ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Θέατρο | Πρόσωπα

Γιώργος Χρυσοστόμου: «Δουλεύω για να έχω να φάω» 16 Νοεμβρίου 2018

«Από 13 ετών δεν έχω οικονομικό back up από κανέναν. Θέλω να μπορώ να ζω».

Γεμάτες οι τσέπες του Γιώργου Χρυσοστόμου… Έχει στις τσέπες του τις «Πέτρες» της επιτυχίας, έχει μια εικόνα με χιούμορ, πρώην μυστήριο, μια ειλικρίνεια και μια εναλλαγή ρόλων. Πάνω και κάτω από το σανίδι με το ταλέντο και τη γοητεία του. Φόρεσε λοιπόν τα καλά του, πήρε το ρόλο του συνεντευξιαζόμενου και μίλησε με ειλικρίνεια. Για τον έρωτα, τις σχέσεις, το βραβείο του, τη δύναμή του. Για την κρίση και τη μεγαλύτερη λαχτάρα του να περπατήσει στο κόκκινο χαλί… Κάτι που του αξίζει πολύ!

Μεγάλη επιτυχία για τη θεατρική παράσταση «Πέτρες στις τσέπες του». 
Αυτό το έργο είχε ένα μεγάλο «σπρώξιμο» από τους σπουδαίους Λιγνάδη- Μαρκουλάκη, που το είχαν ανεβάσει παλαιότερα και του είχαν δώσει μία ώθηση επιτυχίας. Αυτό- αν και μας άγχωσε στην αρχή, τελικώς μας βοήθησε πολύ. Από την άλλη πλευρά είναι ένα έργο που δεν ασχολείται ούτε με την κρίση, ούτε με κάτι πολιτικό.. είναι απλώς μία πολύ ωραία ιστορία που σε ταξιδεύει σε μία χώρα έξω από τη δική μας, μία Ευρώπη που δεν τη γνωρίζουμε και τόσο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είμαστε δύο κλόουν, που επιδίδονται σε μία εναλλαγή ρόλων, μία συναρπαστική εναλλαγή που συνδυάζει το δράμα και την καμένη κωμωδία των Monty Pythons.

Και τώρα επιστρέφετε για ακόμη μία χρονιά στο θέατρο Ανεσις αυτή τη φορά. Σε αγχώνει;
Το έχουμε ήδη συζητήσει. Είμαστε αρκετά έμπειροι προκειμένου να μην έχουμε το άγχος του να πάνε όλα τέλεια. Είμαστε της άποψης του να δούμε τι θα συναντήσουμε. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον όλο αυτό. Μας νοιάζει πολύ να γεμίσει και πάλι το θέατρο και να γελάσει πολύ ο κόσμος, αλλά δεν θέλουμε να αγχωθούμε. Μία αντροπαρέα με τις μπύρες της, σε μία ωραία περιπέτεια.

