Θέατρο | Πρόσωπα

Δημοσθένης Παπαδόπουλος: «Είμαι ένα πεντάχρονο παιδί που ζωγραφίζει με χρώματα» 22 Νοεμβρίου 2018

«Τα τελευταία χρόνια με αφορά πολύ το λαϊκό θέατρο. Πιστεύω ότι το θέατρο πρέπει να μιλά στην ψυχή όλων».

Γύρισε πριν δύο χρόνια από τη Γερμανία, αλλά όχι οριστικά. Ούτε είχε φύγει οριστικά. Ήθελε απλώς να έχει καινούργιες εμπειρίες και ευκαιρίες. Το 2020 θα παίξει πάλι στο Αμβούργο στο Ernst-Deutsch-Theater σε ένα πολύ καλό καινούργιο γερμανικό θεατρικό έργο. Ο λόγος για τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο που μετά τις συνεργασίες του με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (στο «Ντα» και τον καλοκαιρινό «Ορέστη)» κατέβηκε πάλι στην Αθήνα, όπου σκηνοθετεί την τρυφερή και συγκινητική ιστορία δυο μοναχικών ανθρώπων, που συναντιούνται στο έργο του Ριτσαρτ Αλφιέρι «Έξι Μαθήματα Χορού σε Έξι Εβδομάδες», στο Θέατρο ΙΛΙΣΙΑ με πρωταγωνιστές την Ναταλία Τσαλίκη και τον ίδιο.

Στο έργο, δύο ασύμβατοι κόσμοι μέσα από τη μουσική και το χορό έρχονται κοντά για να μιλήσουν για τη σκληρότητα, τη μοναξιά, τη διαφορετικότητα, τον εγωισμό των ανθρώπων και την ανάγκη για αγάπη και συντροφικότητα.
Με αφορμή αυτήν την παράσταση είχαμε μία όμορφη συζήτηση μαζί του.

Τι σας γοήτευσε στο έργο αυτό του Ριτσαρντ Αλφιέρι;
Το έργο διαχειρίζεται πολύ σοβαρά θέματα μ΄ έναν τρυφερό και κάποιες φορές κωμικό τρόπο. Θίγει θέματα που απασχολούν σοβαρά την κοινωνία μας σήμερα, όπως η μοναξιά, η διαφορετικότητα ή ακόμα και ο φασισμός, με πολύ χιούμορ και συγκίνηση. Είναι ένα έργο που τάσσεται υπέρ της διαφορετικότητας του κάθε ανθρώπου κι αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό μήνυμα που δεν εκφράζεται καθόλου σοβαροφανώς.

Σκιαγραφήστε μας τους χαρακτήρες του έργου...
Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να αποκαλύψω πολλά πράγματα για τους ήρωες του έργου γιατί η ίδια η ιστορία στηρίζεται στις διαρκείς αντιφάσεις και στις σταδιακές αποκαλύψεις των δύο χαρακτήρων. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι συναντιούνται δύο τελείως διαφορετικοί άνθρωποι με αφορμή έξι μαθήματα χορού. Ένας αποτυχημένος μεσήλικας χορευτής και μία μεγαλοαστή μοναχική κυρία εξήντα πέντε χρόνων. Η αρχική τους σχέση είναι έντονη και κάποιες φορές εκρηκτική. Σταδιακά όμως οι δύο αυτοί χαρακτήρες έρχονται κοντά και συνειδητοποιούν ότι η αποδοχή και η κατανόηση της διαφορετικότητας του άλλου είναι πράγματα σημαντικά για την δημιουργία ανθρώπινων σχέσεων. Δυο άνθρωποι μόνοι που στην αρχή από φόβο αντιδρούν σπασμωδικά και στην πορεία μέσω του χορού κατανοούν και αποδέχονται ο ένας τον άλλον.

Τι συμβολίζουν τα μαθήματα αυτά χορού;
Ο χορός λειτουργεί σχεδόν ποιητικά στην δική μας παράσταση. Θα μπορούσα να πω και μεταφυσικά. Τα μαθήματα αυτά μας δείχνουν ότι το σώμα γνωρίζει περισσότερα από τον νου. Το σώμα καταλαβαίνει. Κατανοεί περισσότερο. Ενώ στην ζωή μας πολλές φορές η λογική μας φυλακίζει.

Πού αγγίζει το σήμερα το έργο αυτό;
Η μοναξιά, ο φόβος της έκθεσης, η αποδοχή της διαφορετικότητας, η αναζήτηση αγάπης και στήριξης είναι πολύ βασικά θέματα και στο έργο αλλά και στην σύγχρονη κοινωνία. Το έργο άρα αγγίζει απόλυτα το σήμερα.

Βλέπετε γύρω σας μοναξιά;
Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι μόνοι. Αλλά δεν ανήκω στους απαισιόδοξους. Νομίζω ότι υπάρχει εξίσου και επαφή. Νομίζω ότι είναι θέμα προσωπικό για τον καθένα από μας. Δεν μπορώ να γενικεύσω λέγοντας ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα είναι μόνοι. Η μοναξιά είναι ένα θέμα που ο καθένας το διαχειρίζεται τελείως διαφορετικά. Υπάρχει και η δημιουργική μοναξιά. Όπως υπάρχει και η μοναξιά από επιλογή. Η μοναξιά δεν είναι απαραίτητα κάτι αρνητικό. Η αδυναμία δημιουργίας αληθινών σχέσεων και η έλλειψη κατανόησης και αποδοχής είναι χειρότερα από την μοναξιά.

Τι πιστεύετε πως ενώνει τους ανθρώπους σήμερα;
Η επαφή. Σήμερα και πάντα.

