Θέατρο | Πρόσωπα

«Τρεις Αδελφές» στη Στέγη: Ποια είναι η «Μόσχα» των συντελεστών της παράστασης; 11 Ιανουαρίου 2019

Ρωτήσαμε τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς τηςπαράστασης ποια είναι η δική τους Μόσχα.

Τις «Τρεις Αδελφές» του Άντον Τσέχοφ ανεβάζει ο Δημήτρης Ξανθόπουλος στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης, από 16 έως 27 Ιανουαρίου 2019, υπό τη θεώρηση πως όλοι οι τόποι και όλες οι εποχές βρίσκονται πάνω σε ένα ρήγμα, σε μια κατάσταση διαρκούς αναταραχής.
Εμείς ρωτήσαμε τον σκηνοθέτη, Δημήτρη Ξανθόπουλο και τους ηθοποιούς της παράστασης Άρη Αρμαγανίδη, Γιώργο Βαλαή, Μαντώ Γιαννίκου, Καλλιόπη Κανελλοπούλου-Στάμου, Βασίλη Καραμπούλα, Άρη Μπαλή, Αντώνη Μυριαγκό, Νικολίτσα Ντρίζη, Αγγελική Παπαθεμελή, Θοδωρή Σκυφτούλη, Γιώργο Στάμο, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου και Γιώργο Φριντζήλα το «Αν η Μόσχα είναι ο ουτοπικός προορισμός και σύμβολο προσδοκιών για τις ηρωίδες του Τσέχωφ, μπορείτε να φανταστείτε τη δική σας Μόσχα - ακόμα κι αν είναι άπιαστη όπως η δική τους;»

Ιδού οι άκρως ενδιαφέρουσες απαντήσεις τους! 

Δημήτρης Ξανθόπουλος


Μόσχα είναι ο ιδανικός εαυτός μας. Αυτή η εκδοχή μας που είναι αποδεκτή, ερωτεύσιμη, γοητευτική. Που δίνει τις σωστές απαντήσεις, αντιμετωπίζει νηφάλια και δημιουργικά τις κρίσεις, που ξέρει τί να κάνει όταν όλα είναι δύσκολα... Μόσχα είναι κάτι που δεν υπάρχει. Όπως αυτός ο ιδανικός εαυτός.

Άρης Αρμαγανίδης (Αντρέι)

Επειδή ό,τι άπιαστο και ουτοπικό με τρομάζει, ή δική μου «Μόσχα» δεν σχετίζεται με κάτι μακρινό. Την αναζητώ σε τόπους και ανθρώπους που στην καθημερινότητά μου δίνουν μία αίσθηση ξεγνοιασιάς και πληρότητας, ίδια μ' αυτή της παιδικής ηλικίας. Δε θέλω να φαντάζομαι τη Μόσχα ως ένα «αλλού» χρονικά ή γεωγραφικά. Η Μόσχα μου είναι ο Παναγιώτης, η Σόνια, η Αρετή, η Αγγελική, ο Daniel, η Μαρία, η Άλκηστις, η Λώρη, ο Φ. , ο Χρήστος, ο Άγγελος, η Νάνση...Το δύσκολο ταξίδι για τη Μόσχα είναι η δημιουργία μεγαλύτερου χώρου γι’ αυτούς τους ανθρώπους στο παρόν μου. Α! Και το καράβι " Θεολόγος" που φεύγει απ’ τη Ραφήνα…

Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου (Νατάσα)

Στην Αμοργό μ’ άλλο ρυθμό, με μουσική το κύμα, τέχνη στον βυθό της, γυμναστική στα μονοπάτια της, φιλοσοφία στους καφενέδες και ύπνο στα βραχάκια της.

