Θέατρο | Πρόσωπα

Φωτίζοντας το μη- εξαιρετικό στη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» 19 Φεβρουαρίου 2019

Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν στο www.tospirto.net.

Η «Φαλακρή Τραγουδίστρια», το πιο γνωστό θεατρικό έργο του Ευγένιου Ιονέσκο που σηματοδοτεί την έναρξη του Θεάτρου του Παραλόγου και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του παγκόσμιου δραματολογίου, παρουσιάζεται στη Β’ Σκηνή του Θεάτρου Oδού Κεφαλληνίας, σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου με τον Αλέξανδρο Μυλωνά, τη Φαίη Ξυλά, την Ευγενία Αποστόλου, τον Σωκράτη Πατσίκα, τον  Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο και της Σοφιάννα Θεοφάνους στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Το έργο γράφτηκε το 1948 μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και ανέβηκε στη σκηνή για πρώτη φορά στις 11 Μαΐου 1950 στο Théâtre des Noctambules στο Παρίσι. Όπως αποκαλύπτει ο ίδιος ο Ιονέσκο στο «Σημειώσεις και Αντι-σημειώσεις», η «Φαλακρή Τραγουδίστρια» γράφτηκε με αφορμή μια μέθοδο εκμάθησης αγγλικών για Γάλλους, η οποία τον προβλημάτισε για τη χρήση της γλώσσας εκείνη την εποχή. Από τη μέθοδο αυτή δανείζεται τα πρωταγωνιστικά του πρόσωπα, τους Σμίθ και τους Μαρτέν καθώς και κάποια επεισόδια του έργου.

Εμείς μιλήσαμε με τους συντελεστές του έργου και μάθαμε τα πάντα γύρω από την παράσταση αυτή.

Γιατί επιλέξατε να σκηνοθετήσετε το συγκεκριμένο έργο;
Μαρία Ξανθοπουλίδου: Γιατί είναι πολύ καλό θέατρο. Αυτό που αφήνει χώρο σε πολλές και πολύ διαφορετικές συμπεριφορές να ανθίσουν και όλα αυτά με ένα γλωσσικό κώδικα εκπληκτικής ακρίβειας, μουσικότητας και μέτρου μέσα σε ένα φαινομενικά "αντι-θεατρικό" σύμπαν. Συνήθως τα θεατρικά έργα φωτίζουν το εξαιρετικό, εδώ φωτίζεται το μη- εξαιρετικό. Είναι μεγάλη και ωραία πρόκληση. Και βέβαια ο λόγος που ο ίδιος ο Ιονέσκο ισχυρίζεται ότι έγραψε το έργο - το αφοπλιστικό: ήθελα να κάνω τους φίλους μου να γελάσουν - είναι μια πολύ καλή υπόσχεση για παράσταση.

Τι σας γοητεύει στο συγκεκριμένο έργο;
Φαίη Ξυλά : Στο κείμενο αυτό με γοητεύει το ότι οι άνθρωποι βρίσκονται παγιδευμένοι σε έναν παράλογο ρυθμό ζωής, όπου η γλώσσα χρησιμοποιείται για να κρύψει την εσωτερική τους ανοησία. Η μοναξιά, η αποξένωση, η δυσκολία της επικοινωνίας καθώς και η πίεση που ασκείται στο άτομο από το κοινωνικό κατεστημένο θίγονται με απλό αλλά γοητευτικό τρόπο.
Κωνσταντίνος Γιαννακοπουλος : Ο τρόπος που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για να αναδείξει και να καυτηριάσει ταυτόχρονα κοινότοπες συμπεριφορές, κοινωνικές συμβάσεις και το κυριότερο τις κενές συναισθηματικά σχέσεις των ανθρώπων!

Ποια είναι η Φαλακρή Τραγουδίστρια;
Ευγενία Αποστόλου: Εσύ, αυτοί, εμείς, το ποτάμι.

Σκιαγραφήστε μας τους ήρωες...
Αλέξανδρος Μυλωνάς: Τα ζεύγη Σμιθ και Μάρτιν αντιπροσωπεύουν τον μέσο μικροαστό. Ζουν μια ανιαρή ζωή και ασχολούνται με τετριμμένα πράγματα. Είναι νομοταγείς και καθώς πρέπει. Δεν επικοινωνούν ούτε μεταξύ τους ούτε με τους άλλους. Ο πυροσβέστης και η υπηρέτρια έρχονται από την εργατική τάξη. Η ζωντάνια τους και οι πράξεις τους αναστατώνουν, σοκάρουν και διεγείρουν τους άλλους. Όταν φεύγουν και αφήνουν τα δυο ζευγάρια μονά τους, οι αστοί βραχυκυκλώνουν και  στρέφονται ο ένας εναντίον του αλλού.

