Θέατρο | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Η Μαρία Ναυπλιώτου «συναντά» τη Μαρία Κάλλας 30 Οκτωβρίου 2018

«Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο άνθρωπος που δεν έχει έρθει ποτέ σε επαφή με τα κενά του, μπορεί να γίνει πραγματικά ευτυχισμένος».

«Δεν έχουμε ιδέα ποια είναι η Κάλλας. Δεν ξέρουμε τίποτα απολύτως… πέρα από αυτά που μας άφηνε η δημοσιότητα να δούμε» . Είναι πολύ ακριβής η Μαρία Ναυπλιώτου, καθώς προφέρει καθαρά και με την απαιτούμενη βαρύτητα μια μια τις λέξεις. Ο ρόλος της ως Κάλλας στο έργο του Terrence Mc Nally «Μasterclass» που ανεβαίνει στις 9 Νοεμβρίου σε (νέα) μετάφραση Στρατή Πασχάλη και σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, βρίσκεται στην τελευταία φάση του «κτισίματος του» στα υπόγεια του Μικρού Χορν και όλο αυτό που τώρα μου μεταφέρει η φωνή και το βλέμμα της (σε ένα διάλειμμα από την πρόβα) έχει σίγουρα κάτι από τον ιδιαίτερο κόσμο όπου «κατοικεί» αυτή την εποχή. Όμως ουδεμία σχέση με τις φωτογραφίες που έχουν κυκλοφορήσει τελευταία, όπου η ομοιότητά της με την «γυναίκα μύθο» είναι μοναδική. Η μαγεία του θεάτρου, σκέφτομαι. Η μεταμόρφωση. Η αλλαγή του ψυχισμού και της όψης. Η νέα γυναίκα με το τζιν και τα μακριά μαλλιά, που τώρα κάθεται απέναντι μου και μιλάει για την παράσταση με ένα λόγο στιβαρό και πυκνό και σου μεταφέρει αμέσως την αίσθηση ότι ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που ό,τι αναλαμβάνουν το υπηρετούν μέχρι τελικής πτώσεως (πρέπει να έχει …λιώσει μελετώντας και ψάχνοντας τον ρόλο) είναι η μυθική Κάλλας που θα δούμε σε λίγο στο Μικρό Χορν..

Ποια είναι η Κάλλας δηλαδή;
Το έργο που κάνουμε δεν είναι για τη Μαρία Κάλλας. Είναι με αφορμή τη Μαρία Κάλλας. Μέσα από την συγκεκριμένη προσωπικότητα, που ήταν σε όλους γνωστή, ακόμη και σε εκείνους που δεν είχαν ιδέα από Τέχνη, έχω την αίσθηση ότι ο συγγραφέας μιλάει για κάθε καλλιτέχνη, για κάθε άνθρωπο που είναι ταγμένος και προσπαθεί να πιάσει ψηλούς στόχους. Μια πορεία που μπορεί να είναι συχνά και αυτοκαταστροφική για την προσωπική ζωή..

Η αυτοκαταστροφή έχει πάντα σχέση με τους υψηλούς στόχους;
Συνήθως είναι άνθρωποι που ξεχνούν να συνδεθούν με τον εαυτό τους. Παρ’όλα αυτά, το συγκεκριμένο έργο χρησιμοποιεί την Κάλλας ως όχημα γι αυτό και υπάρχουν πολλά προσωπικά της στοιχεία. Μιλάει για τους ανθρώπους της ζωής της, τις δύσκολες νύχτες της, τους φόβους της, τις αγωνίες της – την επισκέπτονται με έναν τρόπο όλα αυτά. Όμως είναι ένα έργο μυθοπλασίας, όπου έχουμε την ερμηνεία του συγγραφέα για ένα πρόσωπο και ένα σεμινάριο που ο ίδιος δεν είχε δει ποτέ. Βέβαια ερεύνησε, έμαθε. Κι αυτό φαίνεται γιατί έχει πιάσει τον ψυχισμό του προσώπου. Ενός προσώπου που είναι πραγματικά κλονισμένο, στο φουλ της πτώσης του. Ενός προσώπου που δεν μπορεί να βρει ηρεμία πουθενά. Που φοβάται τον εαυτό του, την σκηνή, τα πάντα.. Τη διαδρομή σ’ αυτό τον ψυχισμό προσπαθούμε να κάνουμε κι εμείς…

