ΤΡΙΤΗ 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Είδα...

Είδα: το «Kanata» σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ 16 Ιουλίου 2019

Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα.

Ο Robert Lepage με το Theatre du Soleil έστησε στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών ένα σύμπαν, καθόλα ρεαλιστικό, απόλυτα κινηματογραφικό, βαθιά υπαρξιακό, έντονα πολιτικό. Φεύγοντας από την «Kanata» κράτησα, χαραγμένα μέσα μου, συναισθήματα, σκέψεις, φόβους και την ελπίδα ότι κάποια στιγμή αυτός ο κόσμος ίσως και να γίνει καλύτερος. 

Ο σκηνοθέτης θέλησε να μιλήσει με την παρούσα παράσταση για την πατρίδα του, τον Καναδά, και συγκεκριμένα, για το Βανκούβερ. Μια πόλη μεταγωγική, όπως αναφέρεται, για όσους έρχονται από την Ευρώπη και για όσους επιθυμούν να φύγουν προς τις Η.Π.Α. Άλλοι καταφέρνουν να κάνουν το άλμα προς την κεντρική Αμερική, ενώ άλλοι «καταδικάζονται» να ζήσουν για πάντα στο Βανκούβερ, αφού έχουν πλέον απωλέσει την ιδιαίτερη εθνική τους ταυτότητα.
Στο μεταξύ, όλοι πρέπει να ζήσουν σε αυτή την παραθαλάσσια πόλη με τον ανομοιογενή πληθυσμό, η οποία κατακλύζεται αφενός από μεγάλες ελπίδες και αφετέρου, από ναρκωτικά και πορνεία. Με αφορμή έναν serial killer, ο οποίος στο όνομα της Βίβλου και του Χριστιανισμού, σκοτώνει νέες γυναίκες, παρακολουθούμε την ανθρωπογεωγραφία της πόλης.

Ο R. Lepage χρησιμοποιώντας έντονα την κινηματογραφική αφήγηση και αισθητική, αλλά και τη θεατρική σημειολογία κατάφερε, στη διάρκεια μιας παράστασης, να κάνει τους θεατές να μπουν μέσα στο σύμπαν του. Η κεντρική ιστορία διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού, ενώ παράλληλα ο σκηνοθέτης, με μικρές πινελιές, σκιαγραφεί ακόμα και τις πιο λεπτές αποχρώσεις των ηρώων του. Πολύ ενδιαφέρον ήταν, για παράδειγμα, ότι ο serial killer ασπρίζει προσεκτικά το τροχόσπιτό του, που έχει λερωθεί από το αίμα κάποιου θύματός του, γεγονός που το συναντούμε αργότερα στην on camera ομολογία του μέσα στη φυλακή. Ο R. Lepage κατόρθωσε δηλαδή να διατηρήσει την μετωνυμική και σημειολογική γλώσσα του θεάτρου παντρεύοντάς την επιτυχώς με τον εντελώς διαφορετικό τρόπο αφήγησης που χρησιμοποιεί η έβδομη τέχνη, δημιουργώντας έτσι το θέατρο του μέλλοντος. 

Παρ' όλο που ο R. Lepage μίλησε τόσο συγκεκριμένα για μια πόλη του Καναδά, και μάλιστα για έναν μόνον δρόμο αυτής της πόλης, πέτυχε το μήνυμά του να γίνει οικουμενικό και να αφορά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, κάθε γωνιά της γης. Με έναν επικό, από άποψη μεγέθους, θίασο 32 ατόμων, από διαφορετικές εθνότητες, φώτισε διαφορετικούς τύπους ανθρώπων, διαφορετικές συμπεριφορές, διαφορετικούς βίους.
Τελικά, όμως πόσο διαφορετικοί είμαστε όντως οι άνθρωποι μεταξύ μας; Μήπως τελικά οι διακρίσεις που κάνουμε εις βάρος άλλων ανθρώπων είναι κενές και άνευ ουσίας, στην πραγματικότητα; Είναι όντως διαφορετικός αυτός που είναι μαύρος, άσπρος, Καναδός, Γάλλος, Ευρωπαίος, Αμερικάνος, άνδρας, γυναίκα, Χριστιανός, άθεος; Ή ίσως η «ανάγκη» μας να ανήκουμε σε μια οικογένεια μας οδηγεί σε μια γκετοποίηση, η οποία, μοιραία, έχει ως συνέπεια τον αφανισμό μας; 

Η παράσταση του Robert Lepage αποτελεί ιδιαίτερη εμπειρία για τον θεατή της φωτίζοντας τον εικαστικό και σημειολογικό κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου μέσα από τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα. Η «Κανάτα» είναι σαφώς στρατευμένη στην πραγματικότητα και την πολιτεία των ανθρώπων, κατορθώνοντας όμως να αιχμαλωτίσει και το συναίσθημα του κοινού. 

Τόνια Τσαμούρη

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_ilektra_orestis_ivo_van_hove2_jan_versweyveld Είδα: την παράσταση «Ηλέκτρα/Ορέστης» σε σκηνοθεσία Ίβο Βαν Χόβε Ωμός, άκρατα ρεαλιστικός, ευριπίδειος λόγος σε μία παράσταση που μας έκοψε την ανάσα. Main_unnamed Είδα: την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού Μια παράσταση που ο λόγος της ακούγεται στο ακέραιο, ενώ πετυχαίνει παράλληλα να επικοινωνήσει πλήρη τα νοήματα του Ευριπίδειου κειμένου. Main_dikomascinema9_7182 Είδα: το «Δικό μας Σινεμά» σε σκηνοθεσία Θ. Παπαθανασίου - Μ. Ρέππα - Φ. Ευαγγελινού Μία χορταστική αναδρομή στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο ή αλλιώς στο «Δικό μας Σινεμά». Main_press_photo_mpost_small_18437_ Είδα: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» την εποχή των social media Η παράσταση αυτή όμως, με τα θετικά και τα αρνητικά της σημεία, με έκανε να αναρωτηθώ για ποιο λόγο δεν επιλέγονται πλέον οι επιθεωρήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα το τόσο δύσκολο και απαιτητικό αυτό θεατρικό είδος να κάνει και πάλι την εμφάνισή του. Main_original_703_(4) Είδα: τις «Αυτόχειρες Παρθένους» σε σκηνοθεσία Susanne Kennedy Αν κάποιος δε γνώριζε ήδη την ιστορία, θα πρέπει να δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να καταλάβει τι συνέβαινε επί σκηνής. Αλλά η σκηνοθεσία δε λειτούργησε ούτε σε επίπεδο σκηνικής performance, καθώς απομονώθηκε στα σκηνικά δρώμενα και στην, ομολογουμένως θεαματική, χρήση της multimedia τεχνολογίας. Main_vasilis_mavrogeorgiou_kontra_stin_eleftheria_site_07_photo_patroklos_skafidas Είδα: το «Κόντρα στην ελευθερία» σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου Μια εξαιρετική παράσταση, συλλήβδην, με μοναδική παραφωνία την at your face αφήγηση στο μονόπρακτο με θέμα την παιδοφιλία.
#load_content_with_ajax