Θέατρο | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Ο Γιώργος Γάλλος μιλά στο www.tospirto.net 19 Ιουνίου 2018

«Ζούμε ακόμα στα απόνερα μιας λογικής, κληροδότημα των γονιών και των παππούδων μας, που υποστηρίζει ότι για να επιβιώσεις πρέπει να ενδιαφέρεσαι μόνο για το προσωπικό ή οικογενειακό σου συμφέρον».

Ο Γιώργος Γάλλος είναι ένας καλός ηθοποιός που έχει καταφέρει να αποτελεί “σταθερή αξία” στο νέο ελληνικό θέατρο, καθώς  κάθε φορά δίνει στη σκηνή ερμηνείες που συζητιούνται. Ανάμεσα στην προετοιμασία για τον “Πλούτο” του Αριστοφάνη που θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου σε σκηνοθεσία Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, αλλά και λίγο πριν ξεκινήσει τις πρόβες για το κλασικό έργο “Ξύπνα Βασίλη” που θα ανέβει την επόμενη σεζόν σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη, μίλησε για την αγωνία του ηθοποιού, τις στιγμές που τον άλλαξαν, τις απαιτήσεις της δουλειάς και όλα όσα τον κάνουν καλύτερο και πιο δημιουργικό.

Μετά το τέλος μιας παράστασης και μέχρι την προετοιμασία της επόμενης τι μεσολαβεί; Είναι περίοδος αγρανάπαυσης ή υπάρχει μια ανησυχία;
Συνήθως ακολουθεί μια περίοδος γενικής "αποσυμπίεσης" από αυτό που προηγήθηκε. Αναφέρομαι στην ένταση της όλης διαδικασίας. Τόσο των πρόβων, όσο και των παραστάσεων. Αν δεν υπάρχει κενό μέχρι ν´ αρχίσει η επόμενη δουλειά, τότε αναγκαστικά ο χρόνος της "αποσυμπίεσης" θα πρέπει να συμπιεστεί.

Πόσο εύκολα αποβάλλει ο ηθοποιός τον ήρωα που μόλις έφερε στη ζωή επί σκηνής;
Ακόμα και στις περιπτώσεις που ένας ρόλος είχε ιδιαίτερες ψυχικές και σωματικές απαιτήσεις, όταν τελειώνουν οι παραστάσεις είναι σαν να αποβάλλονται από μόνοι τους. Σε μένα, τουλάχιστον, κάπως έτσι συμβαίνει. Προσπαθώ να διατηρώ τη συναίσθηση μιας κάποιας "απόστασης" του ηθοποιού από τον ρόλο. Θα επιστρατεύσω, φυσικά, όλα τα εργαλεία που διαθέτω, ψυχικά, πνευματικά, σωματικά για να μπω στον κόσμο του. Θα επιτρέψω στον εαυτό μου ακόμα και να παρασυρθεί μέσα μια διαδικασία ερμηνείας, αλλά με την γνώση ότι είμαι ο οδηγός του ρόλου μου και όχι ότι οδηγούμαι ανεξέλεγκτα απ´ αυτόν. Μ´αυτήν τη λογική, όταν ολοκληρώνεται μια τέτοια "ανιδιοτελής συνάντηση" ενός ηθοποιού με τον ρόλο του, πρέπει ο καθένας να επιτρέψει στον άλλον να συνεχίσει -απερίσπαστος- το δρόμο του.

Από τις –μέχρι σήμερα- επιλογές ποιες ήταν αυτές που δημιούργησαν την  προσωπικότητά σου; Αυτές που σε καθόρισαν; 
Η κοινωνική μας προσωπικότητα διαμορφώνεται από την εμπειρία διαφόρων συναντήσεων που έχουμε στη ζωή μας. Μπορείς να πεις ότι κάποια απ´ αυτές τις συναντήσεις είναι πιο σημαντική, αλλά δεν μπορείς να γνωρίζεις ποια ακριβώς έχει επηρεάσει τον χαρακτήρα σου. Κάπως έτσι συμβαίνει και με την επαγγελματική προσωπικότητα. Όλα όσα γνωρίζεις λειτουργούν ως ένα σύνολο εμπειριών από στοιχεία που έχεις ακούσει από κάποιους, αλλά και ανακαλύψει από μόνος σου. Πολλές φορές πάντως ανακαλώ λόγια του Βογιατζή ή του Βασίλιεφ.