Πώς προέκυψε η συνεργασία σας με την Ναταλία Τσαλίκη;
Η παραγωγή είχε συμφωνήσει να ανεβάσει το έργο με την Ναταλία και στην συνέχεια εκείνη πρότεινε στην παραγωγή εμένα να παίξω μαζί της και να σκηνοθετήσω.

Ποια είναι τα έργα που «ερεθίζουν» τη ματιά σας;
Η αλήθεια είναι ότι μέχρι πριν από έναν χρόνο με ερέθιζαν έργα πιο σκοτεινά και με πιο σύνθετη γραφή. Ομολογώ ότι η πρώτη φορά που ασχολήθηκα μετά από τόσα χρόνια δουλειάς στο θέατρο με ένα έργο που έχει πιο στρωτή και απλή γραφή ήταν το ΝΤΑ του Χιού Λέοναρντ που σκηνοθέτησα πέρυσι στο ΚΘΒΕ. Εκεί ανακάλυψα πράγματα πάνω στην δουλειά, αλλά και στον ίδιο μου τον εαυτό που πραγματικά με ξάφνιασαν. Είδα ότι, αν αυτά τα φαινομενικά απλά έργα τα σεβαστείς και προσπαθήσεις να βρεις την ουσία τους, ξεπηδά από μέσα τους μια απίστευτη συγκινησιακή δύναμη. Τα τελευταία χρόνια με αφορά πολύ το λαϊκό θέατρο. Πιστεύω ότι το θέατρο πρέπει να μιλά στην ψυχή όλων. Μόνο τότε το θέατρο έχει δύναμη. Βέβαια πάντα πίστευα ότι και όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς λαϊκά έργα έγραψαν. Εμείς τα ανεβάζαμε επί χρόνια ως κάτι βαρύγδουπο και πολλές φορές βαρετό.

Από τη Γερμανία στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια. Το μετανιώσατε που γυρίσατε πίσω; Θα ξαναφεύγατε;
Δεν γύρισα πίσω οριστικά. Ούτε είχα φύγει οριστικά. Ήθελα απλά να έχω καινούργιες εμπειρίες και ευκαιρίες. Το 2020 θα παίξω πάλι στην Γερμανία και συγκεκριμένα στο Αμβούργο στο Ernst-Deutsch-Theater σε ένα πολύ καλό καινούργιο γερμανικό θεατρικό έργο.

Σκηνοθέτης ή ηθοποιός; Τι αισθάνεστε περισσότερο πλέον;  Διαχωρίζονται μέσα σας αυτές οι δύο ιδιότητες;
Είμαι απλά ο Δημοσθένης που με αφορμή ένα κείμενο προσπαθεί να πει κάτι στον κόσμο. Είμαι ένα πεντάχρονο παιδί που ζωγραφίζει με χρώματα. Είτε ως σκηνοθέτης είτε ως ηθοποιός η διαδικασία αυτή είναι πάντα ίδια.

Κάνετε σχέδια για το μέλλον και αν ναι, ποια είναι αυτά;
Δεν κάνω ποτέ σχέδια για το μέλλον. Με απασχολεί τόσο πολύ το παρόν που δεν υπάρχει χρόνος.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Συνέντευξη: Η «Πρώτη Αγάπη» του Προμηθέα Αλειφερόπουλου Ο γνωστός ηθοποιός αναμετριέται σκηνοθετικά με το μουσικό θέατρο και μιλά στο www.tospirto.net. Main_200__dimitra_psichogiou___velouchiotis-sotirakis_preview Τάσος Σωτηράκης: «Σταματώ να ελπίζω σημαίνει σταματώ να ζω» «Ο Άρης με τους αγώνες του και ο Λόρκα με την πένα του μας δείχνουν τον δρόμο προς την ελευθερία. Την πνευματική, ψυχική, κοινωνική ελευθερία». Main_slider Συνέντευξη: Ευδοκία Ρουμελιώτη - Πυγμαλίων Δαδακαρίδης - Κίττυ Παϊταζόγλου στον «Κύκλο του Έρωτα» Μια σκυταλοδρομία σεξουαλικών συναντήσεων. Στη ζωή, αλλά και στη σκηνή του ΔΘΠ. Από την αποπλάνηση, στην ερωτική συνεύρεση και τον αποχωρισμό μια ανάσα μόνο. Main_%ce%95%ce%9c%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%9f%ce%a5%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%91_%ce%9a%ce%9f%ce%9d%ce%a4%ce%9f%ce%93%ce%99%ce%a9%ce%a1%ce%93%ce%9f%ce%a5 Νέα πρόσωπα: Εμμανουέλλα Κοντογιώργου «Πάντα απορούσα πως γίνεται οι άνθρωποι να προσκολλώνται τόσο πολύ πάνω σε κάποιον και να μην μπορούν να υπάρξουν μόνοι τους. Είναι τρομερό αν το σκεφτείς.ι». Main_%ce%9c%ce%b1%cc%81%ce%bd%ce%bf%cf%82%ce%92%ce%b1%ce%b2%ce%b1%ce%b4%ce%b1%cc%81%ce%ba%ce%b7%cf%822%c2%a9domnikimitropoulou-1024x683 Μάνος Βαβαδάκης: «Η ιστορία είναι στα σκουπίδια» «Δεν έχουμε χούντα και καμία συνθήκη στην καθημερινότητά μας δεν θυμίζει χούντα. Και είναι ντροπή και ηλιθιότητα να παρομοιάζει κανείς σημερινές καταστάσεις με αυτή την αθλιότητα που έζησε η Ελλάδα την επταετία». Main_slider Η Δέσποινα Σεραφείου και η «Μνήμη ενός μικρού παιδιού» «Η δομή του θυμίζει ευφάνταστη παρτιτούρα, στην οποία πλέκονται λόγος και δράση, ζωγραφική και χορός».
#load_content_with_ajax