Πού αγγίζει το σήμερα το συγκεκριμένο έργο;
Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος: Το έργο αγγίζει τόσο πολύ το σήμερα γιατί στη σύγχρονη πραγματικότητα τα ζητήματα που θίγει είναι περισσότερο μεγεθυμένα από ποτέ.

Πόσο παράλογο είναι;
Σοφιάννα Θεοφανους: Στις εποχές που ζούμε δύσκολα πια διαχωρίζει κάποιος το παράλογο από το λογικό. Οι έννοιες έχουν μετακινηθεί προς άλλα νοήματα και πολλές φορές το παράλογο επιβάλλεται ως λογικό. Έτσι και στο αλλόκοτο σύμπαν της «Φαλακρής τραγουδίστριας» δε μοιάζει καθόλου παράλογη η παντελής έλλειψη επικοινωνίας, αντίθετα μοιάζει να προσαρμόζεται πλήρως στο περιβάλλον μέχρι που απλά αποδεικνύει την αδυναμία της να είναι λειτουργική και να εξυπηρετεί. Ίσως για την εποχή που γράφτηκε να ξεκίνησε ως μια άσκηση ύφους, αλλά σίγουρα για τις εποχές που παίζεται να έχει περισσότερα κοινά από όσα νομίζουμε. Έτσι κι αλλιώς η επικοινωνία με το περιβάλλον γύρω μας έχει καταντήσει μια τεράστια παρεξήγηση και η γλώσσα έχει αποδυναμωθεί στην τρικυμία των εμοτζις, των συντμήσεων και της εικονικής πραγματικότητας. Έτσι κι αλλιώς κοντεύουμε πια όχι μόνο να μη μιλάμε, αλλά και να μη βλέπουμε τον διπλανό μας. Και αυτό δεν είναι πια παράλογο. Έχει γίνει πολύ λογικό.
Ευγενία Αποστόλου: Όσο παράλογη μπορεί να είναι η ανθρώπινη ύπαρξη, μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον όπου οι άνθρωποι υιοθετούν μια αυτοματοποιημένη καθημερινότητα, ξεχνούν την ουσία των πραγμάτων και τις πραγματικές τους ανάγκες, ξεχνούν ο ένας τον άλλον και ζουν περιορισμένοι στον μικρόκοσμό τους.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Τα 15+ 2 πρόσωπα που θα θυμόμαστε από τη σεζόν που μόλις ολοκληρώθηκε Μία συνολική ανασκόπηση στις ερμηνείες που άφησαν το στίγμα τους και που θα θυμόμαστε για πολύ καιρό ακόμη. Main_vasia_xronopoulou_(1) Συνέντευξη: Η Βάσια Χρονοπούλου και τα «Βρώμικα Χέρια» «Εικάζω ίσως πως ο λόγος που αυτό το έργο έμεινε σχεδόν ανέγγιχτο είναι γιατί σε μια πρώτη ανάγνωση είναι τρομακτικό. Τα έχει όλα μέσα: τη φιλοσοφία του Σαρτρ, πολιτικές απόψεις, στρατηγικές θεωρίες, κοινωνικά προβλήματα, μα και κυρίως χαρακτήρες με ψυχολογικά υπόβαθρα αντίστοιχα με ήρωες του Ντο... Main_slider Δημήτρης Αγαρτζίδης: «Ο Φιλοκτήτης είναι το πέρασμα στην ενηλικίωση» «Με εργαλείο τον μύθο ο Σοφοκλής στήνει μπροστά μας την πρώτη περιγραφή ψυχοθεραπείας στην ανθρωπότητα». Main_slider Ο Κωνσταντίνος Μάρκελλος και η «Απαγωγή της Τασούλας» «Είναι απαίτηση κάθε εποχής να φτιάξει τις δικές της Μυθολογίες, να κατασκευάσει τους δικούς της Ήρωες». Main_giannis Συνέντευξη: Ο Γιάννης Λιγνάδης, ο Θουκυδίδης και τα Μαθήματα Πολέμου «Ο Θουκυδίδης είναι επίκαιρος όσο επίκαιρος σήμερα είναι ο “πόλεμος” και όσο επίκαιρες είναι οι αιτίες που οδηγούν στο πολεμικό φαινόμενο». Main_%ce%98%ce%bf%ce%b4%cf%89%cf%81%ce%ae%cf%82_%ce%a4%cf%83%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%ba%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82 Ο Θοδωρής Τσαπακίδης και ο δικός του Μικρός Πρίγκιπας Στο «Ίδρυμα Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού.
#load_content_with_ajax