Θέατρο | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Στην «Κουζίνα» με τον Γιώργο Νανούρη 02 Νοεμβρίου 2018

«Πήγαινα κάθε βράδυ μόνος μου και έβλεπα παραστάσεις από νέες ομάδες μέχρι να φτιάξω την ομάδα που ήθελα».

Στον Γιώργο Νανούρη αρέσει να πρωτοτυπεί και να φέρνει τα πάνω κάτω στο θεατρικό τοπίο σαν σκηνοθέτης. Αυτό απέδειξε με τον πολυβραβευμένο μονόλογο της «Κατερίνας» και με το «Χειρόγραφο» της Χαρούλας Αλεξίου. Τώρα βάζει 11 νέους-πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς στην «Κουζίνα», ένα έργο άγρια ωμό, που διαθέτει αρκετές δόσεις χιούμορ και καταπιάνεται με θέματα που είναι πιο επίκαιρα από ποτέ όπως, η εκμετάλλευση στον εργασιακό χώρο, η καταπίεση, ο κοινωνικός ρατσισμός, οι μετανάστες αλλά και η αγάπη και τα όνειρα που τείνουν να εκλείψουν απ' τη ζωή μας. Η δράση πραγματοποιείται αποκλειστικά μέσα στην κουζίνα ενός εστιατορίου που λειτουργεί παραβολικά και δεν είναι τίποτα άλλο από μια μικρογραφία της κοινωνίας μας.

Τι σας γοήτευσε στο συγκεκριμένο έργο του Arnold Wesker; Αρχικά η συνθήκη της «Κουζίνας» και τα πολλά πρόσωπα. Οι κλεισμένοι-εγκλωβισμένοι άνθρωποι μέσα στο εργασιακό περιβάλλον. Κατόπιν τα πολλά και διαφορετικά θέματά του, δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη ιστορία, αλλά οι μικρές προσωπικές ιστορίες διαφορετικών ανθρώπων που εργάζονται στο ίδιο μέρος. Είναι ένας καθρέφτης, μια μικρογραφία της κοινωνίας.

Στην παράσταση έχετε αναλάβει τη μετάφραση, τη διασκευή και τη σκηνοθεσία. Τι είναι αυτό που θέλετε να τονίσετε ιδιαίτερα; Την ανάγκη των ανθρώπων να ζήσουν και όχι απλώς να επιβιώσουν, την ανάγκη να ερωτευτούν, και να ξαναονειρευτούν.

Πού αγγίζει το σήμερα; Το έργο γράφτηκε 60 χρόνια πριν και ακούγοντας τα λόγια απ’ το στόμα των ηθοποιών, νομίζεις ότι γράφτηκε σήμερα. Δύσκολες εργασιακές συνθήκες, ρατσισμός, bulling, λίγα λεφτά, κομμένα όνειρα και μια αγάπη που προσπαθεί να ανθίσει μέσα στο χαμό. Και όλα αυτά μέσα από τα ολόφρεσκα πρόσωπα καινούριων ηθοποιών που έχουν τρελό κέφι και αστείρευτη ενέργεια.

Μιλήστε μας λίγο για το πώς θα μεταμορφωθεί ο χώρος του Αποθήκη... Έχουν φύγει όλες οι προηγούμενες προσθήκες και στην πραγματικότητα έχει μείνει μόνο ο γυμνός τσιμεντένιος σκελετός του κτιρίου με την ξύλινη οροφή. Είναι πραγματικά ένα άλλο θέατρο, είναι σαν μια αληθινή αποθήκη.

Σκιαγραφήστε τους ήρωές του έργου.. Είναι οι πιο κανονικοί, καθημερινοί άνθρωποι όπως είμαστε όλοι μας. Μέσα απ’ τους ήρωες ο καθένας νομίζω θα βρει ένα δικό του κομμάτι, θα αναγνωρίσει τον γείτονά του, τη φίλη του, τους γονείς του, το αφεντικό του, τον συνάδελφό του.

