ΔΕΥΤΕΡΑ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Λουόμενες που «εγκλωβίζονται» σε καθαρτήρια... παγίδα 23 Μαΐου 2019

Τι συμβαίνει όταν μια καλοστημένη παράσταση «πατά» πάνω σ΄ένα ασταθές δραματουργικό πεδίο.

Είναι νέα, δροσερή και πολύ ταλαντούχα. Τη γνωρίσαμε ως ηθοποιό και την ξεχωρίσαμε στους «Χιονάνους»  των Patari Project στο ρόλο της Κακιάς Μητριάς, αλλά και στα «Μάτια του Ερωτα». Δουλεύει πολύ τα εκφραστικά της μέσα και εξελίσσεται εντυπωσιακά μέσα στο χρόνο. Ο λόγος για την Κατερίνα Μαυρογεώργη που τώρα μας συστήνεται εκ νέου και ως σκηνοθέτιδα και ως θεατρική συγγραφέας με τις «Λουόμενες» που παρουσιάζονται αυτήν την περίοδο στο στο Skrow Theatre στο Παγκράτι.

Οι «Λουόμενες» είναι μια δραματική κωμωδία που βρίθει συμβολισμών - διαδραματίζεται παραμονή Πρωτοχρονιάς σε μια μικρή επαρχιακή λουτρόπολη με ιαματικές πηγές-  νευρώσεων, ματαιώσεων και αναπόφευκτων ανθρώπινων λαθών. Πρωταγωνίστριες η Λυντία- ιδιοκτήτρια του υδροθεραπευτηρίου «Ασκληπιος», και οι λουόμενες, Κάτια η Μαρία, που με την έλευση του νέου χρόνου εξομολογούνται και ξεπλένουν τις καλά κρυμμένες αμαρτίες τους.

Μέχρι εδώ όλα καλά, καθώς έχουμε ένα φρέσκο νεοελληνικό έργο, που από τα πρώτα λεπτά καταλαβαίνεις πως είναι καλοσκηνοθετημένο και πως οι πρωταγωνίστριές του έχουν δοθεί στους ρόλους τους ψυχή τε και σώματι. Με προεξάρχουσα την Κατερίνα Λάττα - η οποία για δεύτερη φορά φέτος μετά την Ιταλική Νύχτα δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία- η Νικολίτσα Ντρίζη και η Μαρία Πετεβή μάς κάνουν να μειδιούμε, σε στιγμές να λυνόμαστε από τα γέλια, αλλά και να συγκινούμαστε από τις ιστορίες τους.

Ωστόσο, όσο περνά η ώρα, η παράσταση δεν κυλά το ίδιο άνετα με την αρχή. Η δραματουργία φρενάρει τη θέαση και την «τραβά» προς τα πίσω μένοντας και επιμένοντας σε επιφανειακά φιλοσοφικά τσιτάτα και κλισέ αστειάκια. Η γραφή της Μαυρογεώργη - μολονότι στηρίζεται πάνω σε μία καλή και πρωτότυπη ιδέα-  δεν εμβαθύνει, δε διακρίνεται από έναν στιβαρό συνεκτικό ιστό που να ενώνει τις -εν τη γενέσει αδύναμες- ιστορίες των τριών γυναικών, η πλοκή αδυνατεί να κρατήσει σε εγρήγορση τις αισθήσεις μας και η τελική κάθαρση μάς αφήνει συναισθηματικά ανέγγιχτους.

Συμπέρασμα; Το αδύναμο και ασταθές δραματουργικό πεδίο, ήταν τελικά αυτό που «έπνιξε» μία παράσταση που δε στερείται τίποτα σε ερμηνείες και σκηνοθεσία. 

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.
#load_content_with_ajax