ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media 08 Ιουλίου 2019

Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του.

Ο Μποστ με την ιδιαίτερη γραφή του και το καυστικό, αλλά και σκαμπρόζικο χιούμορ του αποτελεί έναν αδιαμφισβήτητο και ανεκτίμητο πλούτο στην δραματουργική ιστορία του τόπου μας. Με τη διεισδυτική ματιά του ξανασύστησε στο ελληνικό θεατρικό κοινό μύθους και ιστορίες της χώρας μας ιδωμένες μέσα από την κωμική, αλλά απόλυτα σατ(ι)υρική ματιά του.
Αυτή την περίοδο περιοδεύει ανά την Ελλάδα, αρχής γενομένης από την Αθήνα, η παράσταση του έργου του, «Μαρία Πενταγιώτισσα». Η παράσταση στελεχώνεται από πληθώρα γνωστών, αγαπητών και ικανών ηθοποιών, ενώ στα θετικά της συγκαταλέγονται επίσης η καλή διάθεση του θιάσου, καθώς και τα χαρούμενα σκηνικά και κοστούμια τους (Σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης, Κοστούμια: Βάνα Γιαννούλα). Κάπου εδώ όμως σταματούν τα θετικά αυτής της παράστασης. Και είναι σαφές ότι το πρόβλημα έγκειται στη δραματουργική προσέγγιση, αλλά και στη σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη. Παρέλαβε ένα κείμενο πλούσιο και ικανό να σηκώσει στους ώμους του την κωμωδία. Ωστόσο, αποφάσισε να το επικαιροποιήσει, ενώ παράλληλα ενσωμάτωσε και αναφορές της τρέχουσας πολιτικής (και όχι μόνον) επικαιρότητας.

Ως αποτέλεσμα, η παράσταση υπερφορτώθηκε και έτσι θάμπωσαν τα διαμαντάκια που υπάρχουν. Ενδεικτικό είναι ότι ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης στο ρόλο της Μαρίας Πενταγιώτισσας ακτινοβολεί, μοιράζοντας αφειδώς το γέλιο και την απόλαυση στους θεατές και καταφέρνει κυριολεκτικά να κλέψει την παράσταση.
Μαζί με τον Χ. Χατζηπαναγιώτη απολαυστικός ήταν ο Ηλίας Μελέτης (Τάσος), ενώ εξίσου καλοί ήταν ο Δημήτρης Μαυρόπουλος (αδελφός Μαρίας) και ο Χάρης Γρηγορόπουλος (παπάς). Πολύ καλός ήταν επίσης ο Αχιλλέας Σκεύης στο ρόλο του Γαμπρού δημιουργώντας ένα εκπληκτικό δίδυμο με τον Χ. Χατζηπαναγιώτη. Η τριάδα των Βίκυς Σταυροπούλου-Αργύρη Αγγέλου-Δανάης Μπάρκα βρέθηκε εκτεθειμένη, καθώς κλήθηκε να ερμηνεύσει ουσιαστικά ένα άλλο έργο. Παρ' όλα αυτά, ο αυθορμητισμός και η διάθεση της Δ. Μπάρκα δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα. Πρόκειται για μια νέα ηθοποιό, η οποία διαθέτει τα προσόντα για να εξελιχθεί, ειδικά στην κωμωδία. Ο Αρ. Αγγέλου επισκιάστηκε από τις δύο συμπρωταγωνίστριές του, μολονότι η Β. Σταυροπούλου αρκετές φορές επαναλάμβανε τον εαυτό της. Η ηθοποιός τείνει να αποκτήσει μια υποκριτική μανιέρα που την αδικεί, καθώς είναι πολύ καλύτερη όταν είναι περισσότερο αυθόρμητη. Και οι τρεις ηθοποιοί πάντως πάλεψαν με τα κύματα, καθώς κλήθηκαν να ενσωματώσουν τα σύγχρονα social media στο κείμενο του Μποστ. 

Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Η συγκεκριμένη διαθέτει όλα τα απαραίτητα εχέγγυα για μια διασκεδαστική, απολαυστική, φρέσκια επιθεώρηση, αντί να στριμώχνεται και να ασφυκτιεί μέσα στα πλαίσια ενός περιγεγραμμένου θεατρικού έργου. Τη στιγμή μάλιστα που έχουν γίνει τόσες προσθήκες στο κείμενο, ώστε καταλήγουμε να έχουμε ένα νέο έργο. Μήπως λοιπόν ο σκηνοθέτης αδίκησε όχι μόνον τον εαυτό του, αλλά συνολικά την παράσταση; Μήπως θα ήταν πολύ καλύτερα με την μαγιά που είχε (υποκριτικά και δραματουργικά) να ανοίξει τον δρόμο για μια επιθεώρηση; Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του.

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας. Main_vasilis_mavrogeorgiou_kontra_stin_eleftheria_site_07_photo_patroklos_skafidas Είδα: το «Κόντρα στην ελευθερία» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου Μια εξαιρετική παράσταση, συλλήβδην, με μοναδική παραφωνία την at your face αφήγηση στο μονόπρακτο με θέμα την παιδοφιλία.
#load_content_with_ajax