Θέατρο | Πρόσωπα

Νίκος Κουρής: «Δεν είμαι ούτε βαρύς ούτε κωμικός. Είμαι ηθοποιός» 13 Νοεμβρίου 2018

«Το πρώτο μου μέλημα είναι να πετάξω από πάνω μου το άγχος του να κάνω τον κόσμο να γελάσει. Είναι θέμα αξιοπρέπειας».

Ο Νίκος Κουρής επιστρέφει με μία ξεχωριστή παράσταση που σκηνοθετεί η Κατερίνα Ευαγγελάτου. «Η Κωμωδία των Παρεξηγήσεων» είναι μια κωμωδία, μία φάρσα, πολύ απαιτητική για τους ηθοποιούς που καλούνται να γοητεύσουν το θεατρικό κοινό  και να το παρασύρουν σ' έναν κόσμο γεμάτο  ανατροπές, ένταση και – γιατί όχι- πολλές αστείες στιγμές. Το όριο μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας σταδιακά θολώνει σε' αυτό το νεανικό, αριστοτεχνικά γραμμένο έργο του Σαίξπηρ, όπου κάθε βεβαιότητα καταρρέει και κανένας δεν είναι αυτός που νομίζει ότι είναι.

Γιατί επέλεξες την «Κωμωδία των Παρεξηγήσεων;»
Είναι μια καλλιτεχνική επιλογή. Πρόκειται για μία κωμωδία και η κωμωδία μου αρέσει πολύ. Δυστυχώς- μέχρι σήμερα- έχω πολιτογραφηθεί σαν δραματικός ηθοποιός. Σε αυτή την ζωή – δυστυχώς- δε μπορείς να αποφύγεις τις ταμπέλες και αυτό είναι κάτι βαρετό… γενικώς.

Η δουλειά σου μπορεί να γίνει βαρετή;
Ναι… όταν σε «χαρακτηρίζουν» και σε αντιμετωπίζουν κάπως, έτσι όπως σε έχουν στο μυαλό τους. Δεν πρέπει να βαριέσαι, δε γίνεται να συνηθίζεις σε μια εικόνα του εαυτού σου όταν πρέπει να αλλάζεις συνέχεια. Αυτό είναι το παιχνίδι της δουλειάς του ηθοποιού, η αλλαγή… και έτσι είναι ωραίο να γίνεται.

Πόσο δραματικός γίνεσαι στους ρόλους σου;
Αυτούς τους ρομαντικούς ρόλους που μου ανέθεταν δεν τους αντιμετωπίζω με δράμα, δε γίνομαι μελό. Η υποκριτική είναι η ίδια παντού. Υπάρχουν άλλα κουρδίσματα, άλλη προσέγγιση και μετατοπίσεις… αυτά είναι θεμιτά. Όμως, το ζητούμενο είναι να υπάρχει ενδιαφέρον για εμένα και τον θεατή. Δε με νοιάζει το «φαίνεσθαι», με νοιάζει να μπω κάπου που να προκαλέσω το ενδιαφέρον – πρωτίστως σε εμένα- και στη συνέχεια στο κοινό που θα έρθει να δει μια παράσταση.

Αυτό το κοινό τι βλέπει και τι δε βλέπει σε εσένα;
Αυτό που εισπράττω- μόνο για αυτό μπορώ να μιλήσω- αυτό που νιώθω ότι βλέπουν σε εμένα, κατά καιρούς, είναι το ότι με έχουνστο μυαλό τους «κάπως». Μπορώ να κάνω περισσότερα από όσα φαντάζονται, μπορώ και να χαμογελάσω και να παίξω και να εξελιχθώ. Δεν είμαι ούτε βαρύς ούτε κωμικός. Είμαι ηθοποιός. Το ζητούμενο είναι να σκέφτεσαι για τον άλλον αυτό που δεν ξέρεις, όχι να αποφασίζεις με τη μία και να μένεις σε μία εικόνα. Είμαι πολύ φιλόδοξος και η φιλοδοξία μου δε μου επιτρέπει να εγκλωβίζω τον εαυτό μου, με κανέναν τρόπο... κάνω μόνο ότι νομίζω.

Και φτάνουμε στην «Κωμωδία των Παρεξηγήσεων»
Το πρώτο μου μέλημα είναι να πετάξω από πάνω μου το άγχος του να κάνω τον κόσμο να γελάσει. Είναι θέμα αξιοπρέπειας.

