ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Θέατρο | Πρόσωπα

Αρης Λεμπεσόπουλος: «Δεν αντέχεται να αρέσεις και να το κυνηγάς αυτό κάθε βράδυ» 08 Νοεμβρίου 2018

Θέλω να με προκαλέσω έκπληξη στους άλλους και σε εμένα. Ψάχνω μια έκπληξη επάνω στη σκηνή, έναν αιφνιδιασμό... Το ίδιο αναζητώ και στην ζωή μου.

Υπάρχουν οι πολύ καλοί ηθοποιοί υπάρχει και ο... Άρης Λεμπεσόπουλος. Φέτος γίνεται με ξεχωριστή ευαισθησία και με το γνωστό- διαφορετικό και ειλικρινές του- ταλέντο «Ο Άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα» σε σκηνοθεσία Τάσου Ιορδανίδη. Παράλληλα συνεχίζει να στον «Άμλετ», ενώ μία συζήτηση μαζί του μπορεί να εξελιχθεί σε εμπειρία με πολλές συναρπαστικές- λεκτικές- στιγμές σε μία αφήγηση που έμοιαζε να έχει τιμιότητα, αυθεντικότητα και αγάπη. Διότι από τη δική μου πλευρά αυτή τη συνέντευξη ήταν μια ξεχωριστή συνάντηση. 

Υπάρχει άνθιση στο ελληνικό θέατρο; Γίνονται αρκετές παραστάσεις...
Για να γίνονται τόσες δουλειές κάποιοι πηγαίνουν και τις βλέπουν, κάπως ζουν αυτές οι παραστάσεις.

Αυτές οι πολλές δουλειές γίνονται για το κοινό ή για το σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς;
Εμένα με ενδιαφέρει ο κόσμος που πληρώνει για μια παράσταση, οι θεατές κάνουν την επιτυχία και όχι το συνάφι.

Δικαιολογείται αυτή η πληθώρα θεατρικών σκηνών;
Γινόταν μια μεγάλη συζήτηση παλαιότερα και καταλήγαμε στο ότι η Αθήνα έχει περισσότερα θέατρα από το Λονδίνο, το Βερολίνο και τη Νέα Υόρκη. Πάντοτε είχα την απορία για το πώς συντηρούνται αυτές οι σκηνές. Υπάρχει – μάλλον- ένα κοινό που τροφοδοτεί αυτή την έντονη δραστηριότητα.

Καθώς ερχόμουν είδα την φωτογραφία σας να δεσπόζει έξω από το θέατρο. Εσείς, όταν τη βλέπετε τι νιώθετε;
Μια φορά την είδα και δεν ένιωσα κάτι. Την κοίταξα την πρώτη μέρα που «ανέβηκε», αλλά δεν είναι αυτό που με νοιάζει, ούτε η φωτογραφία, ούτε κάθε λογής μαρκίζα. Σημασία έχει η πορεία, από αυτή κρίνονται όλοι και όλα. Δεν είχα ποτέ και ούτε και τώρα έχω τον ναρκισσισμό που απαιτείται σε αυτό το επάγγελμα. Η φύση της δουλειάς μας θέλει την ωραιοπάθεια και τον αυτοθαυμασμό, εγώ πάλι όχι. Είναι μάταιο, σκληρό και άδικο να θέλεις να αρέσεις εφ όρου ζωής, δε γίνεται. Υπάρχει και η γνωστή ερώτηση… “σου άρεσε;»... την αποφεύγω. Αν θέλω να εκμαιεύσω κάτι για το αποτέλεσμα της δουλειάς μου δεν το χρησιμοποιώ, ρωτάω κάτι άλλο αυτόν που έχω απέναντί μου. Διότι αν του πω «σου άρεσε;» θα μου πει – από ευγένεια- «ναι».

