Θέατρο | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Η Σοφία Σεϊρλή και ένα... Χελιδόνι 08 Οκτωβρίου 2018

«Ο φόβος όμως είναι η αρρώστια του σημερινού ανθρώπου. Αντισταθείτε!!!! που λέει κι ο ποιητής. Αντιστέκομαι!».

Την πρωτογνώρισα το 2012 στο καμαρίνι της ήρεμη, γλυκιά και ξέπνοη σχεδόν, να μην μπορεί να πάρει ανάσα, μετά τον καταιγιστικό της μονόλογο στις «Ευγενείς Αγωνίες» του Σωτήρη Σαμπάνη (σκην. Τάκης Τζαμαργιάς). Ο λόγος για τη Σοφία Σεϊρλή, που για δεύτερη χρονιά πρωταγωνιστεί με τον Βασίλη Μαυρογεωργίου, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Ελένης Γκασούκα, στο «Χελιδόνι» του  Γκιγιέμ Κλούα, ένα έργο που αφορά το θέμα της τρομοκρατικής επίθεσης στο γκέι μπαρ του Ορλάντο στη Φλόριντα. Η ίδια ενσαρκώνει μια γυναίκα 60 ετών, δασκάλα πιάνου, χήρα από νωρίς, μεγάλωσε μόνη της το μοναχοπαίδι της, τον οποίο έχασε στα τριάντα τρία του χρόνια στην επίθεση αυτή.
Εμείς είχαμε μαζί της μία πολύ ζεστή κουβέντα εφ΄όλης της ύλης....

Τι σας γοητεύει στο έργο αυτό του Γκιγιέμ Κλούα;
Δεν είναι μόνο ότι το έργο καταπιάνεται με το επίκαιρο θέμα αυτής της τρομοκρατικής επίθεσης στο γκέι μπαρ του Ορλάντο στη Φλόριντα, δεν είναι μόνο ότι συνεχώς καταπατούνται τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι η διαδρομή συναισθημάτων και στη συνέχεια η αποδοχή τους, από δυο ανθρώπους εντελώς διαφορετικούς. Μέσα από αυτή τη διαδρομή θα οδηγηθούν στην αποκάλυψη της αλήθειας και θα αποδεχτούν την απώλεια - διαφορετική για τον καθένα. Είναι πραγματικά μαγική η "ελπίδα" που βγαίνει από το έργο του Γκιγιέμ Κλούα. Και φυσικά ο ρόλος μου είναι  "πρόκληση" για τον ηθοποιό. Δουλέψαμε πολύ ωραία με την Ελένη Γκασούκα, ο Βασίλης (Μαυρογεωργίου) κι εγώ κι ανυπομονούμε να το δείξουμε στο κοινό. 

Τι συμβολίζει το "Χελιδόνι" στο έργο;
Το "χελιδόνι" είναι ένα τραγούδι, ένα νανούρισμα  που το τραγουδούσε η Αμέλια στον Ντάνι - τον γιο της, όταν ήταν μικρός. Ο Ντάνι το τραγουδούσε μεγάλος στον φίλο του Ραμόν. Τώρα που δεν υπάρχει ο Ντάνι αυτό το τραγούδι είναι που πυροδοτεί τη σχέση Αμέλιας - Ραμόν. αλλά κι αυτό που τους συμφιλιώνει στο τέλος. Έχει γράψει πολύ ωραίους στίχους ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος και υπέροχη μουσική ο Θέμης Καραμουρατίδης.

Και η γυναίκα που ενσαρκώνετε ποια είναι; 
Η Αμέλια είναι μια γυναίκα 60 ετών, δασκάλα πιάνου, χήρα από νωρίς, μεγάλωσε μόνη της το μοναχοπαίδι της, το οποίο έχασε στα τριάντα τρία του χρόνια. Αν και γυναίκα μορφωμένη είναι ταμπουρωμένη πίσω από τα "κοινωνικά ταμπού", όπως οι περισσότεροι γονείς, και δεν μπόρεσε να δεχτεί την ιδιαιτερότητα του παιδιού της. Και είναι γεμάτη ενοχές γι αυτό.