Καμιά φορά, εμείς οι «κοινοί» θνητοί μπερδεύουμε το τίμημα της έμπνευσης, του μεγαλείου ή ακόμα και του ταλέντου –που μπορεί να είναι οι μεγάλες ψυχικές μεταπτώσεις, τα σκοτεινά σημεία, oι αγωνίες κλπ- με τη νόσο που λέγεται κατάθλιψη…
Μα και η νόσος δεν είναι και τόσο μακριά όταν δεν φροντίσεις τον εαυτό σου-πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ανθρώπους που κουβαλάνε στους ώμους τους τόσο υψηλούς στόχους. Βέβαια δεν είναι τυχαία, πιστεύω, η δουλειά που επιλέγει ένας άνθρωπος. Και μιλώ για όλους μας. Σίγουρα υπάρχουν κλίσεις ή ταλέντα, αλλά ταυτόχρονα υπάρχουν και πολύ συγκεκριμένα κενά, που μέσα από τη διαδρομή μας προσπαθούμε να κλείσουμε. Κι αυτό περιλαμβάνει τα πάντα. Τη δουλειά, τον σύντροφο, τους φίλους, το περιβάλλον που κινούμαστε. Είναι η επιλογή μας –είτε το συνειδητοποιούμε , είτε όχι..

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι επιλογή, όταν δεν το συνειδητοποιούμε...
Εκεί είναι που την πατάμε. Γιατί αν το συνειδητοποιούσαμε, θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά πράγματα γι' αυτό. Για μένα πάντως το πιο σημαντικό είναι να είμαστε πρόθυμοι να συνδεθούμε με τις ανεπάρκειές μας κι όλα αυτά που χρησιμοποιούμε ως άλλοθι. Γιατί από ένα σημείο κι έπειτα φταίμε κι εμείς για όσα συμβαίνουν... Αυτό δηλαδή, το «εσύ φταις» ή το «μου έκαναν εκείνο και το άλλο», στην πραγματικότητα σημαίνει ότι δεν αποδεχόμαστε τις ευθύνες μας. Και σημαίνει και κάτι ακόμη. Ότι δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε κανέναν κι αυτό γίνεται μπούμερανγκ που γυρνάει πάνω μας...

Όχι ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν σε βαθύ γήρας και τίποτα απ’ όλα αυτά δεν τους έχει απασχολήσει...
 Ακόμα και η αναισθησία –γιατί γι αυτό λέμε τώρα- εγώ νομίζω ότι είναι διόδια που δεν έχουν πληρώσει. Γιατί δεν μπορώ να δεχτώ ότι ένας αναίσθητος έχει υπάρξει ποτέ πραγματικά ευτυχισμένος η τέλος πάντων πλήρης.

Φαντάζομαι υπάρχουν κομμάτια μέσα στο κείμενο που σε άγγιξαν λίγο παραπάνω. Η που σε εξέπληξαν
Το κείμενο είναι κρυφό, δεν σου αποκαλύπτεται με την πρώτη ανάγνωση. Εκείνο που κατάλαβα διαβάζοντας το είναι ότι δεν έχουμε ιδέα ποια είναι η Κάλλας..

Τι δεν ξέρουμε;
Τίποτα απολύτως. Θα μου πεις «σιγά το πράγμα». Κι όμως εμένα αυτό μου αποκαλύφθηκε. Δεν την ξέρουμε καθόλου. Κι αυτό λύνει τα χέρια και σε εμάς γιατί έχουμε ένα έργο μυθοπλασίας που δημιουργεί ένα πλατύ, βαθύ και ελεύθερο πεδίο να κολυμπήσουμε μέσα σε έναν ψυχισμό , όπως και σε κάθε ρόλο. Τι θα πει «να κάνεις την Κάλλας;» Ποια ήταν η Κάλλας; Εδώ η ίδια μπορεί και να μην ήξερε, έτσι όπως μπλέχτηκε μέσα στη δίνη της ζωής της.