Μαντώ Γιαννίκου (Όλγα)


Στο μυαλό μου γυρίζει συχνά η φράση «Πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια». Στον κατακερματισμένο κόσμο που ζούμε, κανείς δεν έχει χρόνο, οι ανάσες μας κονταίνουν διαρκώς και η συνάντηση με τον Άλλο δυσκολεύει. Νομίζω πως όταν ήμουν παιδί, όλα ήταν πιο εύκολα, αβίαστα κι οργανικά. Από τη μια, μεγαλώνω και από την άλλη, αναζητώ να ξαναγίνω παιδί και να ξαναπιάσω τη νήμα από την αρχή, δυο δυνάμεις που εκτείνονται προς αντίθετες κατευθύνσεις. Αν, λοιπόν, ουτοπία είναι η συνάντηση δύο φαινομενικά αντίθετων πόλων, η δίκη μου Μόσχα είναι εκείνη η κατάσταση που θα επέτρεπε να πάρουμε όλοι μια βαθιά ανάσα και να υποδεχτούμε το σύνολο του κόσμου, να συναντηθούμε οι άνθρωποι και ο χρόνος να μην έχει πια καμία σημασία.

Αγγελική Παπαθεμελή (Μάσα)



«Συχνά σκέφτομαι, αν κάποιος μπορούσε να ξαναζήσει τη ζωή του έχοντας πλήρη συνείδηση της κατάστασής του… αν η ζωή που έχει ήδη ζήσει ήταν ένα προσχέδιο και η επόμενη η ολοκληρωμένη έκδοση…»
Η Μόσχα του έργου δεν είναι προορισμός αλλά επιστροφή, επιστροφή «στο σπίτι μας». Επιστροφή σ’ αυτό το ίδιο ποτάμι, στο οποίο κανείς δεν μπορεί να μπει δεύτερη φορά, επιστροφή στη χώρα των απεριόριστων δυνατοτήτων, χάρη, λευκό μητρώο ξανά.
Επιστροφή σ’ αυτό που ο Ρίλκε ονομάζει παιδική ηλικία – «να ζεις χίλιες ζωές πριν απ’ τη μία»- και που το ταυτίζει με την Τέχνη. «Τέχνη σημαίνει να μην ξέρεις πως ο κόσμος ήδη υπάρχει και γι’ αυτό να φτιάχνεις έναν κόσμο. Παντού δυνατότητες. Παντού επιθυμίες. Και ξαφνικά να γίνεσαι πλήρωση, να γίνεσαι καλοκαίρι.».

Καλλιόπη Κανελλοπούλου - Στάμου (Ιρίνα)


Ελπίζω σε έναν κόσμο που όλοι έχουν ίσες ευκαιρίες στην αγάπη, στην εργασία, στη διασκέδαση, στη μόρφωση... Σε μια κοινωνία που δεν γνωρίζει πόλεμο, προσφυγιά ή στρατό και σέβεται τη μητέρα φύση... Σε μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι δε μισούν το διαφορετικό και το ξένο, αλλά έχουν μάθει να το δέχονται. Ποιο το νόημα στις εχθροπραξίες, στο συμφέρον, στο κέρδος; όσο και διαφορετικά να προσπαθούμε να ζούμε συγκριτικά με τους συνανθρώπους μας, είμαστε ίσοι απέναντι στον θάνατο. Γιατί, λοιπόν, να σπαταλάται τόσος χρόνος για την απόκτηση ύλης, εξουσίας, ιδιοκτησίας, όταν η ζωή που μας δίνεται είναι μοναδική;
Η δική μου ουτοπία είναι μια κοινωνία που απαρτίζεται από ανθρώπους.

Βασίλης Καραμπούλας (Κουλίγκιν)


Τη δική μου τη Μόσχα τη φαντάζομαι σαν μια πόλη των 200.000 ανθρώπων, που θα απλώνεται στους πρόποδες ενός ήμερου βουνού, θα βλέπει τη θάλασσα και θα ‘χει 4 εποχές!!! Οι κάτοικοι θα είναι αυτάρκεις και θα ζουν σε αρμονία με το περιβάλλον. Θα υπάρχουν πάρκα, χώροι άθλησης, δημόσιες τουαλέτες, πεζόδρομοι, ποδηλατόδρομοι, τραμ, δημόσια ιατρεία και νοσοκομεία, βιβλιοθήκη, επανδρωμένα σχολεία, μουσικά Γυμνάσια, θέατρα, κινηματογράφοι. Η θητεία των αρχόντων θα είναι αιρετή και τετραετής. Μέσα στις προτεραιότητές τους θα είναι η μη μόλυνση του περιβάλλοντος, οι εναλλακτικές μορφές ενέργειας, η ανακύκλωση, η κομποστοποίηση και τα αντικίνητρα για τα αυτοκίνητα!!! Και φυσικά η Μόσχα μου θα λούζεται με Απολλώνιο φως!!!!!

