Θέατρο | Είδα...

Είδα: τo «Selfie, στο βάθος πίσω η πόλη» σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση 15 Απριλίου 2019

Αμφιλεγόμενη προσπάθεια αποτύπωσης της Θεσσαλονίκης του παρελθόντος.

Επιστρέφοντας στον γενέθλιο τόπο του, τη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του ’50 και του ’60, ο Ακύλλας Καραζήσης υπογράφει μια παράσταση προσωπική. Και θα ήταν χρήσιμος ο όρος για την αποκωδικοποίηση κάποιων θεατρικών εγχειρημάτων αφού – όπως και στη συγκεκριμένη περίπτωση – καταβάλλεται μια προσπάθεια να δοθεί σχήμα σ’ ένα υλικό προσωπικής μνήμης.  Βεβαίως, το «Selfie, στο βάθος πίσω η πόλη» δεν είναι μια παράσταση-ντοκουμέντο ή μια σταχυολόγηση βιωμάτων του δημιουργού αλλά είναι μια χειρονομία προσωπικής συνομιλίας με έναν τόπο. Κι εδώ ο Καραζήσης το δοκιμάζει μέσα από μια σύνθεση αφηγήσεων που κατέθεσαν τρεις καταξιωμένοι Θεσσαλονικείς λογοτέχνες.

Χρησιμοποιεί κείμενα του Βασίλη Βασιλικού, του Γιώργου Ιωάννου και του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη και επιχειρεί να ζωντανέψει φωτογραφίες ζωής της πόλης και να δημιουργήσει μια περιοχή ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο φαντασιακό στοιχείο. Η δραματουργία που προκύπτει (την οποία υπογράφει ο ίδιος) δεν έχει αρχή, μέση και τέλος. Απεναντίας, επιδιώκει εμφατικά μια άναρχη, σχεδόν, συνειρμική ροή που ταιριάζει στη διαπραγμάτευση της μνήμης. Ωστόσο, αυτή η τακτική βάζει εμπόδια τόσο στην παρακολούθηση της παράστασης όσο και στην αναγνώριση στοιχείων και πληροφοριών για την ίδια την πόλη.

Με κεντρικό εργαλείο την αφήγηση – και ομολογουμένως κάποια ευρηματικά τεχνάσματα αφήγησης – η σκηνοθεσία μοιάζει να παρακολουθεί το δημιουργικό ύφος των τριών συγγραφέων που την τροφοδοτούν. Ως αποτέλεσμα παραλαμβάνουμε μια πολυμορφική σκηνοθετική προσέγγιση που άλλοτε συλλέγει ποιότητες από το documentary ύφος του Βασιλικού, την, γεμάτη ερωτισμό, βιωματική λογοτεχνία του Γιώργου Ιωάννου (ενός δημιουργού που ανήγαγε τη Θεσσαλονίκη σε μύθο) και τη συνειρμική, μοντερνική γραφή του Πεντζίκη. Οι εναλλαγές στη διάθεση της παράστασης είναι διαρκείς κι αυτό από τη μια κρατάει τη θερμοκρασία της ψηλά ενώ από την άλλη προξενεί μια σχετική σύγχυση - όπως άλλωστε και η χαοτική δραματουργία.

Παρ'ότι το ‘έδαφος’ δεν είναι ασφαλές η εξαμελής πρωταγωνιστική ομάδα ανταποκρίνεται στις προκλήσεις της σκηνοθετικής συνθήκης με χαρακτηριστική άνεση και αυξάνει το ενδιαφέρον  παρακολούθησης της παράστασης. Όλοι τους, δραστήριοι, απενοχοποιημένοι, ευρηματικοί, εκφραστικοί∙ τόσο οι εμπειρότεροι της διανομής, η Σύρμω Κεκέ και ο Ευθύμης Θέου - και οι δύο ασκημένοι σε παρόμοια σκηνικά μοτίβα με το θίασο της Κανιγκούντα – όσο και οι νεότεροι Γιώργος Κριθάρας, Στέλλα Βογιατζάκη, Γιώργος Σύρμας Κατερίνα Παπανδρέου. Όλοι τους σε ενδιαφέρουσα συνομιλία με τον σημαντικό μουσικό Μιχάλη Σιγανίδη – την παρουσία του οποίου έχει εξασφαλίσει η παράσταση.

Καταλήγοντας δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το «Selfie» είναι μια  προσπάθεια ανακατασκευής του παρελθόντος – απέχει πολύ από αυτό. Είναι μια εντελώς ιδιοσυγκρασιακή προσπάθεια ιχνηλασίας μιας εποχής, σπαραγματική, αποσπασματική∙ μια χειρονομία χαρτογράφησης κάποιων προσωπικών αναμνήσεων που ωστόσο αναφέρονται στη συλλογική μνήμη. Κι αυτό είναι γοητευτικό κι άλλο τόσο προβληματικό.

Να το δω γιατί:
-Για την καλή ανταπόκριση της πρωταγωνιστικής ομάδας στις ανάγκες της παράστασης.
-Για τα απολαυστικά τεχνάσματα αφήγησης της σκηνοθεσίας.

Να μη το δω γιατί:
- Για τη χαοτική δραματουργία.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_%ce%9c%ce%99%ce%9c%ce%9f%ce%99370_ Είδα: τoυς «Μίμους» σε σκηνοθεσία Άννας Κοκκίνου Τερπνή αναπαράσταση των, εν πολλοίς, άγνωστων αρχαίων κωμικών κειμένων. Main_falakri-tragoudistria-2-1200x800 Είδα: τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου Η Μ. Ξανθοπουλίδου ανέβασε τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» με άποψη, καταφέρνοντας παράλληλα να την κάνει σύγχρονη και να μιλήσει για το εδώ και το τώρα. Main_kronstandt_img_0464 Είδα: τη «Νεολιθική Νυχτωδία στην Κρονστάνδη» σε σκηνοθεσία Αρη Μπαλή Μία επιτυχημένη προσπάθεια δραματοποιημένης ποίησης. Main_img_20190407_221528 Είδα: τα «170 τετραγωνικά» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη Το δεύτερο προϊόν συνεργασίας των Τσουρή και Παλούμπη, αναδεικνύεται σ’ ένα ακόμα καλό δείγμα ρεαλιστικού θεάτρου. Main_dsc_6095 Είδα: το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος» σε σκηνοθεσία Χριστίνας Χριστοφή Ο Πίντερ παραμένει ακατανόητος, μολονότι απολύτως καθημερινός, αληθινός και απλός. Το μόνο που χρειάζεται είναι ο εκάστοτε σκηνοθέτης να σεβαστεί τα νοήματά του. Μέχρι να συμβεί αυτό, οι παραστάσεις έργων του θα παραμένουν δυσνόητες, πληκτικές και ανούσιες. Όπως το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος» σε σκ... Main_rob%c2%a9stavroshabakis.com-35 Η «Αθηναϊκή Άνοιξη» στη Ναντ βρήκε τη «Στέγη» της Ένα ταξίδι στη Ναντ στάθηκε η αφορμή για έναν απολογισμό «εξωστρέφειας» και συνύπαρξης με το γαλλικό κοινό.
#load_content_with_ajax