ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ 2019
Θέατρο | Πρόσωπα

Θοδωρής Αμπαζής: «Το "όχι" είναι μια λέξη προς εξαφάνιση» 19 Μαρτίου 2019

Όταν η άνοδος του φασισμού στην Ευρώπη είναι κάτι καθαρό, όταν ξέρουμε ότι τα πιο πολλά φασιστικά κόμματα θα μπουν στο Ευρωκοινοβούλιο, δε μπορώ εγώ σαν καλλιτέχνης να μην το δω αυτό το πράγμα.

Ο Θοδωρής Αμπαζής ανήκει στους ταλαντούχους και τολμηρούς δημιουργούς που το έργο τους σου προκαλεί ξάφνιασμα και συγκίνηση, είτε το ακούς είτε το βλέπεις. Συνθέτης, αλλά και σκηνοθέτης σπουδαίων παραστάσεων, επιρρεπής- πάντα- στην αναζήτηση, την εξέλιξη και το «θαύμα». Αυτό που μπορεί να γεννηθεί, όταν το μυαλό συναντηθεί με την ψυχή για να φέρει στον κόσμο  ένα δομημένο αριστούργημα τέχνης. Αυτήν τη φορά «Ο άνθρωπος που γελά», μια μουσικοθεατρική σύνθεση με την υπογραφή του, μοιάζει τυχερό από τις πρόβες, αφού αυτό που φτιάχνεται για να δοθεί σε λίγες ημέρες στους θεατές είναι αν μη τι άλλο τολμηρό, εντυπωσιακό και προορισμένο να κερδίσει το «θερμό χειροκρότημα».
Το πιο πολιτικό έργο του Βίκτωρ Ουγκώ αποκαλύπτεται πίσω από ένα θυελλώδες ειδύλλιο. Δύο κόσμοι συνυπάρχουν και συγκρούονται. Οι πάνω και οι κάτω, οι ισχυροί και οι ανίσχυροι, οι πλούσιοι και οι φτωχοί. Ανάμεσα σε δύο κόσμους τα μάτια σου θα έχουν την ευκαιρία να δουν συγκλονιστικές εικόνες και η ακοή σου να περιπλανηθεί και να αγαπήσει τον ήχο που αφήνει στο τέλος μία παράσταση που ετοιμάζεται να σε  εξαγνίσει και να σε ταρακουνήσει με τον τρόπο της, αυτό τουλάχιστον αντιλαμβάνεσαι κατά τη διάρκεια των προβών. Εκεί που μιλήσαμε με τον Θοδωρή Αμπαζή.

Πόσο σημαντικές είναι οι πρόβες λίγο πριν παρουσιαστεί στους θεατές το τελικό αποτέλεσμα;
Αυτή είναι μια διαδικασία κατά τη διάρκεια της οποίας ο ένας εμπνέει τον άλλον. Το ζητούμενο είναι στην πρόβα να υπάρχει ένα πάρε-δώσε και αυτό που ζούμε να είναι μια γιορτή. Κάθε μέρα που βρισκόμαστε θέλω φεύγοντας να νιώθουμε όλοι ότι κάτι δώσαμε, κάτι κερδίσαμε και κάπου προχωρήσαμε. Αυτό που μένει είναι η αίσθηση δημιουργικότητας και της συναλλαγής. Σημασία έχει και εγώ ο ίδιος να φεύγω πιο σοφός, αφού επιδιώκω  να μαθαίνω, δεν είμαι απλώς ο δάσκαλος που έρχεται να διδάξει και να αποχωρήσει. Επιπλέον δεν είμαι control freak και δεν θέλω να ελέγχω τα πάντα. Στο μυαλό μου αυτό που αξίζει είναι οι  στιγμές και η δημιουργία.., αυτό είναι η τέχνη.