Γιώργος Βαλαής (Τσεμπουτίκιν)


Τα τελευταία χρόνια έχω ταξιδέψει πολύ, λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων και δεν μου έχει μείνει κάποιο γεωγραφικό απωθημένο. Εκτός από την έρημο. Θα ήθελα κάποια στιγμή να ζήσω εκεί. Γενικά δεν πιστεύω στις γεωγραφικές λύσεις, παρόλο που η απόφαση μου να ζήσω στην Αθήνα, χρόνια πριν, άλλαξε τη ζωή μου. Πιστεύω στο ταξίδι, όχι στον προορισμό. Δεν μου λείπει κάποιος προορισμός, μου λείπουν συγκεκριμένοι άνθρωποι και μη συγκεκριμένα τοπία.

Αντώνης Μυριαγκός (Βερσίνιν)


Δεν ξέρω πραγματικά τι να απαντήσω. Είμαι μονίμως σε μια αμφιταλάντευση φαντασιακού και μη.
Οραματίζομαι έναν ιδανικό τόπο, όπου όλα συμβαίνουν μαγικά…
Τα πρώτα εκατό χρόνια είναι δύσκολα. Μετά συνηθίζεις στην ιδέα του μη εφικτού. Και καμιά φορά ελπίζεις στην πίστη σου για κάτι, κάτι ανύπαρκτο! Αυτό είναι και η γοητεία του. That's life.

Γιώργος Φριντζήλας (Τούζενμπαχ)


H προσωπική μου Μόσχα είναι ένα χωριό κατοικημένο από αγάπη και συντονισμένο με τον ρυθμό αναπνοής της φύσης. Ένας τόπος προφυλαγμένος γύρω από βουνά που παρέχουν ομορφιά και ασφάλεια. Βρέθηκα και έζησα εκεί ευτυχισμένος. Κάποτε ήρθε η περιέργεια, τι να έχει άραγε πίσω από το βουνό; Έφυγα. Έχει κάποιο νόημα να δώσω απάντηση στην περιέργειά μου; Θαυμάζω τον τρόπο ύπαρξης των δέντρων, στέκουν ριζωμένα, επεκτείνονται προς το φως, χορεύουν με τον αέρα, μετατρέπουν τις ακαθαρσίες σε άνθη και καρπούς, παρέχουν προστασία σε ένα σωρό ζωντανά πλάσματα. Η Οκτάνα μου είναι να μια βελανιδιά που, όταν το έχω ανάγκη, με αγκαλιάζει χωρίς να ρωτά τίποτα και μένω κοντά της, όσο μου επιτρέπει η περιέργεια.

Άρης Μπαλής (Σαλιόνι)


Εεεεε… Μμμμμ…. Ναι! Μόσχα,ε; Μμμμμ… Μάλιστα. Μήπως να… Όχι! Μπά, όχι! Τότε νομίζω καλύτερα, αν… Ή μάλλον, όχι. Όχι. Μόσχα είπες, ε; Μμμμμ… Ναι.. Για κάτσε μισό λεπτό…

Γιώργος Στάμος (Φεντότικ)


Η Μόσχα μου. Η φλόγα που με κάνει να αντιστέκομαι στην παραίτηση, στον θάνατο της θέλησης για εξερεύνηση της ζωής, στον θάνατο της ελπίδας πως υπάρχει κάπου εκεί έξω κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο χαμογελαστό, ερωτικό, υγιές και δίκαιο. Η Μόσχα μου. Δεν είναι γεωγραφικός προορισμός, μα συνάμα όλοι οι γεωγραφικοί προορισμοί. Να δεις. Να μάθεις. Να ζήσεις. Όσα περισσότερα. Κι όσα υπερβολικότερα. Η Μόσχα μου. Οι άνθρωποι που θα συναντήσω, τα φιλιά που θα γευτώ, οι λέξεις που θα μάθω. Η Μόσχα μου. Η ανάσα που κάνει την καρδιά μου να συνεχίζει να χτυπά.