Σας αρέσετε;
Κάποιες στιγμές με αγαπάω και κάποιες άλλες δεν ξέρω τι κάνω, δεν ξέρω τι νιώθω. Πρωτίστως δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου ότι κάνω κάτι σημαντικό. Αν γίνεται κάτι σημαντικό, γίνεται ερήμην μου. Ξεκίνησα να κάνω αυτή τη δουλειά από την ανάγκη να έχω μια χαρά στη ζωή μου. Δυστυχώς αυτό που βρήκα σε όλα όσα έχω κάνει είναι πιο πολύ βάσανα και όχι χαρά. Το παιχνίδι είτε το έχουμε χάσει, είτε χάνεται.  Εν τέλει ούτε με παίρνω στα σοβαρά, ούτε ξέρω- κάποιες φορές- τον ιδανικό τρόπο να πάρω το σώμα, τα χέρια και τα πόδια μου και να πάω παρακάτω.

Είστε σίγουρος για τον εαυτό σας επί σκηνής;
Δεν ξέρω. Πάντα είχα άγχος, πάντα ήθελα το καλύτερο, αλλά επειδή με έχει κουράσει αρκετά όλο αυτό που συμβαίνει, σκέφτομαι ότι ανεβαίνω εκεί επάνω και είμαι κακός, δε δίνω μάχη για να αρέσω σε κάποιον και καταλήγω ελεύθερος. Δεν αντέχεται το να αρέσεις και να το κυνηγάς αυτό κάθε βράδυ... δεν αντέχεται να νιώθεις ότι κάνεις κάτι φοβερό ... χωρίς σταματημό. Προτιμώ τη γελοιότητά μου- μέσα μου- και αυτό που λαχταράω είναι να διατηρώ την αφέλεια, την χαζομάρα και μια ανοησία στην ψυχή, αλλά και στη δουλειά μου. Είναι κάτι προσωπικό, αν προς τα έξω βγαίνει ένα πολύ ωραίο αποτέλεσμα είναι κάτι άλλο.  Στέκομαι – κάποιες φορές- πάνω στη σκηνή και όταν δεν έχω να πω λόγια αναρωτιέμαι «τι κάνω εγώ εδώ.. τι κάνω;».

Ναι αλλά όταν κάποιος σας βλέπει να παίζετε ενθουσιάζεται, είστε σπουδαίος επάνω στη σκηνή. Πού οφείλεται η γοητεία σας;
Αν κάποιος γοητεύεται...δεν ξέρω το γιατί. Δεν παριστάνω τον σεμνό. Μπορώ να καταλάβω ότι διαφέρω, πάντοτε είχα μια διαφορετικότηα, και είτε άρεσε, είτε όχι. Ίσως να ήταν ανέκαθεν ένα στοιχείο γοητείας. Αλλά δεν ασχολούμαι και πολύ με αυτό, δεν το αναλύω.

Υπάρχει μια χάλια ή μια καλή παράσταση;
Όλα είναι υποκειμενικά. Σε κάποιους αρέσει ο τρόπος που παρουσιάζεις και υποστηρίζεις ένα έργο και κάποιοι άλλοι  μπορεί  να διαφωνούν. Αυτό που εισπράττει ο θεατής έχει να κάνει με πολλά πράγματα και είναι προσωπική του υπόθεση. Έτυχε να βλέπω μια θεατρική παράσταση και να μη δίνω σημασία σε αυτό που συνέβαινε επί σκηνής παρά μόνο κοιτούσα και σκεφτόμουν τα παπούτσια των ηθοποιών. Μια απρόσεκτη αισθητική που με ενόχλησε, αυτό μου έμεινε, δεν ασχολήθηκα με το «τι είχε να πει το έργο»... ούτως ή άλλως ποιος ξέρει το μπορεί να πει ένα έργο; Τα άσχημα παπούτσια “κουβαλάω” από τη συγκεκριμένη παράσταση.

Όμως μια παράσταση γίνεται για να πει κάτι. Αν όχι, γιατί γίνεται;
Γίνεται, επειδή έγιναν συζητήσεις ανάμεσα σε ηθοποιούς και σκηνοθέτες και υπήρξε η επιθυμία να παρουσιάσουν ένα έργο. Από τα έργα, στιγμές μένουν και κάποια λόγια. Ποτέ δεν κατάλαβα «τι ήθελε να πει το έργο», ποτέ των ποτών.