Το ιδεατό αποτέλεσμα πότε εμφανίζεται μπροστά στα μάτια σας;
Στη συγκεκριμένη παράσταση όλα είναι ήδη ξεκάθαρα. Υπάρχουν δύο τόμοι με παρτιτούρες και εκεί είναι καταγεγραμμένο όλο το έργο, οι χρόνοι, το που συμβαίνει τι και οι λεπτομέρειες που καθορίζουν το αποτέλεσμα. Η μουσική, οδηγεί- ορίζει- τη δραματουργία, αφού γίνεται η πηγή της.  Σε αυτό το έργο δούλεψα λες και έπρεπε να παρουσιάσω μία όπερα. Είναι δεδομένο, λοιπόν, τι πρέπει να γίνει προκειμένου να αναδειχθεί το υλικό που έχω στα χέρια μου. Ο τρόπος όμως με τον οποίο θα φτάσω εκεί όπου θέλω και την ίδια στιγμή να καταφέρω να μην χαθεί το πάθος και η αλήθεια των ηθοποιών είναι κάτι που με βάζει στη διαδικασία να το εφεύρω και πάλι, να το ανακαλύψω για να μπορέσει να γίνει σκηνικό αποτύπωμα για να μπορέσουμε στο τέλος να βρούμε την ουσία και να μπορέσουμε να πούμε την ιστορία.

Η δουλειά σας έχει περισσότερο  τεχνική, συναίσθημα ή λογική;
Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχει να κάνει- πρωτίστως- με τη διάνοια, αφού για να φτιάξεις τις νότες, να σκεφτείς την παρτιτούρα και να αναπτύξεις μεγάλες μουσικές δομές απαιτεί να σκεφτείς πολύ. Από εκεί και πέρα η σκηνοθεσία έχει να κάνει με το συναίσθημα. Αυτή η περίοδος είναι πολύ ιδιαίτερη για εμένα αφού  η μητέρα μου έφυγε από την ζωή πριν από λίγες ημέρες. Για δυόμιση μήνες έζησα έναν αργό θάνατο μέσα στο σπίτι μας. Αυτό μου άνοιξε πολλά κανάλια συναισθηματικά και αυτή η δουλειά -που γεννήθηκε σε μία τέτοια περίοδο- είναι η πιο συναισθηματική από όλες. Συνέβησαν πράγματα, γεννήθηκαν συναισθήματα που το μυαλό δεν πρόλαβε και εξακολουθεί να μην προλαβαίνει να ελέγξει. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα στο συγκεκριμένο έργο να έχει πολλά λυρικά κομμάτια… να έχει μεγάλο λυρισμό.

Τα έργα σας έχουν να κάνουν με εποχές ζωής και εμπειριών;
Ό,τι κάνουμε σαν καλλιτέχνες σχετίζεται  με μία συλλογική ανάγκη που μας καθοδηγεί, μας πηγαίνει προς μία κατεύθυνση. Ο καλλιτέχνης εξαιτίας της ευαισθησίας  γίνεται φορέας αυτής της ανάγκης και της δίνει διέξοδο, τη βοηθάει να εκφραστεί. Βρίσκει το ράφι από όπου θα βγάλει το κατάλληλο έργο και, αν δεν υπάρχει, καλείται να το δημιουργήσει. Κάθε επιλογή που έχω κάνει σχετίζεται άμεσα με την εποχή. Εδώ για παράδειγμα έχουμε τον Ουγκώ που βγαίνει και τα χώνει. Από όλα του τα έργα είναι –ξεκάθαρα- το πιο πολιτικό και μάλιστα με τρόπο δηκτικό. Η εποχή μας είναι τέτοια που ένιωσα ότι δεν έχω την πολυτέλεια του εστέτ καλλιτέχνη. Είναι τόσο ξεκάθαρη η μάχη που έρχεται, αυτό που θα συμβεί στην Ευρώπη, αυτή η μαυρίλα που μας σκεπάζει όλους που πρέπει κάποια στιγμή κάποια πράγματα που τα θεωρούμε αυτονόητα και πασέ, που δεν είναι της αισθητικής μας και δεν ασχολούμαστε μαζί τους να τα πούμε…να υποδείξουμε το κακό και να μη φυλακιζόμαστε μέσα στα φίλτρα της αισθητικής του καλλιτέχνη. Όταν η άνοδος του φασισμού στην Ευρώπη είναι κάτι καθαρό, όταν ξέρουμε ότι τα πιο πολλά φασιστικά κόμματα θα μπουν στο Ευρωκοινοβούλιο, δε μπορώ εγώ σαν καλλιτέχνης να μην το δω αυτό το πράγμα. Δεν σημαίνει ότι θα γίνω ένας στρατευμένος καλλιτέχνης, δε θα μπω σε κόμματα, απλώς  επιλέγω να παρουσιάσω ένα έργο που είναι χωρισμένο- με ξεκάθαρο τρόπο- στον πάνω και τον κάτω κόσμο, τον κόσμο των ισχυρών και των ανίσχυρων. Και υπάρχει και ένας μεσάζων, ο Γκουίνπλεϊν, λόρδος στην καταγωγή που κατέληξε να είναι σαλτιμπάγκος μετά από μία σκευωρία εις βάρος του. Προσπάθησαν να τον εξαφανίσουν αλλοιώνοντας το πρόσωπό το. Αυτό τον οδηγεί στον κάτω κόσμο και κάποια στιγμή, όταν αποκτά και πάλι εξουσία, επιστρέφει στους ισχυρούς. Είναι η στιγμή που πιστεύει ότι θα  καταφέρει να μιλήσει και ότι οι άλλοι θα τον ακούσουν. Έχει στο μυαλό του ότι δεν έχει βρεθεί κάποιος να τους πει την αλήθεια και είναι αποφασισμένος να το κάνει. Όταν όμως αρχίζει να μιλάει γελάνε εις βάρος του και δεν του δίνουν σημασία. Γιατί δεν τον ακούνε; Διότι όπως λέει ο Ουγκώ είναι καλύτερο να παραμορφώνεις παρά να σκοτώνεις. Η εμφάνισή του, αυτή η αλλοίωση, του έχει βάλει μία ταμπέλα με αποτέλεσμα να μην ασχολείται κάποιος  μαζί του, έχει χαθεί ο ήχος του. Γίνεται αυτό στην εποχή μας όταν χαρακτηρίζουμε κάποιον κάπως. Βάζουμε ταμπέλες  και ο ήχος του δεν ακούγεται επειδή είναι κουλτουριάρης, κομμουνιστής, μπαχαλάκιας ή gay. Είναι σύνηθες να λειτουργεί ο μηχανισμός αφοπλισμού του λόγου του άλλου. Δίνεις σημασία στην «αλλοίωση» και δεν ακούς τι λέει.