Μιας και είπες για την αντροπαρέα… Η ζωή σου και οι αλητείες σε κάνουν να νιώθεις γεμάτος;  Νιώθεις ότι έχει επικρατήσει η ασυδοσία ή η εγκράτεια μέχρι σήμερα;
Είμαι σε μία πολύ καλή ισορροπία σε αυτή την φάση, μπορώ να πω ότι θα φύγω χορτασμένος… από όλα. Ήδη, δε μου λείπει τίποτα. Μέχρι πριν από δύο εβδομάδες δούλευα 22 χρόνια στη νύχτα. Ομολογώ λοιπόν ότι έχω ζήσει πάρα πολλά πράγματα που ένας άνθρωπος – μεγαλύτερος από εμένα- δε θα τα ζήσει ποτέ. Έχω δει, έχω ζήσει και έχω ξεχάσει –μάλιστα- αρκετά από αυτά. Η εμπειρία μου είναι μεγάλη και ροκ. Μία εμπειρία που ίσως να μην είναι γοητευτική όταν την περνάς, αλλά είναι πολύ γοητευτική όταν την εξιστορείς. Την ώρα που την περνάς είναι γεμάτη με ενοχές, με πολλά «Χριστέ μου γιατί ήπια, δε μπορώ να κοιμηθώ, η ψυχή και το μυαλό μου έχουν σκέψεις και καμία καθαρότητα»… Όμως η πειθαρχία του θεάτρου με έσωσε. Αν δει κάποιος τις «Πέτρες» δεν θα σκεφτεί ότι έχω ξενυχτήσει, έχω καπνίσει, έχω πιει ή ότι χόρευα μέχρι τις έξι το πρωί σαν το κατσίκι.. αυτά έκανα, αλλά δεν φαίνονται οι καταχρήσεις επάνω στη σκηνή. Αυτό επειδή τα συνδύαζα και έφερνα την ισορροπία. Έκανα ξενύχτι, έκανα και γυμναστική, κάπνιζα, αλλά πήγαινα και για τρέξιμο, δεν το άφησα ποτέ να με πάρει από κάτω. Επίσης έχω ζήσει τη νύχτα με τους Άγαμους ή δουλεύοντας σαν Dj- άρα το περιβάλλον ήταν προστατευμένο.  Τώρα είμαι σε φάση εγκράτειας, χωρίς όμως τον πανικό του «Χριστέ μου τι θα γίνει». Θέλω να ξεκουράσω το σώμα, την ψυχή και το στομάχι μου.

Είπες για προστατευμένο περιβάλλον. Υπήρξε κάποια στιγμή που ένιωσες απροστάτευτος;
Ναι. Και μάλιστα βρέθηκα χωρίς να έχω κάποιον να μου τραβήξει τα γκέμια και τα τράβηξα μόνος μου. Έχει και στιγμές που το απροστάτευτος- χωρίς να θέλω να ακουστεί γοητευτικό- σώζεται από το φόβο που τον έχει βάλει η φύση μέσα για να κρατάει τα μπόσικα. Θέλει να σε φοβίσει για να σταματήσεις.

Κάνεις πράγματα για να φανείς γοητευτικός προς τα έξω;
Εννοείται. Μιλάμε σοβαρά τώρα; Από μικρός έτσι ήμουν. Κάποτε- πιτσιρικάς- ήθελα να ρίξω μία γκόμενα και πήγα και «κόπηκα» στο ξύρισμα για να έχω ένα σημάδι γοητείας. Τα αγοράκια τα κάνουν αυτά, όπως και το να μαθαίνουν να καπνίζουν για να πουλάνε γοητεία. Διαλέγεις και μία δουλειά για να γοητεύεις. Έχω κατασκευάσει μία κατάσταση για να είναι γοητευτική.

Προκειμένου να πουλήσεις το προϊόν- που είναι ο εαυτός σου- τι κάνεις; Για να ρίξεις μια γυναίκα, για να κερδίσεις συνεργάτες και κόσμο.
Κατ’ αρχάς έχω παίξει πολύ με τη θλίψη, με τον Kurt Kobain μέσα μου- όπως και πολλοί άλλοι, αυτό το πούλησα. Τώρα το έχω γυρίσει στο χιούμορ που έχει πολύ γοητευτικές ικανότητες και είναι και πιο φωτεινό και αρεστό. Επίσης, με το πολύ μυστήριο – αυτό του το έδωσα και κατάλαβε- σταματάς κάποια στιγμή να είσαι γοητευτικός και γίνεσαι γραφικός, γίνεσαι αστείος.

Τον εαυτό σου τον έχεις παραμυθιάσει; Για οτιδήποτε…
Συνήθως για έρωτες. Του τύπου «η κοπέλα είναι πολύ ερωτευμένη», αλλά τελικώς ήταν δικό μου δημιούργημα αυτή δεν ήταν… Οπότε παραμυθιάστηκα σε μία φάση ότι θα τα παρατήσει όλα και θα είναι εκεί για εμένα. Δεν τα παράτησε.