Στον «Άμλετ» τι καταλαβαίνετε;
Τίποτα δεν έχω καταλάβει. Είναι μια διασκευή με τη ματιά αυτού που το ανέλαβε και το έφερε εις πέρας. Κρατήθηκε ο πυρήνας, αλλά έχουν γίνει πολλές αλλαγές. Αυτό που μου έμεινε όμως από τον «Άμλετ» είναι η ευγένεια και η τρέλα του σκηνοθέτη μας, του Λεβάν Τσουλάτζε. Ένας ευγενέστατος άνθρωπος που έλεγε πάντα «ευχαριστώ», ό,τι και αν γινόταν. Άλλαξε τα φώτα στο έργο, αλλά με έντιμο τρόπο, δεν ήθελε το σκοτάδι του «Άμλετ». Το έλεγε.. δεν ήθελε το σκοτάδι και την τραγωδία.

«Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα» πώς έφτασε να πάρει σάρκα και οστά;
Το είχα διαβάσει όταν ήμουν πολύ νέος και μου άρεσε από τότε.  Ήθελα πολύ να ασχοληθώ με το έργο αλλά δεν ήταν κάτι που το κυνήγησα, προέκυψε μετά από μία συζήτηση με τον Τάσο Ιορδανίδη, προέκυψε μετά από χρόνια. Είναι ένας άνθρωπος που πέρασε από την ασθένεια, έχω υπάρξει εκεί, έχω τη σωματική εμπειρία και θέλησα να το προσπαθήσω, καλώς ή κακώς.  Είναι ένα παιχνίδι για εμάς, ένα παιχνίδι που αγαπάμε πολύ και εγώ και ο Τάσος. Συζητάμε για ένα υπέροχο έργο και γίνεται με αγάπη και με τρυφερότητα απέναντι στον Πιραντέλλο. Αισθάνομαι μία οικειότητα μέσα σε αυτό που συμβαίνει.

Πού δεν αισθάνεστε οικειότητα;
Στον Σαιξπηρ – για παράδειγμα. Τρεις φορές έχω ασχοληθεί με αυτόν τον σπουδαίο, αλλά παραμένει για μένα μακρινός. Όπως και η τραγωδία που είναι κάτι δικό μας, όσες φορές και αν βρέθηκα στην Επίδαυρο ένιωσα να είναι κάτι μακρινό και απρόσωπο. Αυτό δε συμβαίνει με τον Πιραντέλλο. Εδώ αγγίζω ένα ρόλο που έχει να κάνει με εμένα και έστω και μία λέξη να νιώσω ότι είναι προσωπική μου – μία λέξη που την νιώθω- τότε όλα είναι ιδανικά και στον «Άνθρωπο με το λουλούδι στο στόμα» συμβαίνει αυτό και είμαι ευτυχής.

Είπατε για την Επίδαυρο, σας ένοιαζε και σας ενθούσιαζε που βρισκόσασταν εκεί;
Η Επίδαυρος είναι ένα βάσανο. Με ένοιαζε πολύ που βρέθηκα εκεί, αλλά δεν είχα κάποια χαρά. Αγωνία είχα να θυμηθώ τα λόγια μου, σε αυτόν το υπέροχο χώρο, άγχος είχα. Δεν ένιωθα ότι πατούσα τα ιερά κόκκαλα των προγόνων. Πιο πολύ με γοητεύει η μνήμη του τόπου, η φύση, οι ήχοι, η διαδρομή να φτάσεις στην Επίδαυρο.. το αποτέλεσμα είναι δυσβάσταχτο.

Το πιο σημαντικό στην ζωή είναι η αγάπη, ο έρωτας, τα χρήματα, η εξουσία, η ζωή η ίδια...τι; 
Tα χρήματα δεν είναι τόσο σημαντικά, ούτε η δόξα. Είναι η αγάπη σε μία ευρύτερη έννοια και η κατανόηση... Και η σιωπή και η συνενοχή χωρίς πολλά λόγια.

Από αγάπη έχετε χορτάσει;
Μεγάλα λόγια. Υπάρχουν άνθρωποι, λιγοστοί, που με έχουν στηρίξει και με έχουν αγαπήσει, το ίδιο έχω κάνει και εγώ.

Από εδώ και πέρα;
Θέλω να με προκαλέσω έκπληξη στους άλλους και σε εμένα. Ψάχνω μια έκπληξη επάνω στη σκηνή, έναν αιφνιδιασμό... Το ίδιο αναζητώ και στην ζωή μου.

