ΤΕΤΑΡΤΗ 19 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Θέατρο | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Ο Κώστας Φιλίππογλου κι οι αριστοφανικοί του Βάτραχοι 08 Αυγούστου 2018

«Τον θυμό τον κάνω δημιουργία. Δε θυμώνω με τους ανθρώπους και κανείς δεν το καταλαβαίνει, αυτό συμβαίνει επειδή τον διοχετεύω στη δημιουργία».

Οι «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη πέφτουν στα σπουδαία σκηνοθετικά χέρια του Κώστα Φιλίππογλου και αξιοποιούνται καλλιτεχνικά με έναν τρόπο διαφορετικό και άκρως ελκυστικό. Αυτήν τη φορά η ιστορία λέγεται με μία γοητευτική κατάβαση στον Άδη, μέσα από μία ψυχαγωγική περιήγηση που έχει μάχες, νικητές και χαμένους. Ο Λάκης Λαζόπουλος, η Σοφία Φιλιππίδου, ο Δημήτρης Πιατάς και ο Αντώνης Καφετζόπουλος υποβάλλουν το κοινό σε μία καλλιτεχνική δημιουργική διαδικασία που λειτουργεί θεραπευτικά και γίνεται το φάρμακο που σώζει από την παρακμή χαρίζοντας βαθιές ανάσες ζωής. Είναι η χαρά και το φως που γεννιέται μετά από την επαφή με τον πόνο, τη θλίψη και τις –κάθε λογής- καταστροφές που βλέπουμε και μας αγγίζουν καθημερινώς και ασταμάτητα.

Ποια είναι η καθημερινότητα των καλλιτεχνών εκτός της θεατρικής δημιουργίας;
Για τους καλλιτέχνες η καθημερινότητα είναι μία ιδιαίτερη κατάσταση. Πριν από λίγες ημέρες κάναμε, με κάποιους συναδέλφους, μία άσκηση μνήμης. Προσπαθήσαμε να πάμε λίγο προς τα πίσω. Πέντε χρόνια, δύο χρόνια πριν. Λέγαμε λοιπόν «ήταν τότε που έπαιζα εκεί, σκηνοθετούσα αυτό». Καταλήγουμε στο συμπέρασμα  ότι η δουλειά μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ζωή μας, αυτά τα δύο  δε διαχωρίζονται. Είμαστε αγκιστρωμένοι από αυτό που κάνουμε και χάνουμε ένα σημαντικό κομμάτι καθημερινότητας. Όταν δε δουλεύω,  μπερδεύομαι  λίγο και δεν ξέρω τι να κάνω, πώς να λειτουργήσω έξω από το πλαίσιο της δουλειάς. Παλαιότερα ήταν δύσκολο να προσαρμοστώ στην κανονικότητα, αλλά τώρα πια τα καταφέρνω. Μπορώ να μοιράζομαι χρόνο με αγαπημένα πρόσωπα, να ταξιδεύω, να διαβάζω… αλλά ακόμα και τώρα  -στις δύο εβδομάδες- θέλω σαν τρελός να δουλέψω, να γυρίσω και πάλι σε αυτό που αγαπώ.

Στην άσκηση μνήμης, στην κανονικότητα συνειδητοποιείτε ότι έχετε χάσει λίγο τη ζωή σας; Σας έχει στερήσει κάτι σημαντικό η δουλειά;
Όχι. Με τις δύο εβδομάδες είμαι πολύ ικανοποιημένος. Η κανονικότητά μου- τελικώς-είναι μέσα στο θέατρο, μέσα στη δουλειά, με τους συναδέλφους και αυτό είναι απολαυστικό. Έχει πόνο, φόβο, χαρά και όλα τα σημαντικά συναισθήματα. Εκεί μέσα... έτσι ζω  και είμαι αληθινά χαρούμενος.

