ΠΕΜΠΤΗ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Θέατρο | Πρόσωπα

Ο Σταύρος Σβήγκος, ο Τρελαντώνης και το τέλος του κόσμου 11 Οκτωβρίου 2018

«Το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά ως μικρά πλασματάκια».

Φέτος θα δώσει σάρκα και οστά σ’ έναν εμβληματικό ήρωα των παιδικών μας χρόνων, τον Τρελαντώνη, ενώ παράλληλα πρωταγωνιστεί στο βραβευμένο έργο του Λένου Χρηστίδη «Δύο Θεοί». Ο λόγος για τον Σταύρο Σβήγκο που έχει πια συνηθίσει να μοιράζεται η «υποκριτική» του… ζωή του ανάμεσα σ΄ένα παιδικό και ένα …. ενήλικο έργο.
Εμείς μιλήσαμε μαζί του και μάθαμε όσα μπορούσαμε περισσότερο για τις νέες του αυτές δουλειές. 

Τι σας γοητεύει στο έργο αυτό της Πηνελόπης Δέλτα;
Το ότι είναι αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα, εμπνευσμένο από τον αδελφό της Αντώνη Μπενάκη, αλλά ταυτόχρονα και από όλη  την οικογένειά της. Μαθαίνουμε πως ζούσε μια πλούσια οικογένεια τότε και πως ένα ατίθασο παιδί όπως ο Αντώνης, μπορούσε να τους ντροπιάσει εύκολα, απλώς επειδή ένιωθε “ελεύθερος” όπως θα έπρεπε να νιώθει κάθε παιδί.

Το είχατε διαβάσει μικρός κι αν ναι, θυμάστε κάτι;
Είναι ένα από τα βιβλία που υπάρχει σε κάθε σπίτι πιστεύω. Μου το είχαν διαβάσει και αργότερα το είχα διαβάσει κι εγώ. Απλά στο μυαλό μου τότε συμπαθούσα ένα άτακτο παιδί και έψαχνα τρόπους να το δικαιολογώ. Τώρα πια βλέπω καθαρά γιατί είχα την τάση να το κάνω, και σαφώς το κάνω και τώρα ξανά, πιο συνειδητά αυτή τη φορά!!

Ψυχογραφείστε μας τον Τρελαντώνη…
Είναι ένα αγνό παιδί, που κατάφερε να μην μπολιαστεί από τα πρέπει της εποχής και ένιωθε πραγματικά και αληθινά ελεύθερος! Η ελευθερία αυτή ερχόταν σε κόντρα με τον καθωσπρεπισμό της εποχής και της πλουτοκρατίας που τον περιτριγύριζε.

 Ο Αντώνης, η Πουλουδιά, η Αλεξάνδρα, κι ο μικρός Αλέξανδρος: Τι μαθαίνουν τα παιδιά μέσα από τις περιπέτειές τους;
Όλο το έργο είναι ένα σύντομο μάθημα ζωής. Μαθαίνουν να είναι ομάδα, να πληγώνονται και να πληγώνουν, να απομυθοποιούν και το αντίθετο. Μαθαίνουν το κίνδυνο και πως είναι στα αλήθεια να τον πλησιάζεις, μαθαίνουν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και της ευθύνες τον πράξεων τους. Μαθαίνουν με έναν τρόπο, τι θα πει ζωή.

 Πού αγγίζει αυτό το έργο το σήμερα; 
Σήμερα, δυστυχώς, τα παιδιά δεν έχουν τα ίδια ερεθίσματα με τα παιδιά του τότε. Τότε όλα ήταν πραγματικά χειροπιαστά. Τώρα ζούμε στην εποχή της εικόνας και του internet... Τότε η τιμωρία ενός παιδιού ήταν να απομονωθεί και να μην παίξει μαζί με τα αλλά παιδιά. Τώρα η τιμωρία είναι να μην παίξει με το tablet του. Νομίζω πως αυτό το έργο, μας δείχνει την διαφορά της ελευθερίας ενός παιδιού εκείνης της εποχής και πως σήμερα έχει καταφέρει να την χάσει, μένοντας “κλεισμένο” σε μια οθόνη και εν τέλει στον εαυτό του.

 Δεν είναι η πρώτη φορά που ασχολείστε με το παιδικό μας θέατρο. Πώς είναι να απευθύνεστε στα παιδιά;
Είναι η ένατη χρόνια που κάνω παιδικό θέατρο. Η εμπειρία μου, μου έδειξε πως πρέπει να το αντιμετωπίζουμε όπως μια παράσταση για ενηλίκους. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά ως μικρά πλασματάκια που δεν καταλαβαίνουν την πραγματικότητα και τις καταστάσεις και να τους παρουσιάζουμε τα πάντα μέσα σε ένα ροζ σύννεφο.