Κάτι που σίγουρα ξέρουμε είναι ότι ο έρωτας στον οποίο πόνταρε την διέλυσε...
Πόνταρε στον έρωτα όπως ποντάρει κάθε γυναίκα. Όταν ερωτεύεσαι επενδύεις κάπου, δεν είναι επόμενο; Δεν το έχουμε κάνει όλοι; Mόνο η Κάλλας το έκανε; Tώρα, σε τι βαθμό καταστρεφόμαστε ή πόσο αυτό είναι ορατό σε τρίτους είναι άλλες ερωτήσεις. Απλώς εκείνη ήταν ο στόχος κάθε παπαράτσι. Κάθε της βήμα, ήταν υπό παρακολούθηση.

Πριν μιλήσαμε για μια Κάλλας κλονισμένη, αδύναμη, στο φουλ της πτώσης της, αναρωτιέμαι, πώς ένα λαμπερό πρόσωπο σαν το δικό σου, ένας άνθρωπος ολόκληρος και σίγουρος (έτσι φαίνεται τουλάχιστον) θα αποδώσει την πτώση...
Ευχαριστώ για την φιλοφρόνηση. Το «ολόκληρος» είναι ιδιαίτερα τιμητικό. Όλοι όμως έχουμε τις δύσκολες διαδρομές μας... Αυτό που έκανα από πολύ μικρή είναι ότι προσπαθούσα πάντα να έχω επαφή με τα πιο σκοτεινά μου κομμάτια εκείνα που μου δημιουργούσαν προβλήματα. Τις πιο αιχμηρές μου πλευρές που με έκαναν πιο σκληρή-ακόμη και για εμένα την ίδια. Όσον αφορά την Κάλλας τώρα που όντως την συναντάμε στην μεγάλη της πτώση, είναι η δουλειά μου, να μπορώ να μπαίνω στα παπούτσια κάποιου άλλου. Πώς γίνεται αυτό είναι μεγάλη κουβέντα. Πάντως δεν είναι εύκολο.. Γιατί πέρα από το θεωρητικό επίπεδο- όσα έχω διαβάσει από μόνη μου ή έχω βρει μέσα στο ίδιο το έργο, πέρα από τις κουβέντες που κάνω με τον σκηνοθέτη ή τον μεταφραστή, έρχεται η στιγμή που πρέπει η θεωρία να γίνει πράξη και να διανύσω δρόμους που είναι επώδυνοι. Μπορεί να μην είναι δικοί μου οι δρόμοι αυτοί, μπορεί να μου θυμίζουν κάτι δικό μου, δεν έχει σημασία... Το σίγουρο είναι ότι μέχρι να καταφέρω να χτίσω κάτι που έχει μια ροή και μια συνοχή που αρχίζει σιγά σιγά να φτιάχνει μια «παραστασιακή» πραγματικότητα, αγγίζω δύσκολα σημεία.. Όπως με έναν φίλο που από ένα σημείο κι έπειτα τον νιώθεις συναισθηματικά και βιωματικά και καταλαβαίνεις στο δέρμα σου πόσο χοντρό είναι το λούκι που περνάει. Σκέψου πόσο δύσκολο γίνεται όλο αυτό, όταν το πρόσωπο για το οποίο μιλάς είναι τόσο γνωστό. Η τέλος πάντων νομίζουμε ότι είναι..

Σε ακούω και σκέφτομαι, ότι πρέπει να έχετε διαφορετικό dna εσείς οι καλλιτέχνες; Oι γονείς σου καλλιτέχνες ήταν;
H μαμά μου αγαπούσε πολύ την τέχνη κι εκείνη μας άνοιξε τον κόσμο της φαντασίας και σε εμένα και στον αδελφό μου που ασχολείται με τον κινηματογράφο (είναι motion designer στο post production). H λογοτεχνία ήταν το καταφύγιο μου όταν ήμουν μικρή. Και το θέατρο και η μουσική. Καταφύγιο και διαφυγή από τα δύσκολα.