Ο παιδικός, εφηβικός σου εαυτός τι διαφορές έχει από τον άντρα  που έγινες;
Είμαι ένας άλλος… πολύ διαφορετικός. Παλιότερα είχα μεγάλο θυμό, σπασίματα, νεύρα, βρισιές, τώρα είμαι πιο διαλλακτικός- ακόμα και με τον εαυτό μου. Και λάθος να κάνω μου λέω «δεν πειράζει, δεν είμαι και ο Θεός. Γιώργο προχώρα».  Το «προχώρα» κάνει τη διαφορά. Παλαιότερα έμενε πολλές μέρες η ενοχή και ο βαυκαλισμός. Όλα ήταν «γιατί εγώ» και δως του εγώ.. πολύ εγώ. Όμως, μεγαλώνουμε και έρχονται πόνοι στη μέση, στομάχια και πάει λέγοντας. Τώρα θέλεις να περνάς ωραία. Θα σου πω ένα μυστικό. Έκανα προσπάθεια – για μεγάλο χρονικό διάστημα- να παίζω για τους συναδέλφους. Όταν κατάλαβα ότι αυτό είναι λάθος και πρέπει να παίζω για τον κόσμο άλλαξε όλο το μέσα μου.

Τώρα τι αισθάνεσαι όταν παίζεις;
Είναι πιο γενναιόδωρο. Πριν ήταν ναρκισσιστικό, ήταν «γυρίστε να με δείτε πόσο καλός είμαι». Τώρα φεύγω από τον εαυτό μου και πάω στον κόσμο, να τον κάνω να ξεχαστεί, να ξεχαστώ και εγώ. Έχει τύχει να σκάσουμε σε κάτι γέλια με τον Μάκη επί σκηνής – μαζί και όλοι οι θεατές... 140 άτομα ήμασταν σε αυτό μαζί, κάτι οργασμικό. 

Αυτό είναι και η αλήθεια του θεάτρου…
Είναι το σημαντικό και αυτό που έχει αξία, αλλιώς γιατί το κάνεις; Στην Ελλάδα υπάρχουν συνάδελφοι και σκηνοθέτες που κάνουν δουλειές για να αρέσουν στους άλλους συναδέλφους. Δεν έχει λογική αυτό. Σκέψου ότι οι «Πέτρες» δεν άρεσαν σε πολλούς από αυτούς. Δε με νοιάζει «να πάτε σπίτια σας και να περνάτε καλά». Εμείς βρήκαμε το κόλπο να κάνουμε πράγματα για τον κόσμο, με αισθητική και ειλικρίνεια. Θέλει όμως ένα μέτρο και μια επαφή με τον κόσμο. Είναι όλα θέμα συνεργασίας... όπως στο σεξ, λες θα κάνω εγώ, αλλά κάνε και εσύ κάτι.

Μιας και είπες για το sex. Ας πούμε για τις σχέσεις, αλλά και για τη συμπεριφορά σου γενικώς. Ζητάς να έχεις το πάνω χέρι, ζητάς το κουμάντο;
Το προστατευτικό χέρι, θα έλεγα. Μέχρι εκεί. Το πάνω χέρι δεν το έχει κανείς, το έχει μόνο ο «Πάνω»... Καμιά φορά λες «έχω το πάνω χέρι» και μετά πέφτει πάνω σου μια νταλίκα, τίποτα δεν έχεις.

Υπήρξαν στιγμές που ένιωσες ότι σε « έχουν βάλει κάτω»;
Για μια επταετία – σε ερωτική σχέση- με έβαλαν κάτω και γούσταρα κιόλας, έτσι μαζοχιστικά…

Πώς άντεξες επτά χρόνια;
Με διαλείμματα.