Πώς αντιδράς στο άκουσμα «ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του». Είναι κάτι που σε κολακεύει ή σε αγχώνει και σου βάζει εμπόδια;
Αυτό που με απασχολεί είναι όχι το αν είμαι ο καλύτερος ηθοποιός αλλά το πώς θα γίνω καλύτερος ηθοποιός. Τέτοιοι χαρακτηρισμοί απλώς τρέφουν τη φιλοδοξία μας. Μπορεί ίσως να σε βοηθήσουν να κλείσεις το επόμενο συμβόλαιό σου. Όταν, όμως, ξεκινήσουν οι πρόβες του νέου συμβολαίου θα διαπιστώσεις ότι οι τίτλοι δε μπορούν να σου δώσουν καμία βοήθεια. Βρίσκεσαι "γυμνός" σε ένα νέο περιβάλλον, με νέους συνεργάτες, νέα δεδομένα. Όποια κι αν είναι η εικόνα που έχουν για σένα, είναι σίγουρο ότι θα επαναεξεταστείς. Θέλω να πω ότι σημασία έχει ο τρόπος που λειτουργεί κανείς σε μια δουλειά και όχι τα "παράσημα" που κουβαλάει.

Ένιωσες ότι κάποιοι ζήτησαν περισσότερα από εσένα από αυτά που μπορούσες να δώσεις;
Ναι, φυσικά. Έχω νιώσει κάποιες φορές να σπρώχνομαι σ´ αυτό που ονομάζουμε "όριο".  Αλλά το "πόσο μπορεί να δώσει κάποιος" είναι πολύ σχετικό. Δεν το γνωρίζουμε μάλλον ούτε οι ίδιοι. Παρ’όλα αυτά δεν μπορώ να γνωρίζω αν τελικά μπόρεσα να πετύχω αυτό το παραπάνω που μου ζητήθηκε, μπορώ όμως να πω με σιγουριά ότι το προσπάθησα.

Επάνω στη σκηνή αισθάνεσαι παντοδύναμος ή ευάλωτος; Υπάρχουν στιγμές που έρχεσαι σε δύσκολη θέση από τον τρόπο που αντιδρά το κοινό στην παρουσία σου;
Πρέπει να βρεις έναν τρόπο να ξεμπερδεύεις με αυτά τα θέματα πριν ανέβεις στη σκηνή. Αν βρίσκεις, την ώρα της παράστασης, το χρόνο και τον χώρο να ασχοληθείς με τέτοιου είδους θέματα, σημαίνει ότι εκείνη τη στιγμή βρίσκεσαι εκτός της συνολικής σκηνικής λειτουργίας.

Η προσωπική σου ζωή παίζει ρόλο στον τρόπο που επιλέγεις να δουλέψεις; Νιώθεις την ανάγκη να έχεις δουλειά όχι μόνο για να επιβιώσεις, αλλά επειδή έχεις την ευθύνη μιας οικογένειας;
Ειδικά μετά τον ερχομό του δεύτερου παιδιού προσπαθώ να είμαι στο σπίτι όσο γίνεται περισσότερο. Θέλω να είμαι παρών στην ανατροφή των παιδιών μου και όχι πατέρας/τουρίστας. Άρα τα διπλά ή τριπλά προγράμματα στη δουλειά μου δεν είναι πια εφικτά. Αυτό μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τα έσοδα. Όμως όταν ο κάθε χώρος -σπίτι και δουλειά- έχει τον δικό του αυτόνομο, καθαρό χρόνο, τότε ο χρόνος αυτός γίνεται πιο ποιοτικός, με αποτέλεσμα να είσαι πιο συγκεντρωμένος και αποδοτικός και στα δύο.