Ο θεατής θέλει την αλήθεια ή το παραμύθι; Δε ζητάει κάτι που να μη του ξύνει πληγές και να μη του θυμίζει τα δυσάρεστα που έχουν κυριεύσει τη ζωή του;  
Ο στόχος της τέχνης είναι να αναδείξει την αλήθεια αλλά πάνω από όλα την ομορφιά. Το να λες την αλήθεια δεν είναι κακό. Άλλωστε όλα τα μεγάλα έργα, για αυτό είναι και κλασικά, αυτό κάνουν…λένε την αλήθεια. Σαν θεατής πηγαίνω στο θέατρο για να «μετακινηθώ», να δω τα πάντα με άλλο μάτι, να προσεγγίσω- διαφορετικά- την πραγματικότητα. Είναι ωραίο το να μπορώ να φαντάζομαι πράγματα. Ένα πολιτικό έργο δε σημαίνει ότι θα ρίξει τον θεατή σε κατάθλιψη.  «Ο άνθρωπος που γελά», για παράδειγμα, είναι μία διασκεδαστική παράσταση στο βαθμό που της επιτρέπει να παγιδέψει τον θεατή προκειμένου αμέσως μετά να τον κάνει να κουνηθεί από την θέση του.  Το ζητούμενο είναι όταν μπω στο θέατρο, όταν δω μία παράσταση, να συγκινηθώ και να μπω σε μία διαδικασία αλλαγής, αν δεν το θέλω κάθομαι στο σπίτι μου. Είναι σπουδαίο το να βγούμε από την πεζή, μονοσήμαντη και μονότονη  ζωή μας. Όχι όμως για μία στιγμή, δεν είναι ευεργετικό του να  λησμονήσουμε- για λίγο- και μετά να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι όπως ζούμε επειδή δεν παίρνουμε το θάρρος να προχωρήσουμε μπροστά και να ανακαλύψουμε κάτι καλύτερο. Η τέχνη σου δείχνει- όταν την πλησιάζεις-  ότι η ζωή μας είναι πολυσήμαντη, έχει πολλές πτυχές. Το μεγάλο έργο, λοιπόν, είναι αυτό που θα μας κάνει να χαρούμε, να δυσαρεστηθούμε, να λυπηθούμε ή να γελάσουμε. Είναι αυτό που θα ενώσει το δράμα με την κωμωδία.