Νικολίτσα Ντρίζη (Ανφίσα)


Ο ουτοπικός προορισμός, η Μόσχα μου, βρίσκεται πίσω στο χρόνο. Στην παιδική ηλικία. Στην ανεμελιά, στην αθωότητα, στο παιχνίδι, στην καθημερινή επαφή με τη φύση, στην πρώτη γνωριμία με τις εκφάνσεις της ζωής. Ως ενήλικη, όμως, δεν θέλω να τη φαντάζομαι, γιατί έτσι γίνεται δεδομένο το άπιαστο. Θέλω να την προσδοκώ και να προσπαθώ να τη χτίζω στο εδώ και τώρα της ζωής μου. Έτσι σαν παιχνίδι όπως τότε. Να τη χάνω και να την ξαναβρίσκω. Η Όλγα στο τέλος του έργου αναρωτιέται γιατί υποφέρουμε, λέει: «Μόνο να ξέραμε» και της απαντάει ο Τσεμπουτίκιν: «Δεν έχει σημασία». Φέρνοντας στο νου μου αυτά τα λόγια θέλω κάθε φορά που η Μόσχα μου γκρεμίζεται να προσπαθώ να την ξαναχτίσω.

Θοδωρής Σκυφτούλης (Φεραπόντ)


Οι ουτοπίες είναι για να τις κυνηγάμε. Να τις κυνηγάμε και να μην τις φτάνουμε ποτέ. Μα αυτό δεν  είναι θλιβερό, κι ας είναι αποτυχία. Αυτό το μάταιο κυνηγητό μόνον μας μετακινεί. Κάπως. Πολύ ή λίγο. Η λίγο -λίγο τη φορά. Να μια ουτοπία: μια περιοχή συνεχούς αυτοαναίρεσης, ανοιχτή σε λάθη. Ένας κόσμος αυτεξούσιος, χωρίς ταυτότητες και ρόλους ζωής δεδομένους. Μια καθημερινότητα   άγνωστη, χωρίς σταθερά πλαίσια. Μια ζωή με ρήγματα στην κανονικότητα. Και να ‘μαστε, στα βουνά του Μεξικού. Στην απομακρυσμένη νοτιοανατολική γωνιά της πρωτεύουσας. Στα Σαν Κριστόμπαλ   και την Τσιάπας, στις Caracoles.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_img_0582 Ενκε Φεζολλάρι: «Ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος αν κυβερνούσαν οι Γυναίκες» «Μητέρα για μένα είναι το λίκνο της ζωής. Εκείνη ήταν που είδε τις καλλιτεχνικές μου τάσεις, με έγραψε στο μπαλέτο, αλλα και αργότερα όταν σπούδαζα στο ΚΘΒΕ εκείνη εργαζόταν διπλοβάρδιες να σπουδάζει την αδερφή μου και εμένα.» Main_slider Θοδωρής Αμπαζής: «Το "όχι" είναι μια λέξη προς εξαφάνιση» Όταν η άνοδος του φασισμού στην Ευρώπη είναι κάτι καθαρό, όταν ξέρουμε ότι τα πιο πολλά φασιστικά κόμματα θα μπουν στο Ευρωκοινοβούλιο, δε μπορώ εγώ σαν καλλιτέχνης να μην το δω αυτό το πράγμα. Main_slider_2 Μαρίζα Ρίζου: Μία μετεγγραφή που αξίζει! Τη γνωρίσαμε μέσα από τα τραγούδια της και τώρα μπορείτε να την απολαύσετε και στο θέατρο. Main_slider Ο Σάκης Μπιρμπίλης σκηνοθετεί έναν... Ωκεανό Ο γνωστός σχεδιαστής φωτισμών και εικόνων μιλά στο www.tospirto.net Main_original_703_(3) Οι τέσσερις υποψήφιες για το βραβείο Μελίνα Μερκούρη μιλούν στο www.tospirto.net Μία τετράδα με ταλέντο και ήθος απάντησε για τον καλλιτεχνικό εαυτό, τις ελλείψεις, την τεχνική και τα δώρα που φέρουν επί σκηνής αλλά και για το «βάρος» που μπορεί να τους φορτώσει το βραβείο… μετά. Main_703 Η Λένα Δροσάκη κρατά με το ένα χέρι τον Καραγάτση και με το άλλο το... τσιγάρο Η ηθοποιός μιλά στο www.tospirto.net για το έργο της Βίλιας Χατζοπούλου.
#load_content_with_ajax