Στην τηλεόραση θα επιστρέφατε;
Την αγαπώ πολύ την τηλεόραση. Ήταν το πρώτο ερέθισμα, οι πρώτες εικόνες και οι σκέψεις για να γίνω ηθοποιός. Έβλεπα μαζί με τη γιαγιά μου, ασπρόμαυρη τηλεόραση και για αυτό την αγάπησα και βρέθηκα να κάνω τηλεόραση. Κάποια στιγμή βγήκα εκτός, όχι από επιλογή, απλώς δε με ζήτησαν από κάπου... κάπως.

Είστε και οικογενειάρχης. Εκεί, με τα δύο παιδιά και τη σύζυγο, πώς συμπεριφέρεστε;
Τη μία μέρα καλά και τις δέκα χάλια.  Είμαι ένας αποτυχημένος πατέρας τελικώς, αφού υπάρχουν περισσότερες στιγμές που δεν μπορώ να έχω τον έλεγχο του άγχους και της πίεσης που νιώθω. Από την άλλη υπάρχουν και μικρές στιγμές ευδαιμονίας. Όλο το άλλο είναι μια αγωνία.

Για το μέλλον κάνετε σχέδια;
Μόνο για τα ταξίδια που θέλω να κάνω. Είναι η μεγάλη μου διασκέδαση. Με γαληνεύουν σε αντίθεση με το θέατρο που με αγχώνει και μου χαρίζει χαρές της στιγμής... για λίγο. Το «αγαπώ-μισώ» το θέατρο.

Υπάρχει μια στιγμή από το θέατρο που την κουβαλάτε μέχρι σήμερα;
Υπήρξε μία που έκανα τον κόσμο να γελάσει, με μια ατάκα, σε μια μαύρη κωμωδία. Σκέφτηκα..τότε... «πόσο ωραίο είναι να κάνεις τον κόσμο να γελάει». Πόσο τυχεροί είναι οι κωμικοί ηθοποιοί. Εκεί ένιωσα ότι κάτι προσέφερα... δευτερόλεπτα γέλιου... Έτσι και αλλιώς όλα όσα έχουν αξία είναι στιγμές ανθρώπων, είναι λίγα δευτερόλεπτα επαφής και κατανόησης.

Γιώργος Βλαχογιάννης

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Η Νικολέτα Κοτσαηλίδου προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στον αφιλόξενο κόσμο των ανδρών «Οι άνθρωποι θα παλεύουν πάντα για την επιβίωσή τους, θα αγωνιούν πάντα για την πραγματοποίηση του ονείρου τους και θα πολεμούν πάντα τη μοναξιά τους». Main_703 Λευτέρης Ελευθερίου: Συνομιλώντας με τον Καζαντζίδη από την ξενιτιά Ο ηθοποιός μιλά στο www.tospirto.net με αφορμή την παράσταση «Στα ξένα Έλληνας και στην Ελλάδα "ξένος”». Main_slider Θωμάς Μοσχόπουλος: Εμαθα με κόπο να μη με νοιάζει «τι θα πει ο κόσμος» «Είναι λίγοι οι ηθοποιοί και οι σκηνοθέτες που αφότου απογειωθούν ξέρουν και πώς να προσγειωθούν». Main_newego_large_t_641_105895227 Γιώργος Χρυσοστόμου: «Δουλεύω για να έχω να φάω» «Από 13 ετών δεν έχω οικονομικό back up από κανέναν. Θέλω να μπορώ να ζω». Main_original_703 Συνέντευξη: Η Μαρία Καλλιμάνη ρωτά «Ποιος σκότωσε το σκύλο τα μεσάνυχτα»; «Ζούμε σε μια κοινωνία, όπου υπάρχουν άνθρωποι με κινητικές ιδιαιτερότητες, άνθρωποι με διαφορετική θρησκεία, καταγωγή, γλώσσα, συνήθειες και πρέπει να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα αυτών των ανθρώπων». Main_slider Νέα Πρόσωπα: Αντώνης Αντωνόπουλος «Δουλεύοντας στο θέατρο αποπειρώμαι να δημιουργήσω μια γλώσσα επικοινωνίας και να συνομιλήσω. Να ανήκω».
#load_content_with_ajax