Στην εποχή που ζούμε οι άνθρωποι είναι επιρρεπείς στο κακό και τη βία;
Εννοείται. Αυτό συμβαίνει, επειδή είμαστε πιεσμένοι. Είναι μέρος της ιστορίας.  Υπάρχουν στιγμές που οι λαοί πιέζονται, αλλά μετά έρχεται η ανάταση, μία καινούρια άνοιξη. Είναι ο κύκλος της ζωής, των πολιτισμών και του κόσμου. Η βία δεν έχει να κάνει με την αληθινή μας φύση. Ανήκω στους αισιόδοξους που πιστεύουν στο καλό. Είμαστε φωτεινοί, όταν είμαστε μαζί και όχι όταν βυθιζόμαστε στον εαυτό μας, όταν είμαστε μονάδες. Για να μπορέσω να νικήσω το σκοτάδι πρέπει να βρω το κοινωνικό μου ον, αυτό που θέλει να επικοινωνήσει, να αγαπηθεί και να αγαπήσει… να βρει το φως. Δυστυχώς η κρίση οδηγεί τους ανθρώπους στο να κλείνονται στον εαυτό τους, να σκύβουν και να μένουν μόνοι. Αυτό τους πηγαίνει στο βυθό… στο σκοτάδι. Αν ως καλλιτέχνης μπορώ να διδάξω κάτι, αυτό που θέλω είναι το να μάθει ο κόσμος την αγάπη, το φως, την επαφή και τον έρωτα. Η συνύπαρξη μας  θρέφει και μόνο τότε αναπνέουμε ζωή και φως.  

Στη συνύπαρξη αυτή έχουν θέση και οι πολιτικοί; Υπάρχουν και αυτοί που μπορούν να μας σώσουν;
Σίγουρα υπάρχουν, αλλά δεν μπορούν να το κάνουν μόνοι τους.

Δε ζούμε και ένα αλισβερίσι που λέει «θα σου δώσω επίδομα θα μου δώσεις την ψήφο σου;»
Θα στο γυρίσω ανάποδα. Το κυρίαρχο συμβάν της δικής μας παράστασης είναι μια λέξη …το «όχι». Σε όλο το πρώτο μέρος- για μία ώρα και είκοσι λεπτά-  έχουμε εξαλείψει όλα τα όχι από το κείμενο και έχουμε κρατήσει μόνο ένα. Κάποια στιγμή- στη Βουλή των Λόρδων- γίνεται μία ψηφοφορία. Αρχίζουν όλοι να ψηφίζουν και το μόνο που ακούγεται παντού είναι το ναι. Ο μοναδικός που λέει «όχι» είναι ο Γκουίνπλεϊν. Στο άκουσμα της λέξης οι υπόλοιποι παγώνουν. Αυτή η  λέξη τους είναι άγνωστη. Το «όχι» είναι μία δυναμική, είναι η πολιτική λέξη της ανθρώπινης ύπαρξης αφού όταν την χρησιμοποιείς παίρνεις θέση…πάντα. Το «ναι» έχει περιβάλλον το «όχι» ορθώνει κάτι. Αυτό λοιπόν που απαντώ είναι ότι όλα θα αλλάξουν όταν αυτό το «όχι» αποκτήσει αξία. Όταν γίνει -και πάλι- μία σημαντική λέξη για τους ανθρώπους. Στην εποχή μας είναι μια άχρηστη λέξη, αφού και να την χρησιμοποιήσουμε μας φαίνεται ότι δεν θα κάνει τη διαφορά. Το «όχι» είναι μια λέξη προς εξαφάνιση.

Πού οφείλεται;
Στην προπαγάνδα της ευτυχίας και τον μηχανισμό που το οδήγησε στην εξαφάνιση. Τα πολλά «ναι» μας έφτασαν εδώ που φτάσαμε.

