ΠΕΜΠΤΗ 5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: τo «Selfie, στο βάθος πίσω η πόλη» σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση 15 Απριλίου 2019

Αμφιλεγόμενη προσπάθεια αποτύπωσης της Θεσσαλονίκης του παρελθόντος.

Επιστρέφοντας στον γενέθλιο τόπο του, τη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του ’50 και του ’60, ο Ακύλλας Καραζήσης υπογράφει μια παράσταση προσωπική. Και θα ήταν χρήσιμος ο όρος για την αποκωδικοποίηση κάποιων θεατρικών εγχειρημάτων αφού – όπως και στη συγκεκριμένη περίπτωση – καταβάλλεται μια προσπάθεια να δοθεί σχήμα σ’ ένα υλικό προσωπικής μνήμης.  Βεβαίως, το «Selfie, στο βάθος πίσω η πόλη» δεν είναι μια παράσταση-ντοκουμέντο ή μια σταχυολόγηση βιωμάτων του δημιουργού αλλά είναι μια χειρονομία προσωπικής συνομιλίας με έναν τόπο. Κι εδώ ο Καραζήσης το δοκιμάζει μέσα από μια σύνθεση αφηγήσεων που κατέθεσαν τρεις καταξιωμένοι Θεσσαλονικείς λογοτέχνες.

Χρησιμοποιεί κείμενα του Βασίλη Βασιλικού, του Γιώργου Ιωάννου και του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη και επιχειρεί να ζωντανέψει φωτογραφίες ζωής της πόλης και να δημιουργήσει μια περιοχή ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο φαντασιακό στοιχείο. Η δραματουργία που προκύπτει (την οποία υπογράφει ο ίδιος) δεν έχει αρχή, μέση και τέλος. Απεναντίας, επιδιώκει εμφατικά μια άναρχη, σχεδόν, συνειρμική ροή που ταιριάζει στη διαπραγμάτευση της μνήμης. Ωστόσο, αυτή η τακτική βάζει εμπόδια τόσο στην παρακολούθηση της παράστασης όσο και στην αναγνώριση στοιχείων και πληροφοριών για την ίδια την πόλη.

Με κεντρικό εργαλείο την αφήγηση – και ομολογουμένως κάποια ευρηματικά τεχνάσματα αφήγησης – η σκηνοθεσία μοιάζει να παρακολουθεί το δημιουργικό ύφος των τριών συγγραφέων που την τροφοδοτούν. Ως αποτέλεσμα παραλαμβάνουμε μια πολυμορφική σκηνοθετική προσέγγιση που άλλοτε συλλέγει ποιότητες από το documentary ύφος του Βασιλικού, την, γεμάτη ερωτισμό, βιωματική λογοτεχνία του Γιώργου Ιωάννου (ενός δημιουργού που ανήγαγε τη Θεσσαλονίκη σε μύθο) και τη συνειρμική, μοντερνική γραφή του Πεντζίκη. Οι εναλλαγές στη διάθεση της παράστασης είναι διαρκείς κι αυτό από τη μια κρατάει τη θερμοκρασία της ψηλά ενώ από την άλλη προξενεί μια σχετική σύγχυση - όπως άλλωστε και η χαοτική δραματουργία.

Παρ'ότι το ‘έδαφος’ δεν είναι ασφαλές η εξαμελής πρωταγωνιστική ομάδα ανταποκρίνεται στις προκλήσεις της σκηνοθετικής συνθήκης με χαρακτηριστική άνεση και αυξάνει το ενδιαφέρον  παρακολούθησης της παράστασης. Όλοι τους, δραστήριοι, απενοχοποιημένοι, ευρηματικοί, εκφραστικοί∙ τόσο οι εμπειρότεροι της διανομής, η Σύρμω Κεκέ και ο Ευθύμης Θέου - και οι δύο ασκημένοι σε παρόμοια σκηνικά μοτίβα με το θίασο της Κανιγκούντα – όσο και οι νεότεροι Γιώργος Κριθάρας, Στέλλα Βογιατζάκη, Γιώργος Σύρμας Κατερίνα Παπανδρέου. Όλοι τους σε ενδιαφέρουσα συνομιλία με τον σημαντικό μουσικό Μιχάλη Σιγανίδη – την παρουσία του οποίου έχει εξασφαλίσει η παράσταση.

Καταλήγοντας δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το «Selfie» είναι μια  προσπάθεια ανακατασκευής του παρελθόντος – απέχει πολύ από αυτό. Είναι μια εντελώς ιδιοσυγκρασιακή προσπάθεια ιχνηλασίας μιας εποχής, σπαραγματική, αποσπασματική∙ μια χειρονομία χαρτογράφησης κάποιων προσωπικών αναμνήσεων που ωστόσο αναφέρονται στη συλλογική μνήμη. Κι αυτό είναι γοητευτικό κι άλλο τόσο προβληματικό.

Να το δω γιατί:
-Για την καλή ανταπόκριση της πρωταγωνιστικής ομάδας στις ανάγκες της παράστασης.
-Για τα απολαυστικά τεχνάσματα αφήγησης της σκηνοθεσίας.

Να μη το δω γιατί:
- Για τη χαοτική δραματουργία.

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.
#load_content_with_ajax