Εναλλαγές ρόλων- μιας και τις έχει και το έργο- κάνεις;
Όλοι μας το κάνουμε διαρκώς. Τώρα που εμείς οι δύο μιλάμε έχουμε βάλει τα καλά μας, είμαστε κύριοι- ζούμε μέσα σε μία συνθήκη. Μιλάμε ευγενικά, υποδυόμαστε έναν ρόλο ο καθένας για έναν τρίτο που θα το διαβάσει αυτό. Ό, τι και καλά τα λέμε άνετα- μέσα στη συνθήκη αυτή. Τους ρόλους και τις εναλλαγές τους βλέπουμε παντού. Στην τηλεόραση, σε μία πρωινή εκπομπή  και τα λοιπά. Μπορεί να βρίζεις την παρουσιάστρια, αλλά μετά υποδύεσαι το «έλα τι κάνεις», το ρόλο σου παίζεις. Από μικρός αλλιώς μιλάς, άλλα κόλπα κάνεις στον μπαμπά, τη μαμά και τους παππούδες. Ένα παιδί ξέρει τι να πει και τι να κάνει για να πάρει αυτό που θέλει. Όσα νεύρα και αν έχεις θα πεις «ένα φρέντο εσπρέσο παρακαλώ», ευγενικός θα είσαι. Αν όμως είσαι στην εφορία και είναι τα ζώα μου αργά θα παραστήσεις ότι τα παίρνεις για να σε εξυπηρετήσουν. Όλοι το κάνουμε, απλώς κάποιοι το κάνουν σε βαθμό μυθομανίας ή χάνουν τη μπάλα μέσα σε κάποιο ρόλο.

To βραβείο «Δημήτρης Χορν» σε βαραίνει ακόμα;
Εμένα καθόλου. Εσάς μάλλον, που με ρωτάτε συνεχώς σας βαραίνει περισσότερο.

Ναι γιατί μοιάζει να μην έχει επηρεάσει τον χαρακτήρα και τον τρόπο που κάνεις τη δουλειά σου χωρίς να βάζεις την ταμπέλα του «βραβευμένου». 
Το πήρα σε μεγάλη ηλικία. Αν ερχόταν όταν ήμουν 22 ετών, μπορεί και να την άκουγα άσχημα. Είναι όπλο, δεν είναι βάρος. Δες το όμως και στο πλαίσιο του εξωτερικού. Η άλλη παίρνει το Όσκαρ και θα κάνει τη Λάρα Κροφτ. Η δουλειά και η ζωή συνεχίζεται. Αν θέλω να κρατήσω τις συνθήκες και τον τρόπο που έκανα θέατρο κάποτε- που δεν πληρωνόμουν και έκανα ρόλους μόνο επειδή γούσταρα- δε θα μπορούσα να τρώω. Δουλεύω για να έχω να φάω. Από 13 ετών δεν έχω οικονομικό back up από κανέναν. Δε θέλω μεγάλη ζωή και κότερα. Θέλω να μπορώ να ζω. Κάποτε υπήρχαν ταμπέλες και διαχωρισμοί, τώρα όμως στην τηλεόραση γίνεται ένα πάντρεμα ηθοποιών από διάφορους χώρους και αυτό είναι υγεία. Δηλαδή, αν κάνω τηλεόραση θα μου πάρουν το βραβείο πίσω; Εγώ κάνω καλά τη δουλειά μου. Το βραβείο το έχω μέσα μου και είναι η δύναμή μου.

Τι λαχταράς πολύ να κάνεις;
Έχω ένα τεράστιο όνειρο να πρωταγωνιστήσω σε μία ταινία που να έχει να κάνει με τη μουσική. Όχι τον Τσιτσάνη, το Ρεμπέτικο και αυτά που τα έχουμε δει πολύ στην Ελλάδα. Θέλω μία ταινία για την Ηλεκτρονική, την Jazz και τη Soul, αυτό θέλω και να πατήσω το κόκκινο χαλί που να έχει να κάνει με την παγκόσμια μουσική που την αγαπώ τόσο πολύ.