Η ζωή μέσα στο θέατρο με τον πόνο, τη χαρά και τον θυμό..
Δεν είπα θυμό και αυτό που λέτε είναι πολύ ωραίο, αφού είναι από τα βασικά μου συναισθήματα. Τον θυμό τον κάνω δημιουργία. Δε θυμώνω με τους ανθρώπους και κανείς δεν το καταλαβαίνει, αυτό συμβαίνει επειδή τον διοχετεύω στη δημιουργία.

Τελικώς – με μία σκέψη- τι νιώθετε για τη ζωή σας;
Είμαι ικανοποιημένος αφού είχα την τύχη- στο θέατρο- να βρεθώ με σημαντικούς συνεργάτες και να κάνω σπουδαία- για εμένα- πράγματα. Και στην Ελλάδα, αλλά και στην Αγγλία και τη Γαλλία.  Πάντα όμως υπάρχει κάτι καινούριο να κάνεις, αυτό σκέφτεσαι και αυτό περιμένεις. Οι καλλιτέχνες παρακαλάμε να δουλεύουμε και δεν θέλουμε να σταματήσουμε ποτέ.

Τι είναι αυτό που κάνει τη δουλειά σας τόσο σημαντική;
Η χαρά της δημιουργίας. Οι καλλιτέχνες έχουμε την ψευδαίσθηση ότι –δημιουργώντας-βρίσκουμε το νόημα της ζωής, την αποδοχή του κοινού και των άλλων, φίλων και συναδέλφων. Αυτά τα δύο είναι η κινητήριος δύναμη.

Και φτάσατε –για φέτος- στους «Βατράχους» και την Επίδαυρο. Πώς έγινε, γιατί έγινε αυτό;
Όλα ξεκίνησαν όταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ- ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος-  με έβαλε στη διαδικασία να σκεφτώ προκειμένου να ετοιμάσω μία κωμωδία σε συνεργασία με τον Λάκη Λαζόπουλο. Αυτό με έβαλε στη διαδικασία να δημιουργήσω κάτι πολύ ωραίο, μία καλλιτεχνική ίντριγκα που θα φέρει κόσμο αλλά την ίδια στιγμή θα είναι μία ξεχωριστή πρόταση, με μία διαφορετική  προσέγγιση… αισθητικά… καλλιτεχνικά.  Να δουλέψω στη λαϊκή κωμωδία, βάζοντας δικές μου ιδέες- δικά μου στοιχεία- και να δημιουργήσω κάτι που να έχει ενδιαφέρον. Οι «Βάτραχοι» έχουν την κάθοδο στον Άδη που είναι αστεία και περίεργη. Όμως ενώ ο Αριστοφάνης φτάνει στην πόρτα και δε μπαίνει μέσα, στο έργο του βγαίνουν οι χαρακτήρες και στέκονται έξω από την πόρτα. Εγώ θέλησα να περάσουν, να περάσουν αυτή την πόρτα. Οι εικόνες που φτιάχνουμε, τα τοπία είναι υπέροχα. Πίσω από την πόρτα μπλέκεται ο πόνος με τον πόθο με αποτέλεσμα να δημιουργείται κάτι ξεχωριστό και περίεργο.  Επίσης, οι Βάτραχοι στο δεύτερο μέρος είναι μια υπέροχη λεκτική κωμωδία. Με κεντρικούς ήρωες τον Ευριπίδη και τον Αισχύλο που θέλουν να ζωντανέψουν και να επιστρέψουν στον πάνω κόσμο. Κάπως έτσι  έχουμε ένα ξεχωριστό παιχνίδι ευφυΐας.