Πώς σχολιάζετε αυτού του είδους τις τρομοκρατικές επιθέσεις, όπως στο γκέι μπαρ του Ορλάντο;
Η τρομοκρατία έχει μπει για τα καλά στη ζωή του σύγχρονου ανθρώπου και αναστατώνει τη ζωή του και το ρυθμό της κοινωνικής και οικονομικής του ύπαρξης.  Βομβιστές αυτοκτονίας, φανατικοί Ισλαμιστές, παράφρονες εθνικιστές, είναι οι θύτες των τρομοκρατικών επιθέσεων. Χιλιάδες τα θύματα. Ανυποψίαστοι πολίτες χάνουν τη ζωή τους, οικογένειες ξεκληρίζονται. Από την εποχή της ησυχίας και της ασφάλειας έχουμε περάσει στην εποχή του τρόμου και της ανασφάλειας και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και προπάντων να σταματήσει αυτή την κοινωνική κατρακύλα. Όσο για τη συγκεκριμένη τρομοκρατική επίθεση στο γκέι μπαρ του Ορλάντο, είχε συγκεκριμένο κίνητρο και μας θυμίζει εποχές απολυταρχικών καθεστώτων όπου στόχος δίωξης ήταν οι μειονότητες με κάποια ιδιαιτερότητα.

Τι πιστεύετε πως είναι αυτό που κινεί τα νήματα της σύγχρονης τρομοκρατίας;
Αυτή η σύγχρονη μορφή τρομοκρατίας είναι μια απάνθρωπη διαμαρτυρία, μια μορφή εκδίκησης και είναι αποτέλεσμα της πολιτικής κάποιων κρατών, που είναι επίσης υπαίτια για τον ολοένα και πιο επικίνδυνο θρησκευτικό φανατισμό. Τα γεγονότα στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στο Μόναχο, στην Τουρκία, στην Ινδία, Πακιστάν, Αφγανιστάν, στη Λιβύη στη Συρία στην Αίγυπτο πρόσφατα και σε πολλές άλλες χώρες,  φανερώνουν το αποτρόπαιο πρόσωπο της σύγχρονης μάστιγας που λέγεται Τρομοκρατία. Είναι τα πολιτικά και οικονομικά παιχνίδια εις βάρος ανήμπορων και αθώων θυμάτων.

Εσείς φοβάστε σήμερα;
Ως κάτοικοι της Ελλάδας δεν έχουμε ακόμα λόγους να φοβόμαστε για τρομοκρατικές επιθέσεις, προς το παρόν τουλάχιστον. Φοβάσαι βέβαια πια να ταξιδέψεις. Ο φόβος όμως είναι η αρρώστια του σημερινού ανθρώπου. Φόβος μη μπούνε κλέφτες στο σπίτι σου, στο μετρό, στο δρόμο μη κλέψουν το πορτοφόλι σου, φόβος μη σε χτυπήσουν, φόβος μη χάσεις τη δουλειά σου, μη δεν αντέξεις οικονομικά, φόβος μην αρρωστήσεις, φόβος μη χάσεις το μυαλό σου φόβος μην χάσεις αγαπημένα πρόσωπα κλπ κλπ.  Αντισταθείτε!!!! που λέει κι ο ποιητής. Αντιστέκομαι!
           
Εμπιστεύεστε τους πολιτικούς μας;
Γιατί εσείς τους εμπιστεύεστε;  Μπορεί να φταίει η εποχή που δεν υπάρχουν ηγετικές μορφές. Καλούς διαχειριστές πιστεύω, χρειαζόμαστε, εκεί που μας έχουν φτάσει. 

Πιστεύετε πως η λύση βρίσκεται...... στην πολιτική;
Θα ήθελα πολύ να το πιστέψω - γιατί "από φύση" είμαι αισιόδοξη - αλλά γίνομαι από "θέση" απαισιόδοξη βλέποντας την κατάσταση όχι μόνο της χώρας μας αλλά όλης της Ευρώπης - για το που οδηγούμαστε. Με την ελπίδα όμως, πως η πολιτική κάποτε θα στραφεί προς τον ίδιο τον άνθρωπο.


