ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: τον «Κύκλο του έρωτα» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου 17 Μαΐου 2019

Έξυπνη, ευφρόσυνη και καλοπαιγμένη αναθεώρηση του έργου του Σνίτσλερ.

Σύγχρονος του Φρόιντ – στο πρόσωπο του οποίου είχε βρει έναν ακόμα αναγνώστη των έργων του – ο Αρθουρ (ή Αρτουρ) Σνίτσλερ γράφει ένα έργο για την παροδικότητα του έρωτα. Κι όταν λέμε έρωτα, μιλάμε για την ερωτική επιθυμία, το γρανάζι που κάνει την ιστορία των ανθρωπίνων σχέσεων να κινείται στους αιώνες των αιώνων. Κατά συνέπεια, ο Θωμάς Μοσχόπουλος – ο οποίος αρέσκεται να φωτίζει εκ νέου κλασικά αλλά λιγότερο προβεβλημένα, από τη θεατρική σκηνή, κείμενα – δε χρειάζεται να ψάξει για την επικαιρότητα του κειμένου.

Μολονότι αυτή, τελικώς, υπάρχει. Σε μια εποχή όπου όλα είναι παροδικά σε ύποπτο βαθμό, όπου καταναλώνουμε πληροφορίες, προϊόντα, συναισθήματα και πρόσωπα με ταχύτητα φωτός, ο Σνίτσλερ ξαναβρίσκει τον εαυτό του κοντά 130 χρόνια από τη στιγμή που γράφει τον «Κύκλο του έρωτα» ή «Το Γαϊτανάκι». Η μόνη διαφορά είναι πως τότε το έργο θεωρήθηκε τολμηρό, ασεβές και λογοκρίθηκε ενώ στη δική μας περίπτωση υπενθυμίζει καυστικά – αλλά αναίμακτα - τα ερωτικά ήθη που μας περιγράφουν.

Εκπρόσωποι της βιεννέζικης κοινωνίας του 1890 από όλα τα κοινωνικά στρώματα – πόρνες, υπηρέτριες και ηθοποιοί, στρατιώτες, αστοί και κόμητες - παραδίδουν ο ένας την σκυτάλη στον άλλο δημιουργώντας ένα ερωτικό κύκλο όπου, περίπου, όλοι έχουν κοιμηθεί με όλες (το σχόλιο για τη μετάδοση των αφροδίσιων νοσημάτων δεν λείπει) και σχολιάζοντας ευθέως τις κοινωνικές αντιλήψεις για το σεξ. Σε αυτό το περιβάλλον, οι ήρωες προβάλλουν αστείοι – έρμαια των ενστίκτων τους – αλλά και αφόρητα μόνοι έχοντας επίγνωση της φθαρτότητας τους. «Η ζωή είναι απελπιστικά μικρή» λέει ένας από αυτούς. «Η μόνη ευτυχία είναι να βρεις έναν άνθρωπο να σε αγαπά». Σε αναζήτηση συντρόφου ή εξορκιστή της μοναξιάς τους, το γαϊτανάκι ενεργοποιείται.

Μέσα και γύρω από ένα new wave γαϊτανάκι - όπως το σχεδίασε η Ευαγγελία Θεριανού και το φωτίζει ο Νίκος Βλασόπουλος – ο Θωμάς Μοσχόπουλος τοποθετεί τα πρόσωπα του Σνίτσλερ που σε ζευγάρια βιώνουν τους εφήμερους πόθους τους. Η σκηνοθεσία που - κινείται ευεργετικά σε κινηματογραφικό ρυθμό - δεν αφήνει σε ρόλο θεατή τους ηθοποιούς που δε συμμετέχουν σε κάθε αφήγηση. Αντίθετα, με τρόπο ευρηματικό, τους εμπλέκει στην εξέλιξη της κάθε ιστορίας υπερτονίζοντας την ομοιότητα μεταξύ των ανθρώπων και των αντιδράσεων, την τάση τους να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη, να λένε τα ίδια λόγια, να εξιδανικεύουν τον εαυτό τους μέσα από την επαφή με τον άλλο. Και στο τέλος, τους τοποθετεί ξανά μέσα στον αρχικό σκηνογραφικό κύκλο να παίζουν «μουσικές καρέκλες» υπενθυμίζοντας πως ο έρωτας δεν είναι παρά ένα παιχνίδι για όλους. Ο τόνος εποχής χάρη στα καλαίσθητα κοστούμια της Κλαιρ Μπρέσγουελ τονώνει την ατμόσφαιρα και τη θεατρικότητα της παράστασης. Μοναδική τεχνική παραφωνία η κακή λειτουργία των μικροφώνων που θα πρέπει να αποκατασταθεί για να μην αποσυντονίζει τους ηθοποιούς και το κοινό.

Το αποτέλεσμα, πάντως, περιγράφει μιαν ευφρόσυνη, προσεκτικά συναρμολογημένη κομεντί σχέσεων που προκαλεί γέλιο όσο και μελαγχολία για τους απανταχού αδέξιους και νάρκισσους εραστές.  Ο δεκαμελής θίασος δίνει μια έντιμη προσπάθεια ως θέατρο συνόλου και την ίδια ώρα δίνει σχήμα σε μια σπονδυλωτή αφήγηση σαν να ήταν ενιαία. Μεγαλύτερη διαθεσιμότητα, ωστόσο, εμφανίζουν η Ευδοκία Ρουμελιώτη, ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, ο Κώστας Φιλίππογλου, ο Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, η Κίττυ Παϊταζόγλου και, προς έκπληξη, ο Νικόλας Παπαγιάννης που παρότι μπήκε στην ομάδα λίγες εβδομάδες πριν την πρεμιέρα (σε αντικατάσταση του Χάρη Φραγκούλη) είναι απολαυστικός καθώς μεταχειρίζεται μια κυνική ελαφρότητα για να ερμηνεύσει έναν αιθεροβάμονα ποιητή.

Να το δω γιατί:

  • Για την ωραία ομάδα.
  • Για την προσεγμένη σκηνοθεσία.
  • Για το εντυπωσιακό εικαστικό περιβάλλον. 

Στέλλα Χαραμή

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.
#load_content_with_ajax