Ταυτόχρονα πρωταγωνιστείτε στους «Δύο Θεούς» το βραβευμένο έργο του Λένου Χρηστίδη που σκηνοθετεί ο Παντελής Δεντάκης. Πείτε μας δυο λόγια γι’ αυτό και τον ρόλο σας εκεί.
Είναι ένα έργο που ταιριάζει πολύ στην λογική μου. Σχολιάζει με διακριτικότητα ή μη, την παράλογη κοινωνία μας και με απλό τρόπο ταρακουνάει τα θεμέλια της ιστορίας, της θρησκείας και την βάση που χτίστηκε ο κόσμος του σήμερα. Σε κάνει μα αμφισβητείς τα πάντα. Είμαι πολύ χαρούμενος που δουλεύω ξανά με τον Παντελή Δεντάκη, γιατί τον θεωρώ έναν από τους πιο ταλαντούχους ανθρώπους του χώρου μας. Ο ρόλος μου είναι ένας εκ τον δυο φυλακισμένων, όπου από εξουσιασμένος - παύοντας την ανθρώπινη ματαιοδοξία - γίνεται εξουσιαστής. Με την καλή και την κακή έννοια.

Με ποια ζητήματα του σήμερα καταπιάνεται;
Τα θέματα που αγγίζει σαν έργο δεν έχουν χρόνο και τόπο. Σχολιάζει το ανθρώπινο είδος από την απαρχή του έως το σήμερα, δείχνοντας μας, ποσό καταστροφικά όντα είμαστε, μέσα από πολέμους, ατομικές βόμβες και καταστροφικές ανθρώπινες σχέσεις. Πως η διεκδίκηση της εξουσίας μπορεί να αφανίσει τα πάντα. Μπορώ να μιλάω μια ολόκληρη ζωή για το έργο αυτό και για τα ερωτήματα που σου δημιουργεί.

Εσείς πριν το τέλος του κόσμου τι θα επιθυμούσατε περισσότερο;
Χαχαχα… Να μην έρθει… Όχι! Η αλήθεια θα ήταν ότι θέλω να βρεθώ με όλους τους ανθρώπους που αγαπώ, κάνοντας ένα μεγάλο γλέντι, γεμίζοντας της ψυχές μας με χαρά. Να μας έβρισκε το τέλος, επάνω στην κορύφωση της ευδαιμονίας!!!

Πόσο εύκολο είναι για έναν ηθοποιό να υποκρίνεται… νυχθημερόν;
Δεν είναι εύκολο. Εάν και το έχω κάνει πολλές φορές. Το ζήτημα στην ζωή γενικά είναι να μην κανείς την κούρασή σου, παντιέρα και γκρίνια. Η γκρίνια σκοτώνει την δημιουργία! Όσο είσαι δημιουργικός είσαι γεμάτος ενέργεια και χαρά.

Μελλοντικά σχέδια/όνειρα;
Για φέτος θα μείνω σε αυτά που συζητήσαμε. Είναι η πρώτη χρόνια που θέλω να κρατήσω προσωπικό χρόνο, για να χαρώ αυτό το μαγικό πράγμα που λέγετε οικογένεια. Αυτό και αν είναι δημιουργία!

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_who's_afraid_of_virginia_wolf33581%d0%ac2_copy_nikolay_biryukov Στη «ζούγκλα» του σαλονιού της Βιρτζίνια Γουλφ- Ποιον καυγά θυμούνται οι ηθοποιοί της παράστασης; Εμείς αντί μίας συνηθισμένης συνέντευξης, ρωτήσαμε τους ηθοποιούς της παράστασης - Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη, Λένα Κιτσοπούλου, Γιάννη Παπαδόπουλο και Στέλλα Βογιατζάκη- ποιος από τους ερωτικούς καυγάδες της προσωπικής ή μη ζωής τους έχει αποτυπωθεί πιο έντονα στη μνήμη τους. Main_slider Γ. Περλέγκας- Μ. Πρωτόπαππα: Αντέχουν να μείνουν... γυμνοί; «Δημιουργείς αυτό που χρειάζεσαι κι αυτή είναι η αλήθεια σου». Main_slider Θέμις Μπαζάκα: «Δεν είμαι ένας πειθαρχημένος άνθρωπος που έχτισε μια καριέρα με οδηγίες χρήσης» «Η Λιούμπα έχει κάτι πολύ δικό μου. Είμαι σπάταλη, επιπόλαιη και ρομαντική. Μοιραζόμαστε και τις καταστροφικές- ερωτικές- σχέσεις, σχέσεις με τους λάθος άντρες». Main_gia_2640 Γρηγόρης Βαλτινός: «Δεν υπάρχει σκοπός όταν αγαπάς, το να αγαπάς είναι ο σκοπός» «Δεν είναι καθόλου εύκολο μέσα σε δύο λεπτά να σκουπίζεις τα μάτια των θεατών και να ζωγραφίζεις ένα γέλιο στα χείλια τους». Main_703 Συνέντευξη: Η Νικαίτη Κοντούρη, η Υρώ Μανέ και η «Ρένα» Η σκηνοθέτις και η πρωταγωνίστρια μιλούν στο www.tospirto.net. Main_slider Γιάννης Μόσχος: «Δε θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια» «Πέσαμε στην παγίδα της ευκολίας και στην έκπτωση του γούστου του μέσου κοινού».
#load_content_with_ajax