Θέατρο | Είδα...

Είδα: την «Αντιγόνη» σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου 15 Μαΐου 2019

Ο Σάββας Στρούμπος δείχνει ότι διαθέτει ερεθίσματα και ιδέες σχετικά με το αρχαίο δράμα. Ωστόσο, ακόμα δεν έχει κατασταλάξει σχετικά με τον δρόμο που θέλει να ακολουθήσει.

Η «Αντιγόνη» που σκηνοθέτησε ο Σάββας Στρούμπος είναι μια παράσταση που δεν έχει σαφή προσανατολισμό, καλλιτεχνική ομοιογένεια, συγκεκριμένη στόχευση. Ωστόσο, είναι ξεκάθαρο ότι ο σκηνοθέτης έχει ενδιαφέρουσες ιδέες, οι οποίες όμως είναι ακόμα αρκετά άγουρες και μπερδεμένες.

Η «Αντινόνη» του Σοφοκλή δεν είναι απλώς ένα αντιπολεμικό έργο, ένα κείμενο που προτάσσει την ηθική, που θέτει διλήμματα σχετικά με την εξουσία, που αποδεικνύεται, εν τέλει, βαθιά ανθρωπιστικό. Είναι ένα έργο που αποτελεί πανανθρώπινο σύμβολο πλέον για τις αδικίες, τα βάσανα, τις αντιθέσεις μεταξύ των ανθρώπων, την αυταρχικότητα, την διαφορά ανάμεσα στο νόμιμο και το παράνομο, το ηθικό και το πρέπον…

Ο Σ. Στρούμπος έστησε μια παράσταση στην οποία θέλησε να μιλήσει για πολλά, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσε να κάνει σαφές για τί ακριβώς μιλάει. Αρχικά, δεν ήταν διόλου ξεκάθαρη η οπτική από την οποία προσέγγισε το κείμενο ο σκηνοθέτης. Η σκηνοθεσία θέλησε να προσδώσει συγκεκριμένη καλλιτεχνική ταυτότητα στην παράσταση, αλλά έχασε κάπου στη διαδρομή τη στόχευσή της. Ήταν όμως τόσο μπερδεμένη ακόμα και η φόρμα που ήθελε να ακολουθήσει ο σκηνοθέτης, με αποτέλεσμα να μην έχει τελικά ούτε συγκεκριμένη καλλιτεχνική ταυτότητα. Γενικά, επρόκειτο για μια φορμαλιστική παράσταση, με στοιχεία ρεαλισμού -όσον αφορά στην υποκριτική των ηθοποιών- και με τάσεις αποδόμησης του κειμένου. Εν προκειμένω, έπαιξε σαφώς με τη φόρμα ο Σ. Στρούμπος, καθώς έστησε μια παράσταση με 7 ηθοποιούς, οι οποίοι κινήθηκαν και εξέφέραν τον λόγο με συγκεκριμένο κινησιολογικό και φωνητικό κώδικα. Από την άλλη, πολλές φορές οι αντιδράσεις των ηθοποιών (όπως του Κρέοντα για παράδειγμα) έφεραν ρεαλιστικά στοιχεία (κινήσεις, εκφράσεις). Και όλα αυτά συνέβαιναν, ενώ το κείμενο ήταν σπασμένο σε νέα και αρχαία ελληνικά: ο χορός μιλούσε στα αρχαία ελληνικά, τα οποία στη συνέχεια επαναλάμβανε άλλος ηθοποιός στα νέα ελληνικά. Μέσα σε όλο αυτό το αλαλούμ, ξεχώρισα την πρόθεση του σκηνοθέτη να σπάσει τον λόγο σε αρχαία και νέα ελληνικά, βάζοντας τον χορό να μιλάει την σοφόκλεια γλώσσα. Θα προτιμούσα βέβαια να απουσίαζε η μετάφραση, αμέσως μετά.

