ΔΕΥΤΕΡΑ 16 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy 05 Ιουλίου 2019

Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.

Η παράσταση της Susanne Kennedy, (ανέβηκε από την Münchner Kammerspiele σε συμπαραγωγή με την Volksbühne Berlin), «Αυτόχειρες παρθένοι» έλκει τη δραματολογική της καταγωγή από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Jeffrey Eugenides. Πρόκειται για μια παράσταση που αιχμαλωτίζει τη ματιά του θεατή, ενώ παράλληλα του θέτει σε ποικίλους προβληματισμούς, όμως σε καμία περίπτωση δεν καταφέρνει να τον κερδίσει.
Το σκηνικό που έστησε η Γερμανίδα σκηνοθέτιδα στη σκηνή της Πειραιώς 260 ήταν, τουλάχιστον, θεαματικό. Το χαρακτήριζε τόσο ο multimedia χαρακτήρας του, όσο και η πληθωρικότητα στα χρώματα, αλλά και η ποικιλομορφία στα αντικείμενα. Οι 4 γυναικείες μορφές πάνω στη σκηνή, αφενός, παρέπεμπαν σε κούκλες δηλώνοντας τον άχαρο ρόλο των γυναικών να είναι πάντα όμορφες, άβουλες και γλυκές, ενώ αφετέρου, θύμιζαν γυναικείες μορφές της Άπω Ανατολής, όπου το σωματεμπόριο και η παιδοφιλία ανθούν.
Οι γυναικείες αυτές μορφές έπαιξαν με μάσκες, κρύβοντας έτσι το πραγματικό τους πρόσωπο, αλλά και τις όποιες αντιδράσεις τους, καθιστώντας τις κοριτσίστικες αυτές φιγούρες πανανθρώπινες, για όλες τις γυναίκες. Παράλληλα, τα ρούχα τους κάλυπταν ολόκληρο το σώμα, προσδίδοντάς τους κάτι το αλλόκοτο και εξωπραγματικό. Την ίδια στιγμή, το νεκρό και γυμνό σώμα που υπήρχε τοποθετημένο στο βάθος της σκηνής, υποδήλωνε την μοίρα τόσο των τεσσάρων γυναικείων μορφών που υπήρχαν επί σκηνής, όσο και όλων των κοριτσιών που εμφανίστηκαν μέσα από βιντεοπροβολές στις οθόνες του σκηνικού.
Η εντυπωσιακή σκηνική κατασκευή που θύμιζε μαυσωλείο, διέθετε όλα τα απαραίτητα για ένα κενοτάφιο: λουλούδια, μία νεκρή, τοιχογραφία των αγίων και της Παναγίας στο βάθος. Οφείλω να ομολογήσω ότι από άποψη συμβολισμών, η S. Kennedy έπαιξε με ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τρόπο. Το μήνυμα που ήθελε να δώσει μέσα από την παράστασή της ήταν σαφές και έφτασε ατόφιο στον θεατή: τα μικρά κορίτσια μπαίνοντας στον κόσμο της σεξουαλικότητας και την γυναικείας φιλαρέσκειας εγκλωβίζονται και γίνονται θύματα της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας.
Το θέατρο, ωστόσο, δεν περιορίζεται στο επίπεδο των συμβολισμών, αλλά αποτελεί μια ζωντανή πράξη, ιδανικά αλληλεπίδρασης με τους θεατές, στην οποία καλείται να αφηγηθεί και μια ιστορία. Στην περίπτωση της S. Kennedy, ο κατακερματισμένος και έντονα διακειμενικός λόγος της κατέστησε αδύνατη την αφήγηση της όποια ιστορίας. Έχω την εντύπωση ότι, αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας.

Ως αποτέλεσμα, το σκηνικό θέαμα της Γερμανίδας καλλιτέχνιδας αρκέστηκε απλώς στη μετάδοση ενός μηνύματος, χωρίς όμως να καταφέρει κάτι περισσότερο. Βασίστηκε επίσης πολύ στην επαναληπτικότητα, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η S. Kennedy προσπάθησε να δημιουργήσει μάλλον ένα installation παρά μια θεατρική παράσταση.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σημειώσω ότι μου φάνηκε ακατανόητο το γεγονός ότι σε μια παράσταση, η οποία αφορά στην σεξουαλική εκμετάλλευση και κακοποίηση των γυναικών και δή των έφηβων κοριτσιών που τις οδηγεί στην αυτοκτονία, τους ρόλους των κοριτσίστικων μορφών κλήθηκαν να ερμηνεύσουν (πλην ενός) άνδρες ηθοποιοί. Μολονότι η σκηνοθέτις κατέστησε, με τον ενδυματολογικό κώδικα που χρησιμοποίησε, απρόσωπες αυτές τις μορφές, ωστόσο το χαρακτηριστικό του φύλου τους (θήλυ) ήταν αυτό που καθόρισε και διαμόρφωσε όλη την ιστορία. Από την άλλη, θα καταλάβαινα απόλυτα, εάν ήταν όλοι άνδρες, το ενδεχόμενο σχόλιο αναφορικά με την καταγωγή του θεάτρου (από την αρχαία Ελλάδα έως και το δεύτερο μισό της Αναγέννησης περίπου δεν υπήρχαν γυναίκες ηθοποιοί). Ως έχει όμως η διανομή μου εντείνει την άποψη ότι παρακολούθησα ένα μπερδεμένο θέαμα, χωρίς ενιαίο σημειολογικό σκεπτικό.

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_2.dominique-sebastien.credit.michelelaurent Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_vasilis_mavrogeorgiou_kontra_stin_eleftheria_site_07_photo_patroklos_skafidas Είδα: το «Κόντρα στην ελευθερία» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου Μια εξαιρετική παράσταση, συλλήβδην, με μοναδική παραφωνία την at your face αφήγηση στο μονόπρακτο με θέμα την παιδοφιλία.
#load_content_with_ajax