Στη σημερινή εποχή τι είδους ποιότητα υπάρχει; Σε κοινωνικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο για τον καθένα από εμάς;
Ζούμε ακόμα στα απόνερα μιας λογικής, κληροδότημα των γονιών και των παππούδων μας, που υποστηρίζει ότι για να επιβιώσεις πρέπει να ενδιαφέρεσαι μόνο για το προσωπικό ή οικογενειακό σου συμφέρον. Πολλές φορές προσπαθούμε, με οποιοδήποτε μέσο, να εξασφαλίσουμε τον εαυτό μας, να τακτοποιηθούμε, να βολευτούμε ξεχνώντας τις υποχρεώσεις που έχουμε ως μέλη μιας κοινότητας. Δουλειά μας είναι να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας σε μια διαφορετική νοοτροπία. Αυτή που θα τους μάθει ότι τα ατομικά μας κέρδη είναι άμεσα συνδεδεμένα με την συλλογική μας ευθύνη.

Έχεις προδώσει το παιδί που ήσουν κάποτε και έχεις κάνει πράγματα που σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι κάποια στιγμή κάπου χάθηκες;
Αυτή είναι μια ερώτηση για κάποιον που δεν νοιώθει πια παιδί.

Υπάρχει μία έντονη εικόνα, μια ανάμνηση από τα παλιά που θα κουβαλάς πάντα; Κάτι στο οποίο επιστρέφεις όταν νιώθεις ότι παραπατάς;
Θυμάμαι συχνά μια κουβέντα που άκουσα σε μια στιγμή έντονης απογοήτευσης. Ότι πιο γόνιμος τόπος για ν´αρχίσεις να δημιουργείς είναι, πολλές φορές, τότε που νοιώθεις ότι έχεις αποτύχει, που αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι στο μηδέν.

Πιστεύεις στους νέους ανθρώπους; Στους μαθητές σου, στα παιδιά που έχεις διδάξει τι είναι αυτό που τους λες, τι τους παροτρύνεις να κάνουν και τι να αποφύγουν;
Στη σχολή του Εθνικού γίνεται πολύ καλή δουλειά. Οι σπουδαστές είναι τυχεροί. Έχει δημιουργηθεί για αυτούς ένα πολύ ολοκληρωμένο σύστημα εκπαίδευσης, ιδιαίτερα όμως απαιτητικό. Ένα από τα πράγματα που σίγουρα έχουν συνειδητοποιήσει είναι ότι για να πετύχουν τους όποιους στόχους τους, χρειάζεται αφοσίωση. Όσο για τη δική μου προσφορά αυτό που μπορώ να πω είναι ότι τα παιδιά φαίνεται να εμπνέονται. Χαίρομαι όταν βλέπω ότι τους αφορούν αυτά που ακούνε. Είναι σημαντικό να μην εκτελούν τυφλά τις οδηγίες που λαμβάνουν αλλά να τις επεξεργάζονται με σκοπό να τις αφομοιώσουν. Πάντα με τη γνώση ότι εκπαιδεύονται στο να μάθουν τη διαδικασία έρευνας ενός ρόλου και όχι το πως θα φτάσουνε γρήγορα σε αποτέλεσμα. Αυτό το ακούνε πρωί, μεσημέρι, βράδυ, προ και μετά φαγητού!

Υπάρχει χώρος για τους νέους ανθρώπους εν μέσω κρίσης και ενός ακαθόριστου φόβου;
Όχι απλώς υπάρχει, αλλά το να διεκδικεί κανείς τον χώρο που χρειάζεται για να μπορέσει να δημιουργήσει, είναι μια σημαντική απάντηση τόσο στην οικονομική όσο και στην πνευματική κρίση.

Η «κάθοδος» στην Επίδαυρο τι φέρνει σε έναν ηθοποιό και τι έχει μαζί του στην επιστροφή;
Οι παραστάσεις στην Επίδαυρο είναι πάντα μια ξεχωριστή εμπειρία. Ειδικά αν έχει τύχει να λάβεις μέρος σε παραστάσεις όπου οι αντιδράσεις -για το αποτέλεσμα- υπήρξαν ακραία αρνητικές ή θετικές. Δύο από τις έντονες μνήμες που έχω, αφορούν σε δύο ανεβάσματα του κειμένου της "Μήδειας". Του Βασίλιεφ και του Καραντζά. Για άλλους λόγους η καθεμία. Είναι δυο δουλειές που με "έστειλαν" στο σπίτι μου διαφορετικό απ´ότι έφυγα. Όχι επειδή γύρισα με περισσότερες απαντήσεις. Κυρίως γιατί επέστρεψα με πιο πολλά ερωτήματα σε σχέση με το ποια είναι τα όρια αυτής της Τέχνης και ποιος τα ορίζει.