Τι έχει διαμορφώσει το δικό σας χαρακτήρα και τι έχει συμβάλλει στην ευτυχία σας;  
Οι σπουδές μου στην Ολλανδία και η παραμονή μου -για 15 χρόνια- στην Ευρώπη. Εκεί σπούδασα, έζησα, δούλεψα και συναντήθηκα με την σύγχρονη μουσική δημιουργία, με την Ακαδημαϊκή μουσική, τις παράτολμες και παράλογες παραστάσεις. Τις φτιάχναμε  χωρίς όρια, φραγμούς και κανόνες. Παρουσιάζαμε ακραίες performances.  Ό,τι τρέλα μπορείς να φανταστείς γινόταν. Ζούσαμε μια ευδαιμονία, καλλιτεχνικά αλλά και οικονομικά αφού υπήρχαν και πολλά χρήματα. Τώρα, όλα αυτά, έχουν τελειώσει. Όμως πρόλαβα να μεγαλώσω με αυτό τον τρόπο, να ενηλικιωθώ καλλιτεχνικά  και είμαι ευτυχής  που το πέρασα όλο αυτό. Έκανα- όλα αυτά- και μετά ήρθα στην Ελλάδα για να κάνω άλλου είδους πράγματα.

Για ποιο λόγο βρεθήκατε στην Ελλάδα;
Μου είχαν λείψει τα ελληνικά, μία γλώσσα που αγαπώ πολύ. Την ίδια στιγμή βρέθηκα- πρακτικά- στο Μέγαρο Μουσικής όπου είχα την ευκαιρία να κάνω πολλές και καλές δουλειές. Όμως όταν γύρισα δεν είχα σκοπό να μείνω μόνιμα στην Ελλάδα. Τότε έλεγα ότι θα μείνω για 2-3 χρόνια και σήμερα συμπληρώνω 19 χρόνια εδώ. Φταίει που έμπλεξα με την τέχνη, τους καλλιτέχνες και τη δημιουργία. Στην αρχή ήμουν πολύ σνομπ. Τα θεωρούσα όλα πολύ «παλιομοδίτικα» και πληκτικά- και στο θέατρο και τη μουσική. Όμως ο σχέσεις που δημιούργησα, ο τρόπος στην επικοινωνία, ήταν και παραμένουν μοναδικά. Αυτό που γίνεται εδώ δεν το είχα ζήσει στο εξωτερικό. Η δική μας ψυχή  «ανοίγει», εδώ νιώθουμε ο ένα τον άλλον, συνδεόμαστε και  μιλάμε. Όταν δω έναν συνεργάτη μου- μετά από δύο χρόνια για παράδειγμα-  θα τον αγκαλιάσω. Στο εξωτερικό απλώς τον χαιρετάς με χειραψία. Στην Ελλάδα γεννιέται και υπάρχει για πάντα μία ψυχική σχέση. Αυτό βρήκα εδώ και μου αρέσει πολύ. Επίσης για την παραμονή μου έπαιξε σημαντικό ρόλο το γεγονός ότι είχα πάντα δουλειά.

Επειδή είστε πολύ ταλαντούχος;
Μπορεί να είναι θέμα ταλέντου αλλά- την ίδια στιγμή- σημαντικό ρόλο παίζει η ικανότητα να μπορείς να πουλάς τον εαυτό σου. Επίσης παίζει ρόλο και ο παράγοντας τύχη. Γνωρίζω πολύ μεγάλα ταλέντα -και εδώ και στο εξωτερικό- που δεν κατάφεραν να κάνουν πολλά πράγματα επειδή δεν είχαν το ταλέντο να  προβάλλουν- να πουλάνε- τον εαυτό τους. Αδυνατούσαν να βγουν μπροστά. Εγώ-  από μωρό παιδί- είχα την τάση να δείχνω αυτό που έκανα, ποτέ δεν ήμουν εσωστρεφής. Έγραφα κάτι και το παρουσίαζα στους γονείς ή τους φίλους μου. Δεν ντρεπόμουν, ήθελα να μοιράζω αυτό που έκανα. Στην Ακαδημία Μουσικής –όταν ήμουν πρωτοετής ακόμα- έκανα μία συναυλία με έργα μου. Αυτό ήταν σκάνδαλο αφού μάζεψα όλους τους υπόλοιπους μαθητές και τους έβαλα να παίξουν τη μουσική μου. Έκανα τη δική μου συναυλία και έλεγαν οι τριτοετείς «ποιο σούργελο είναι αυτό που ήρθε εδώ και το κάνει αυτό;»