Οι ηθοποιοί δε διασώθηκαν από αυτή τη σκηνοθετική ασαφή στόχευση. Δεν τους βοήθησε καθόλου, επίσης, το γεγονός ότι δεν είναι μια ομάδα δεμένη και συγχρονισμένη. Μοιάζει περισσότερο με 7 ηθοποιούς που βρέθηκαν όλοι μαζί, χωρίς να έχουν αποκτήσει ακόμα κοινό κώδικα επικοινωνίας. Συλλήβδην, θεωρώ επίσης εντελώς άστοχο τον υποκριτικό στόμφο τον οποίο όλοι, ανεξαιρέτως, ενδύθηκαν. Η Έβελυν Ασουάντ (Αντιγόνη) ήταν σαν να έπαιζε σε άλλο έργο, καθώς όχι μόνον δεν έφερε τίποτα από τη λογική και την ψυχραιμία της Σοφόκλειας ηρωίδας, αλλά στο τέλος έφτασε σε ένα αδιανόητο κρεσέντο. Ο Κωνσταντίνος Γώγουλος (Κρέων) ήταν ο πιο σωστός από όλους, αν και με μπέρδεψε με την υποκριτική του η οποία ισορροπούσε ανάμεσα στο ρεαλισμό και τον φορμαλισμό. Η Έλλη Ιγγλίζ (Τειρεσίας-κορυφαίος του Χορού) είχε σαφώς διαφοροποιηθεί από τους υπόλοιπους κρατώντας μια δική της, εντελώς ξεχωριστή στάση ορθοφωνίας. Η Ανδρομάχη Φουντουλίδου (Ισμήνη-Αγγελιοφόρος) προσπάθησε να βρει τα πατήματά της, αλλά είναι ακόμα πολύ άγουρη και χρειάζεται πολύ δουλειά. Ο Γιάννης Γιαραμαζίδης (Αίμων) με ενόχλησε ιδιαίτερα με την κακή του άρθρωση και εκφορά˙ έπρεπε να έχει δουλευτεί τόσο από τον ίδιο, όσο και από τον σκηνοθέτη. Η Ρόζι Μονάκη (Ευριδίκη-Κορυφαία Χορού) προσπάθησε πολύ και ήταν ίσως η πιο σωστή, από τις υπόλοιπες κυρίες, αλλά θέλει ακόμα δουλειά στην κίνησή της. Το ίδιο ισχύει και για τον Στέλιο Θεοδώρου (Φύλακας-εξάγγελος).

Ο Σάββας Στρούμπος δείχνει ότι διαθέτει ερεθίσματα και ιδέες σχετικά με το αρχαίο δράμα. Ωστόσο, ακόμα δεν έχει κατασταλάξει σχετικά με τον δρόμο που θέλει να ακολουθήσει. Και το κυριότερο, δεν έχει δημιουργήσει δική του ομάδα με ομοιογένεια και σαφή ταυτότητα. Νομίζω ότι όταν συμβούν αυτά, το αποτέλεσμα θα έχει ενδιαφέρον. Όχι όμως ακόμα…

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_%ce%a6%ce%b9%ce%bb%ce%bf%ce%ba%cf%84%ce%ae%cf%84%ce%b7%cf%82_pr_photo_by_%c2%a9_karol_jarek_(1)_ Είδα: τον «Φιλοκτήτη» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αγαρτζίδη και Δέσποινας Αναστάσογλου Κλειστού τύπου προσέγγιση της σοφόκλειας τραγωδίας που αναβαθμίζεται σημαντικά από τις ερμηνείες. Main_1x4a9808 Είδα: τα «Μελίσσια» σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη Μια παράσταση που «διάβασε» πιστά το κείμενο, παραβλέποντας τα μαγικά κλειδιά που κρατάει κάθε σκηνοθέτης στα χέρια του. Main_slider Είδα: τον «Κύκλο του έρωτα» σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου Έξυπνη, ευφρόσυνη και καλοπαιγμένη αναθεώρηση του έργου του Σνίτσλερ. Main_mathimata_polemou_ii%c2%a9akriviadis_16744_632pl Είδα: τα «Μαθήματα πολέμου ΙΙ Σικελικά δράματα» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη Μια παράσταση, η οποία θα έπρεπε να διδάσκεται όχι μόνο στα σχολεία της χώρας, αλλά, ει δυνατόν, και κατ’ οίκον! Main_slider Ένα ιντριγκαδόρικο «Μάθειμα» που σκιαγραφεί το μέλλον Μια παράσταση που με έκανε να ταυτιστώ αλλά και να ανησυχήσω για το μέλλον αυτής της χώρας και της εκπαιδευτικής της κοινότητας Main_1.jpg.950x0_q85_crop-scale Είδα: την «Τραγική ιστορία του Άμλετ, ενός πρίγκιπα της Δανίας» σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου Καλοδουλεμένη αλλά και «στεγνή» σκηνική απόδοση του σαιξπηρικού κλασικού.
#load_content_with_ajax