Ξέρω ότι ξεκίνησες επαγγελματικά από τον χορό...
Όταν ήμουν μικρή η μητέρα μου πίστευε ότι δεν είχα σωστή στάση σώματος και με πήγε στο μπαλέτο. Όταν λοιπόν μπήκαμε στη Σχολή, έκαναν μάθημα οι επαγγελματίες και μόλις τους είδα μαγεύτηκα. Από εκείνη την στιγμή θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει, «όταν θα μεγαλώσω θα γίνω χορεύτρια», χωρίς να ξέρω αν μπορώ η όχι. Ευτυχώς μπορούσα..

Χορός σημαίνει πειθαρχία. Φαντάζομαι αυτό δεν το χάνει κανείς ο,τι επάγγελμα και να κάνει μετά...
Μα είμαι πολύ πειθαρχημένη. Και δουλεύω πολύ...

Προτερήματα και τα δύο. Αλλά έχουν και ένα κόστος…
Ναι. Με τα χρόνια το κατάλαβα αυτό. Δηλαδή, δεν είναι χρήσιμο να μην μπορείς να το αφήσεις λίγο, να χαλαρώσεις. Βγαίνει εις βάρος σου στο τέλος.

Γιατί;
Γιατί χρειάζεται να πεις άλλα πράγματα που ουδεμία σχέση έχουν με τη δουλειά. Να βγεις έξω, να συναντήσεις φίλους, να ζήσεις. Βασικά αυτό. Να ζήσεις.

Άλλωστε οι εμπειρίες είναι ένα υλικό που πλουτίζουν τον ηθοποιό...
Όχι δεν το λέω έτσι. Δεν το λέω για να πάρεις κάτι για την δουλειά, αλλά για να μην πάρεις τίποτα. Τίποτα. Να ησυχάσεις λίγο, να «αδειάσει» το κεφάλι σου. Λειτουργεί ευεργετικά για το άγχος...

Τώρα έχεις άγχος...
Πάντα πριν από μια πρεμιέρα…

Δε μαθαίνεται αυτό με τα χρόνια;
Νομίζω ότι η στιγμή της έκθεσης είναι πάντα μια τρομακτική στιγμή. Κάτι καταφέρνεις με τα χρόνια, αλλά…

Χάρη Ποντίδα

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Ο Μάνος Καρατζογιάννης «ανοίγει» τις «Ξένες Πόρτες» Το έργο αυτό συμβολίζει τον αγώνα για επιβίωση, την πάλη με το άδικο, το μπούλινγκ, την ορφάνια.. Main_spirto01 Νεφέλες: Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν στο www.tospirto.net Main_giannoula1%c2%a9dominikimitropoulou «Γιαννούλα η κουλουρού»: Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν στο www.tospirto.net «Η τέχνη είναι η μόνη που έχει το “δικαίωμα” να γλεντήσει τη θλίψη». Main_theo_prova_patari_2000px-7137 Η Σοφία Πάσχου και οι Patari Project μιλούν για το γαμήλιο γλέντι που θα στήσουν στην Μ. Επίδαυρο Στις 5 και 6 Ιουλίου. Main_padelis_flatsoulis__photo2_eleni_stroulia Ο Παντελής Φλατσούσης και τα New Kids on the... Block της Κυψέλης «Θέλω να δείξω το πώς αφηγούμαστε την πόλη μας και τη ζωή μας σε αυτήν κάνοντας σαφές το γεγονός, ότι οι αφηγήσεις μας διαμορφώνουν το τοπίο που ζούμε.» Main_703 Συνέντευξη: Η Γεωργία Μαυραγάνη κατεβαίνει στην Επίδαυρο με τις «Ευμενίδες» «Σ΄αυτή τη δουλειά, νιώθεις κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια, είναι το ύψος της ποίησης και όσο μικρός ή μεγάλος και αν είσαι, ψηλώνεις και εσύ μαζί της».
#load_content_with_ajax