Το αποτέλεσμα, αυτό που βλέπετε, δικαιώνει την επιλογή σας; Μπαίνετε στη διαδικασία να αλλάξετε πράγματα ενώ η παράσταση εξελίσσεται- επί σκηνής πια- και αποκτά τη δική της ζωή;
Συνήθως επεμβαίνω πολύ στα έργα μου, μετά την πρεμιέρα. Αλλάζω και καλυτερεύω κάποια πράγματα. Εδώ έχουμε μια παράσταση που τη δούλεψα, ανέβηκε, την ξαναδούλεψα και έκανα κάποιες αλλαγές. Οι επόμενες  θα γίνουν στην Επίδαυρο όπου κάθε παράσταση στήνεται διαφορετικά. Σαφώς και θα παρέμβω. Μικρότερος δεν ήθελα να μου ξεφεύγει ο έλεγχος, ήμουν πολύ συγκεντρωτικός. Τώρα πια αφήνω τη «ζωή» της παράστασης να εξελιχθεί χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα διορθώσω προσθήκες που έγιναν και με τις οποίες διαφωνώ. Υπάρχουν και αυτές- βεβαίως- που τονίζουν, αναδεικνύουν, το αποτέλεσμα και θα τις αφήσω στην ησυχία τους. Αυτό που έχει μεγάλη σημασία- κάθε φορά- είναι να μην αλλοιώνεται η αισθητική της παράστασης, αυτό που έχουμε στο μυαλό μας και εξυπηρετεί το σύνολο.  

Η παράσταση ανήκει στον σκηνοθέτη, τους ηθοποιούς ή το κοινό;
Ανήκει σε όλους. Και το κοινό επηρεάζει και δίνει μία κατεύθυνση. Ο καλλιτέχνης, ο σκηνθέτης μπορεί να μειώσει το «εγώ» του προκειμένου να έρθει κοντά σε αυτό που θέλει ο κόσμος, αλλά την ίδια στιγμή οφείλουμε να αντιστεκόμαστε και να μη τα δίνουμε όλα προκειμένου να κερδίσουμε- με ευκολίες- το χειροκρότημα και την αποδοχή του κόσμου. Πάνω από όλα υπάρχει μια ιστορία που πρέπει να ειπωθεί. Ακολουθεί ο όποιος ναρκισσισμός και η ανάγκη για αποδοχή.

Οι καλλιτέχνες επιλέγουν την ευκολία ή τον δύσκολο δρόμο;
Υπάρχουν αυτοί που βάζουν σε προτεραιότητα την ιστορία, αλλά και αυτοί που υποκλίνονται στο «εγώ» τους. Το ζητούμενο είναι να κάνουμε μία δουλειά, να δώσουμε ένα αποτέλεσμα που θα δώσει κάτι, θα προβληματίσει και θα κάνει τον κόσμο να περάσει καλά.

Το κοινό αυτό βάλλεται καθημερινώς και ζει – σε προσωπικό επίπεδο- δύσκολα. Προσφάτως ήρθαμε όλοι αντιμέτωποι με μία μεγάλη καταστροφή, με μία φωτιά που σκότωσε πολλούς ανθρώπους. Είμαστε σε θέση να ξεχάσουμε, να αφεθούμε και να απολαύσουμε μια παράσταση;
Πρέπει οι καλλιτέχνες να είμαστε αφοσιωμένοι 100% σε αυτό που κάνουμε και να παρασύρουμε το κοινό. Οι καταστροφές που γίνονται, τα δυσάρεστα που ζούμε μας επηρεάζουν και μας εγκλωβίζουν σε μία κατάσταση. Πριν από λίγες ημέρες έχασα τον πατέρα μου. Αυτό το πένθος με ακινητοποίησε συναισθηματικά. Έβλεπα και ένιωθα μόνο αυτό. Το ίδιο συνέβη και με το πένθος για τους ανθρώπους που χάθηκαν σε αυτή την καταστροφική φωτιά. Όμως, στο πέρασμα του χρόνου έχουμε την ανάγκη να βγούμε και πάλι προς τα έξω. Μετά τον πόνο και τη μεγάλη θλίψη θέλουμε να νιώσουμε τη χαρά. Μαζευόμαστε λοιπόν και αυτό που ζητάμε είναι να ζήσουμε κάτι που θα απαλύνει τον πόνο και θα μας πάει στην επόμενη ημέρα.

Θα εκμεταλλευόσασταν μία τέτοια καταστροφή προκειμένου να κερδίσετε; Θα κάνατε ένα έργο για να συγκινήσετε και να κόψετε εισιτήρια;
Όχι. Δεν θα πήγαινα να κερδίσω πάνω από τις σωρούς. Δεν μπορώ να εκμεταλλευθώ τον θάνατο… τον ανθρώπινο πόνο.