Ανεβάζετε στη σκηνή  έντεκα πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς. Πώς φτάσατε σ΄αυτήν την απόφαση; Τα τελευταία χρόνια δούλευα έργα με έναν ή δυο ηθοποιούς, είχα την ανάγκη να δοκιμάσω τον εαυτό μου σε έργο συνόλου και επίσης είχα την επιθυμία να δουλέψω με καινούριους ανθρώπους που πρωτοβγαίνουν στο θέατρο. Η δομή της παράστασης, όπως την είχα στο μυαλό μου ήταν πολύ απαιτητική και έψαχνα ηθοποιούς με πολλή ενέργεια, κέφι και με πολλές ικανότητες. Χορό, τραγούδι, αίσθηση ρυθμού μιας και η παράσταση βασίζεται πάρα πολύ και σε αυτά. Επίσης, υπάρχουν πολλοί καλοί ηθοποιοί εκεί έξω που ψάχνουν χώρο. Κάποιος πρέπει να τους τον δώσει. Και τα Αθηναϊκά Θέατρα όταν τους είπα πως θέλω να το κάνω αποκλειστικά με καινούριους ηθοποιούς δέχτηκαν και με εμπιστεύτηκαν.  Πήγαινα κάθε βράδυ μόνος μου και έβλεπα παραστάσεις από νέες ομάδες μέχρι να φτιάξω την ομάδα που ήθελα. Δουλέψαμε όλο το καλοκαίρι κλεισμένοι στο θέατρο με αυτή την τρομερή εντεκάδα. Νομίζω πως η ΚΟΥΖΙΝΑ είναι μια προσωπική αναμέτρηση με τις δυνάμεις μου και νομίζω ότι όσοι δουν την παράσταση θα εκπλαγούν με τις ικανότητες και το ταλέντο αυτών των παιδιών.

Φοβάστε το ρίσκο πως η παράσταση δεν έχει διάσημους στο καστ της μια εποχή που αν μη τη άλλο «πάσχει» από υπερπληθώρα παραστάσεων; Πάντα παίρνεις ένα ρίσκο ανεβάζοντας μια παράσταση έτσι κι αλλιώς. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα γίνει όποιοι κι αν παίζουν σ’αυτήν. Νομίζω αυτή η λογική πρέπει σιγά σιγά να σταματήσει. Θεωρώ ότι αν η παράσταση αρέσει και αν οι ηθοποιοί είναι καλοί, ο κόσμος θα έρθει. Για το πρώτο δεν μπορώ να σας πω τώρα, θα το μάθουμε όλοι όταν ανέβει, για το δεύτερο όμως σας διαβεβαιώ πως πρόκειται για 11 καταπληκτικούς ηθοποιούς που έχουν δουλέψει πολύ σκληρά απ τις 15 Ιουνίου ως την πρεμιέρα και που είμαι πολύ σίγουρος ότι όλοι έχουν μέλλον στο θέατρο.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Συνέντευξη: Η «Πρώτη Αγάπη» του Προμηθέα Αλειφερόπουλου Ο γνωστός ηθοποιός αναμετριέται σκηνοθετικά με το μουσικό θέατρο και μιλά στο www.tospirto.net. Main_200__dimitra_psichogiou___velouchiotis-sotirakis_preview Τάσος Σωτηράκης: «Σταματώ να ελπίζω σημαίνει σταματώ να ζω» «Ο Άρης με τους αγώνες του και ο Λόρκα με την πένα του μας δείχνουν τον δρόμο προς την ελευθερία. Την πνευματική, ψυχική, κοινωνική ελευθερία». Main_slider Συνέντευξη: Ευδοκία Ρουμελιώτη - Πυγμαλίων Δαδακαρίδης - Κίττυ Παϊταζόγλου στον «Κύκλο του Έρωτα» Μια σκυταλοδρομία σεξουαλικών συναντήσεων. Στη ζωή, αλλά και στη σκηνή του ΔΘΠ. Από την αποπλάνηση, στην ερωτική συνεύρεση και τον αποχωρισμό μια ανάσα μόνο. Main_%ce%95%ce%9c%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%9f%ce%a5%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%91_%ce%9a%ce%9f%ce%9d%ce%a4%ce%9f%ce%93%ce%99%ce%a9%ce%a1%ce%93%ce%9f%ce%a5 Νέα πρόσωπα: Εμμανουέλλα Κοντογιώργου «Πάντα απορούσα πως γίνεται οι άνθρωποι να προσκολλώνται τόσο πολύ πάνω σε κάποιον και να μην μπορούν να υπάρξουν μόνοι τους. Είναι τρομερό αν το σκεφτείς.ι». Main_%ce%9c%ce%b1%cc%81%ce%bd%ce%bf%cf%82%ce%92%ce%b1%ce%b2%ce%b1%ce%b4%ce%b1%cc%81%ce%ba%ce%b7%cf%822%c2%a9domnikimitropoulou-1024x683 Μάνος Βαβαδάκης: «Η ιστορία είναι στα σκουπίδια» «Δεν έχουμε χούντα και καμία συνθήκη στην καθημερινότητά μας δεν θυμίζει χούντα. Και είναι ντροπή και ηλιθιότητα να παρομοιάζει κανείς σημερινές καταστάσεις με αυτή την αθλιότητα που έζησε η Ελλάδα την επταετία». Main_slider Η Δέσποινα Σεραφείου και η «Μνήμη ενός μικρού παιδιού» «Η δομή του θυμίζει ευφάνταστη παρτιτούρα, στην οποία πλέκονται λόγος και δράση, ζωγραφική και χορός».
#load_content_with_ajax