Είπες ότι τα έχουμε δει πολύ. Στην Ελλάδα η τέχνη έχει μανιέρες;
Είναι κάποια υλικά που χρησιμοποιούνται διαρκώς. Μεταναστευτικό, Χούντα, ρεμπέτικο ή σε κάποιες άλλες ταινίες είναι μια ξανθιά που την θέλουν όλοι. Το κακό είναι ότι σε αυτή την χώρα δεν υπάρχει σεναριογράφος. Κάποιος που να σκεφτεί μια ιδέα, απλώς θα κλέψει κάτι από κάπου. Πιάνουμε ένα θέμα για Αλβανούς, για Πακιστανούς, για ένα σπίτι που έχει πολλά προβλήματα και καταπίεση. Τα πιάνουμε με τη σειρά και τα χρησιμοποιούμε πάρα πολύ αναλόγως με τη μόδα της εποχής. Τι να το κάνω όταν βλέπω μία να σιδερώνει και να μαλώνει με το γιο της; Το έχω ζήσει αυτό, μέσα σε μια εννιαμελή οικογένεια, θέλω να δω κάτι άλλο.

Είναι και εκμετάλλευση συναισθημάτων;
Είναι κάτι εκβιαστικό. Είναι το ελληνικό σπίτι που βρωμάει μπρόκολο που βράζει η νοικοκυρά και Merito. Θέλω να αποσυνδεθώ από όλο αυτό. Το έχουμε φάει τόσο πολύ από το ΠΑΣΟΚ και μετά, χορτάσαμε. Τώρα έχουμε την καραμέλα της κρίσης. Κάνε ταινία για την κρίση. Ωραία, και; Η κρίση δεν υπάρχει, είναι μία επιστροφή στα βασικά.Η κρίση είναι που ξοδεύαμε σαν τους τρελούς, η κάθε οικογένεια είχε τρία αυτοκίνητα και τώρα που επιστρέφουμε στο ένα που είναι το κανονικό έχουμε κρίση; Κρίση δεν έχουμε περάσει. Όταν έρθει το ντου και μπούμε στα σούπερ μάρκετ, όπως στη Βενεζουέλα, τότε θα δούμε τι σημαίνει κρίση.

Γιώργος Βλαχογιάννης

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_original_703 Συνέντευξη: Η Μαρία Καλλιμάνη ρωτά «Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα»; «Ζούμε σε μια κοινωνία, όπου υπάρχουν άνθρωποι με κινητικές ιδιαιτερότητες, άνθρωποι με διαφορετική θρησκεία, καταγωγή, γλώσσα, συνήθειες και πρέπει να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα αυτών των ανθρώπων». Main_slider Νέα Πρόσωπα: Αντώνης Αντωνόπουλος «Δουλεύοντας στο θέατρο αποπειρώμαι να δημιουργήσω μια γλώσσα επικοινωνίας και να συνομιλήσω. Να ανήκω». Main_slider Νίκος Κουρής: «Δεν είμαι ούτε βαρύς ούτε κωμικός. Είμαι ηθοποιός» «Το πρώτο μου μέλημα είναι να πετάξω από πάνω μου το άγχος του να κάνω τον κόσμο να γελάσει. Είναι θέμα αξιοπρέπειας». Main_slider Συνέντευξη: Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου βρίσκεται «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» «Η υπέροχα απλή και ποιητικά δοσμένη ιστορία του Βιζυηνού, αγγίζει στα μυαλά και στις ψυχές μας, στην επιθυμία μας για το ωραίο, για το ουσιαστικό…». Main_slider Αρης Λεμπεσόπουλος: «Δεν αντέχεται να αρέσεις και να το κυνηγάς αυτό κάθε βράδυ» Θέλω να με προκαλέσω έκπληξη στους άλλους και σε εμένα. Ψάχνω μια έκπληξη επάνω στη σκηνή, έναν αιφνιδιασμό... Το ίδιο αναζητώ και στην ζωή μου.
#load_content_with_ajax