Ο «Πλούτος» τι σημαίνει για εσένα;
Οι άνθρωποι αυτοί πίστεψαν πως μόλις πλουτίσουν θα μπορέσουν να ξεφύγουν από τη δυστυχία και να βρουν το πραγματικό νόημα της ζωής. Ο πλούτος τους χαρίστηκε άμεσα και άκοπα. Αντικατέστησαν τα πάντα με απολαύσεις, καταχρήσεις και ατελείωτη ξεκούραση. Το οικοδόμημα της "ευημερίας", όμως, άρχισε να καταρρέει καθώς διαπίστωσαν ότι οι γεμάτες τσέπες δεν συνεπάγονται και "γεμάτη" ζωή!

Αργότερα έχει σειρά το θεατρικό έργο «Ξύπνα Βασίλη». Είναι ένα στοίχημα να καταφέρεις να αποδώσεις ή να ξεπεράσεις κάτι τόσο κλασικό και αγαπημένο; Υπάρχουν παγίδες; Υπάρχει ενθουσιασμός;
Είναι λάθος να ξεκινήσεις μια δουλειά έχοντας στο μυαλό σου κάποια αναμέτρηση με μια παλιότερη απόπειρα. Είτε αυτή ήταν επιτυχημένη, είτε λιγότερο επιτυχημένη. Δεν πρέπει, δηλαδή, να ξεκινάς μια δουλειά ούτε με φόβο αλλά ούτε με αλαζονεία. Το σημαντικό για μένα είναι ότι μετά από μια δημιουργική συνεργασία με τον Άρη Μπινιάρη υπήρξε η επιθυμία και από τους δυο μας, να ξανασυναντηθούμε. Την ευκαιρία αυτή μας τη δίνει το Εθνικό Θέατρο και χαίρομαι ακόμα πιο πολύ που θα ανέβει στη Νέα Σκηνή που λειτουργεί ως χώρος έρευνας πάνω σε τέτοια κείμενα, ακριβώς όπως έγινε πέρυσι με την αποκαλυπτική "Στέλλα κοιμήσου".

Γιώργος Βλαχογιάννης

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_original_703 Συνέντευξη: Η Μαρία Καλλιμάνη ρωτά «Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα»; «Ζούμε σε μια κοινωνία, όπου υπάρχουν άνθρωποι με κινητικές ιδιαιτερότητες, άνθρωποι με διαφορετική θρησκεία, καταγωγή, γλώσσα, συνήθειες και πρέπει να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα αυτών των ανθρώπων». Main_slider Νέα Πρόσωπα: Αντώνης Αντωνόπουλος «Δουλεύοντας στο θέατρο αποπειρώμαι να δημιουργήσω μια γλώσσα επικοινωνίας και να συνομιλήσω. Να ανήκω». Main_slider Νίκος Κουρής: «Δεν είμαι ούτε βαρύς ούτε κωμικός. Είμαι ηθοποιός» «Το πρώτο μου μέλημα είναι να πετάξω από πάνω μου το άγχος του να κάνω τον κόσμο να γελάσει. Είναι θέμα αξιοπρέπειας». Main_slider Συνέντευξη: Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου βρίσκεται «Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως» «Η υπέροχα απλή και ποιητικά δοσμένη ιστορία του Βιζυηνού, αγγίζει στα μυαλά και στις ψυχές μας, στην επιθυμία μας για το ωραίο, για το ουσιαστικό…». Main_slider Αρης Λεμπεσόπουλος: «Δεν αντέχεται να αρέσεις και να το κυνηγάς αυτό κάθε βράδυ» Θέλω να με προκαλέσω έκπληξη στους άλλους και σε εμένα. Ψάχνω μια έκπληξη επάνω στη σκηνή, έναν αιφνιδιασμό... Το ίδιο αναζητώ και στην ζωή μου. Main_slider O Βαγγέλης Παπαδάκης και το «κτήνος» που κουβαλάμε μέσα μας Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός μιλά για «Το κτήνος στο φεγγάρι» του Richard Kalinoski.
#load_content_with_ajax