Νιώθετε και λίγο ψώνιο;
Πάντα υπάρχει το «ψώνιο». Την ίδια στιγμή υπάρχει και μία πίστη. Σκέφτεσαι και λες ότι μπορεί να κάνεις κάτι που να είναι σημαντικό για τους ανθρώπους και τον πολιτισμό. Ειδικά εμείς οι συνθέτες που έχουμε μεγαλώσει σε αυτό κλίμα των συνθετών της κλασικής μουσικής θέλαμε πάντα να γίνουμε κάτι σπουδαίο, ένας Μότσαρτ ή ένας Μπετόβεν. Έρχεται όμως- πάντα- η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι αυτό δεν γίνεται. Όμως –εκ των πραγμάτων- χρειάζεται ένα ουτοπικό σχέδιο για να μπορείς να βγαίνεις και να πολεμάς. Και αυτό επειδή επενδύεις πολύ χρόνο και κόπο για να δημιουργήσεις κάτι που όταν το παρουσιάσεις θα συναντηθεί με μία λέξη που θα πουν οι θεατές «μου αρέσει ή δε μου αρέσει». Φτιάχνεις κάτι που έρχονται κάποιοι για να το δουν και να εκφράσουν τον θαυμασμό ή την απόρριψή τους… αυτό είναι σκληρό και άνισο.

Εσύ δίνεις την ψυχή σου και στο τέλος έρχεται κάποιος και σε απορρίπτει μεγαλόφωνα ίσως, μα άσχημο τρόπο κάποιες φορές…  
Ο τρόπος έχει να κάνει με την έλλειψη παιδείας από την πλευρά του καθενός. Στην Ολλανδία για παράδειγμα όταν πήγαινα σε ένα τραπέζι και έλεγαν ότι έχουμε στην παρέα μας έναν συνθέτη ήταν για τους παρευρισκόμενους ένα συμβάν. Ένας καλλιτέχνης στην οικογένεια είναι ένα σημαντικό γεγονόςν αφού έτσι μεγάλωσαν και έτσι έτσι έμαθαν. Δεν πιστεύουν ότι είναι κάποιος αργόσχολος όπως το σκεφτόμαστε εμείς εδώ…«καλλιτέχνης άσε μας τώρα» . Ο τρόπος που αντιμετωπίζεις ένα έργο τέχνης μαθαίνεται, το διδάσκεσαι από μικρός. Χρειάζεται μία διαφορετική στάση ζωής  για να εκτιμήσεις τις ώρες δουλειάς και την πίστη, την αφοσίωση κάποιων ανθρώπων σε κάτι.

Ναι αλλά την ίδια στιγμή κάποιος καλείται να εκτιμήσει και αυτούς που κάνουν τέχνη για να ταΐσουν τον εγωισμό τους… Σκηνοθέτες και ηθοποιούς που θέλουν απλώς να φανούν…
 
Υπάρχουν και αυτοί, αλλά η δουλειά του σκηνοθέτη και του ηθοποιού είναι δύσκολη και απαιτεί μεγάλο κόπο για λίγα χρήματα. Εργάτες είναι που αφοσιώνονται και παλεύουν σκληρά. Ναι.. υπάρχει και ο πάνω κόσμος της τέχνης- με τα πολλά λεφτά ή και τον άκρατο εγωισμό-  αλλά έχει συρρικνωθεί  εξαιτίας της εποχής. Σημασία έχουν αυτοί που δουλεύουν πολύ, που δίνουν την ζωή τους και μπορεί όταν φτάσουν στα 60 και έχοντας κάνει ένα ένα μεγάλο κύκλο επιτυχίας μέσα στην τέχνη να βρεθούν στο πουθενά. Λόγω της θέσης μου στο Εθνικό έχω συναντήσει τέτοιες περιπτώσεις. Η στιγμή της συνάντησης του καλλιτέχνη με τους θεατές είναι πολύ σημαντική λοιπόν.  Είμαστε εδώ και κάποιοι έρχονται να μας δουν, να μας συναντήσουν και να μας ανακαλύψουν. Σεβασμός χρειάζεται- πρωτίστως- αλλά και συμμετοχή αφού το έργο υπάρχει από τη στιγμή που κάποιος έρθει, καταφέρει να σταματήσει και να το κοιτάξει. Υπάρχουν οι πετυχημένες και οι αποτυχημένες συναντήσεις, αλλά αν ο μέσος όρος των πετυχημένων είναι μεγαλύτερος όλα είναι μια χαρά.  Δε θα νιώσω αποτυχημένος επειδή κάποιες συναντήσεις δεν πήγαν καλά και έχω στο μυαλό μου ότι την επόμενη φορά οι συνθήκες μπορεί να είναι πιο ιδανικές και να πετύχουν. Πάντως πάνω από όλα χρειάζεται ένα ωραίο έργο και ένας «καλλιεργημένος» θεατής.