Μελλοντικά έχετε κάποια σχέδια;
Εξαιτίας του ότι δεν υπάρχουν χρήματα αναγκαζόμαστε να εκφραζόμαστε και να δημιουργούμε με τα «λίγα». Θα ήθελα λοιπόν να βρω έναν τρόπο προκειμένου να μη σκηνοθετώ πολλά έργα παρά μόνο ένα ή δύο κάθε χρόνο. Θέλω λοιπόν  να κάνω αυτό που με εκφράζει, με συγκεκριμένα θέματα που με απασχολούν και με νοιάζουν. Μέχρι τότε και με αυτό το σκεπτικό η επόμενη δουλειά μου θα είναι στην Κύπρο με το Θέατρο Δέντρο. Θα κάνουμε το «Γλάρο» του Τσέχωφ.  Επίσης θέλω πολύ να αφοσιωθώ στο εργαστήρι υποκριτικής που έχω, σωματικού- δημιουργικού θεάτρου- όπου εκπαιδεύονται 15- 20 άνθρωποι κάθε φορά. Από εκεί θα βρω και ανθρώπους που θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε-μαζί- κάτι πολύ ωραίο. 

Γιώργος Βλαχογιάννης

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Δημήτρης Λάλος: «Το μοναδικό μου σχέδιο είναι να μπορέσω να κρατήσω το θέατρο ανοιχτό» «Δεν έχω τελειώσει ακόμα με τον Καμπανέλλη». Main_%ce%9a%cf%89%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%82_%ce%a7%ce%b1%cf%84%ce%b6%ce%ae%cf%82_photo_%ce%a4%ce%9f_%ce%a3%ce%a0%ce%99%ce%a1%ce%a4%ce%9f Συνέντευξη: Ο Κωνσταντίνος Χατζής αντιμέτωπος με την... εξουσία «Οι τραγικοί ποιητές μας κι ύστερα ο Σαίξπηρ είναι πιο πάνω από οποιαδήποτε σημερινή πραγματικότητα, μάλιστα δημιουργούν την πραγματικότητα». Main_2-marilena_anastasiadou_photography Πέτρος Ζούλιας: «Οι συμπράξεις μάς πάνε παραπέρα» «Η συνάντησή μου με τον Σταμάτη Φασουλή είναι σημαντική και για τους δύο και θεωρώ ότι είναι χρήσιμες αυτές οι συμπράξεις για το θέατρο. Μας πάνε παραπέρα». Main_who's_afraid_of_virginia_wolf33581%d0%ac2_copy_nikolay_biryukov Στη «ζούγκλα» του σαλονιού της Βιρτζίνια Γουλφ- Ποιον καυγά θυμούνται οι ηθοποιοί της παράστασης; Εμείς αντί μίας συνηθισμένης συνέντευξης, ρωτήσαμε τους ηθοποιούς της παράστασης - Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη, Λένα Κιτσοπούλου, Γιάννη Παπαδόπουλο και Στέλλα Βογιατζάκη- ποιος από τους ερωτικούς καυγάδες της προσωπικής ή μη ζωής τους έχει αποτυπωθεί πιο έντονα στη μνήμη τους. Main_slider Γ. Περλέγκας- Μ. Πρωτόπαππα: Αντέχουν να μείνουν... γυμνοί; «Δημιουργείς αυτό που χρειάζεσαι κι αυτή είναι η αλήθεια σου». Main_slider Θέμις Μπαζάκα: «Δεν είμαι ένας πειθαρχημένος άνθρωπος που έχτισε μια καριέρα με οδηγίες χρήσης» «Η Λιούμπα έχει κάτι πολύ δικό μου. Είμαι σπάταλη, επιπόλαιη και ρομαντική. Μοιραζόμαστε και τις καταστροφικές- ερωτικές- σχέσεις, σχέσεις με τους λάθος άντρες».
#load_content_with_ajax