ακόμη κι αν η φωτιά του τους κάψει.

Η σκηνοθετική οπτική του Αρη Μπαλή στηρίχθηκε πάνω στο γεμάτο συμβολισμούς σκηνικό που εμπνεύστηκε η Αρτεμις Φλέσσα -ένα σκηνικό που οι ηθοποιοί στήνουν και ξεστήνουν μόνοι τους κατά τη διάρκεια της παράστασης- αλλά και στην ατμοσφαιρική μουσική του Κορνήλιου Σελαμσή. Οι πέντε ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό απαγγέλοντας και ερμηνεύοντας ταυτόχρονα τον λόγο του Καρούζου, ενώ αυτό που αποκομίζει κανείς ως αίσθηση είναι πως η παράσταση αυτή είναι καρπός όλης της ομάδας.  

Γιατί να τη δω: 
- Γιατί ο λόγος του Καρούζου «ακούγεται» πεντακάθαρος και συγκινεί.
- Για το εξαιρετικό σκηνικό της Αρτεμις Φλέσσα

Γιατί να μη τη δω:
- Γιατί απευθύνεται σε κοινό απόλυτα μυημένο στον ποιητικό λόγο και «προϋποθέτει» την εκ των προτέρων ανάγνωση και γνώση του συγκεκριμένου ποιήματος του Καρούζου.

 

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.
#load_content_with_ajax