 Είστε περισσότερο συνθέτης ή σκηνοθέτης;
Και τα δύο… σε συνδυασμό. Έτσι αντιμετώπιζα τη δουλειά μου από την αρχή και αυτό κάνω και σήμερα. Για εμένα είναι θέατρο και μουσική μαζί. Όταν- κάποτε- αδερφή μου, μου αγόρασε το πρώτο μουσικό όργανο, ένα ακορντεόν, πήγα μπροστά σε έναν  καθρέφτη και έπαιξα γιατί δε με ένοιαζε μόνο πώς ακούγεται ο ήχος με ένοιαζε και το πώς φαίνεται αυτός που παίζει. Αυτή ήταν η πρώτη μορφή μουσικού θέατρου που είχα σκεφτεί ως παιδί. Δε μπορώ λοιπόν να τα διαχωρίσω…δημιουργός είμαι. Το ένα συμπληρώνει το άλλο…πάντα.

Ποια είναι η μεγαλύτερη στιγμή καλλιτεχνικής ευτυχίας που έχετε ζήσει;
Όταν παρουσίασα την πιο ολοκληρωμένη παράστασή μου μέχρι τώρα, τους «Εμπόρους των Εθνών» του Παπαδιαμάντη. Το να πετύχει ένας καλλιτέχνης κάτι σημαντικό -μερικά λεπτά δημιουργίας γεμάτα  από όλες τις μεριές που να μπορούν να ξεσηκώσoυν- είναι κάτι σπουδαίο. Σε αυτή την παράσταση υπήρχαν στιγμές που που έλεγα «έγινε».  Αυτό θέλω να πετύχω και εδώ στον «Άνθρωπο που γελά». Τώρα- στις πρόβες- είμαστε με το σώμα μας μέσα στο νερό και το παλεύουμε. Η πρεμιέρα δεν θα είναι το τέρμα… Θα καλέσουμε κόσμο για να δει τι έχουμε καταφέρει μέχρι εκείνη τη στιγμή, αλλά η εξέλιξη, η αναζήτηση, θα συνεχιστεί.

Γιώργος Βλαχογιάννης

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider_2 Μαρίζα Ρίζου: Μία μετεγγραφή που αξίζει! Τη γνωρίσαμε μέσα από τα τραγούδια της και τώρα μπορείτε να την απολαύσετε και στο θέατρο. Main_slider Ο Σάκης Μπιρμπίλης σκηνοθετεί έναν... Ωκεανό Ο γνωστός σχεδιαστής φωτισμών και εικόνων μιλά στο www.tospirto.net Main_original_703_(3) Οι τέσσερις υποψήφιες για το βραβείο Μελίνα Μερκούρη μιλούν στο www.tospirto.net Μία τετράδα με ταλέντο και ήθος απάντησε για τον καλλιτεχνικό εαυτό, τις ελλείψεις, την τεχνική και τα δώρα που φέρουν επί σκηνής αλλά και για το «βάρος» που μπορεί να τους φορτώσει το βραβείο… μετά. Main_703 Η Λένα Δροσάκη κρατά με το ένα χέρι τον Καραγάτση και με το άλλο το... τσιγάρο Η ηθοποιός μιλά στο www.tospirto.net για το έργο της Βίλιας Χατζοπούλου. Main_slider Χριστόδουλος Στυλιανού- Δημήτρης Μαύρος: Αντιμέτωποι με τα βαθύτερα ένστικτά τους Οι πρωταγωνιστές μιλούν στο www.tospirto.net.
#load_content_with_ajax