Τι είναι αυτό που σας γεμίζει αισιοδοξία και τι είναι αυτό που σας κάνει απαισιόδοξη;
Όταν βλέπω νέους ανθρώπους που έχουν όνειρα, που δεν το βάζουν κάτω παρόλο που ξέρουν την πραγματικότητα. Όταν βλέπω μεγάλους ως και πολύ μεγάλους (δεν μ' αρέσει η λέξη γέρος) που επίσης δεν το βάζουν κάτω και ακόμα είναι μάχιμοι. Παίρνω κουράγιο, γιατί αγαπάω τη ζωή και μόλις η απαισιοδοξία πάει να τρυπώσει -  συχνά τελευταία, γιατί δεν αντέχεις να το παλεύεις μόνος σου  - βγαίνω μια βόλτα στον ήλιο, μια βουτιά στη θάλασσα το καλοκαίρι, πάω να δω μια ταινία, βγαίνω με ένα φίλο - όλες αυτές οι μικρές χαρές!

Πώς βλέπετε τη νέα γενιά καλλιτεχνών; Ξεχωρίζετε κάποιους;
Έχουμε ένα πάρα πολύ καλό υλικό σε κάθε είδος της τέχνης. Ελπίζω να παραμείνουν δυνατοί και δημιουργικοί και παρ' όλες τις θλιβερές αντιξοότητες, να μην εγκαταλείψουν, αλλά ο ζόφος να γίνει κινητήρια δύναμη για την τέχνη τους και την ίδια τη ζωή. Δεν θα ήθελα να ξεχωρίσω κάποιους, μπορεί να ξεχάσω κάποιον ή κάποια και δεν το θεωρώ σωστό.

Έχετε νιώσει ποτέ κουρασμένη από το θέατρο;
Κάθε φορά, για κάθε παράσταση, το στρες και το άγχος είναι τεράστιο - παίζουμε με το νευρικό μας σύστημα - είμαστε για βαρέα ένσημα (εδώ γελάμε) - η δουλειά στις πρόβες είναι τεράστια - και απλήρωτες εκτός των κρατικών θεάτρων. Ανέκαθεν στο θέατρο δεν ήμασταν καλοπληρωμένοι - τώρα είμαστε στο εντελώς απλήρωτοι (πλην εξαιρέσεων). Οι συνθήκες όλο και χειροτερεύουν. Για όλα αυτά, λέω κάθε φορά τα τελευταία χρόνια, δεν θέλω άλλο!, αλλά δεν μπορώ - το θέατρο είναι πηγή ζωής για μένα.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Τα 15+ 2 πρόσωπα που θα θυμόμαστε από τη σεζόν που μόλις ολοκληρώθηκε Μία συνολική ανασκόπηση στις ερμηνείες που άφησαν το στίγμα τους και που θα θυμόμαστε για πολύ καιρό ακόμη. Main_vasia_xronopoulou_(1) Συνέντευξη: Η Βάσια Χρονοπούλου και τα «Βρώμικα Χέρια» «Εικάζω ίσως πως ο λόγος που αυτό το έργο έμεινε σχεδόν ανέγγιχτο είναι γιατί σε μια πρώτη ανάγνωση είναι τρομακτικό. Τα έχει όλα μέσα: τη φιλοσοφία του Σαρτρ, πολιτικές απόψεις, στρατηγικές θεωρίες, κοινωνικά προβλήματα, μα και κυρίως χαρακτήρες με ψυχολογικά υπόβαθρα αντίστοιχα με ήρωες του Ντο... Main_slider Δημήτρης Αγαρτζίδης: «Ο Φιλοκτήτης είναι το πέρασμα στην ενηλικίωση» «Με εργαλείο τον μύθο ο Σοφοκλής στήνει μπροστά μας την πρώτη περιγραφή ψυχοθεραπείας στην ανθρωπότητα». Main_slider Ο Κωνσταντίνος Μάρκελλος και η «Απαγωγή της Τασούλας» «Είναι απαίτηση κάθε εποχής να φτιάξει τις δικές της Μυθολογίες, να κατασκευάσει τους δικούς της Ήρωες». Main_giannis Συνέντευξη: Ο Γιάννης Λιγνάδης, ο Θουκυδίδης και τα Μαθήματα Πολέμου «Ο Θουκυδίδης είναι επίκαιρος όσο επίκαιρος σήμερα είναι ο “πόλεμος” και όσο επίκαιρες είναι οι αιτίες που οδηγούν στο πολεμικό φαινόμενο». Main_%ce%98%ce%bf%ce%b4%cf%89%cf%81%ce%ae%cf%82_%ce%a4%cf%83%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%ba%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82 Ο Θοδωρής Τσαπακίδης και ο δικός του Μικρός Πρίγκιπας Στο «Ίδρυμα Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού.
#load_content_with_ajax