Η συνεργασία σου με την Κατερίνα Ευαγγελάτου τι αποκαλύπτει για εσένα και τις δυνατότητες σου επί σκηνής;
Από αυτά που μου προτείνει η Κατερίνα ,αλλά και από αυτά που προκύπτουν από τη μεταξύ μας δουλειά και συνολικά με τους άλλους ηθοποιούς υπάρχουν –καθημερινώς- εκπλήξεις. Δουλεύουμε πάρα πολύ και έχουμε δοκιμάσει πολλούς δρόμους, κάναμε μια μεγάλη έρευνα. Η Κατερίνα ρίχνει έναν σπόρο και αυτός ο σπόρος δένει, φυτεύεται και κάτι παράγεται. Αυτά που γίνονται είναι πολύ όμορφα και δημιουργικά… υπάρχει μεγάλη χαρά μέσα σε αυτή την τόσο απαιτητική παράσταση.

Είπες πριν ότι «ο κόσμος μπορεί να μη γελάσει». Πόσο σε αγχώνει επί σκηνής;
Πολύ. Όμως θέλω να έχω μια ευεξία και μια μεγάλη χαρά εκεί επάνω. Αυτό το αίσθημα είναι πιο πάνω από το γέλιο. Διότι το σημαντικό είναι να χαίρεσαι που βρίσκεσαι εκεί επάνω και ο κόσμος να αντιλαμβάνεται ότι αυτό που συμβαίνει έχει αξία και μπορεί να τον κάνει να γελάσει επειδή είναι πολύ ωραίο... για όλους.

Σου έχει τύχει ένα «παγωμένο» κοινό; Ένα κοινό που σε αναγκάζει να αλλάξεις τρόπο προσέγγισης
Μου έχει τύχει αρκετές φορές. Το θέμα – εκείνη τη στιγμή- είναι να μπορείς να κάνεις αυτό που κάνεις με τον καλύτερο τρόπο, να αναμετρηθείς με αυτή την κατάσταση, και βασιζόμενος στο «εδώ και τώρα» να μην κλειστείς στον εαυτό σου, αλλά να το αντιμετωπίσεις και να καταφέρεις να παρασύρεις το κοινό.

Εσένα τι σε κάνει να γελάς στην καθημερινότητα;
Το απρόβλεπτο, αυτό που με ξαφνιάζει, με το αυθόρμητο και με αυτά που δεν έχουν προλάβει να πάρουν σχήμα… με την παιδικότητα των πραγμάτων.

Και τι σε συγκινεί;
Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο. Αυτό που με κάνει να γελάω μπορεί και να με συγκινήσει. Η συγκίνηση έχει να κάνει με το να σε πάρει κάτι μαζί του, είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω… όλα είναι μεταβαλλόμενα. Δε μπορείς να ορίσεις τον εαυτό σου. Το υλικό μας είναι τέτοιο που μπορεί- από τη μια στιγμή στην άλλη- να αλλάξουν όλα. Μπορεί να χαμογελάς και αμέσως μετά να μελαγχολήσεις. Το πιο σπουδαίο είναι να αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να πάει όπου θέλει.

Μελλοντικά σχέδια;
Μετά από αυτή την παράσταση θα κάνουμε, με την Ελένη Ράντου, τη «Γίδα» στο θέατρο «Θησείον» κάθε Δευτέρα και Τρίτη.  Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Νέστορας Χανιωτάκης.

Γιώργος Βλαχογιάννης

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Συνέντευξη: Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου βρίσκεται «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» «Η υπέροχα απλή και ποιητικά δοσμένη ιστορία του Βιζυηνού, αγγίζει στα μυαλά και στις ψυχές μας, στην επιθυμία μας για το ωραίο, για το ουσιαστικό…». Main_slider Αρης Λεμπεσόπουλος: «Δεν αντέχεται να αρέσεις και να το κυνηγάς αυτό κάθε βράδυ» Θέλω να με προκαλέσω έκπληξη στους άλλους και σε εμένα. Ψάχνω μια έκπληξη επάνω στη σκηνή, έναν αιφνιδιασμό... Το ίδιο αναζητώ και στην ζωή μου. Main_slider O Βαγγέλης Παπαδάκης και το «κτήνος» που κουβαλάμε μέσα μας Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός μιλά για «Το κτήνος στο φεγγάρι» του Richard Kalinoski. Main_1%c2%a9_ute_langkafel_maifoto House - made: Μια παράσταση για την ανάγκη μας να ανήκουμε κάπου Ο Γιώργος Βαλαής μιλά στο www.tospirto.net. Main_slider Ζέτα Μακρυπούλια: «Νομίζω ότι θα μου ταίριαζαν οι παγεροί χαρακτήρες του Τσέχωφ» «Έρχονται πολλές φορές μικρές κοπέλες και μου ζητούν συμβουλές για πως θα μπουν στην τηλεόραση, πιστεύοντας ότι όλα είναι φως και λάμψη. Λυπάμαι, αλλά δεν είναι έτσι. Υπάρχει κάποιες φορές ένα ασφυκτικό παρασκήνιο και ορισμένοι άνθρωποι που βγάζουν τα εξουσιαστικά τους απωθημένα πάνω στους άλλους…»
#load_content_with_ajax