Θέατρο | Πρόσωπα

Νέα πρόσωπα: Μαίρη Μηνά 19 Φεβρουαρίου 2019

«Κάποτε ο κίνδυνος ήταν συνδεδεμένος καθαρά με την επιβίωση, σήμερα –μάλλον- με την απομόνωση. Αποκολληθήκαμε από τη φύση. Αποκοπήκαμε από την συλλογικότητα, είναι σαν να έχουμε χάσει τελείως τον προσανατολισμό μας».

Η Μαίρη Μηνά έχει το ταλέντο και την καλλιτεχνική τύχη με το μέρος της. Βλέποντας την παράσταση «Με λένε Έμμα», μία από τις καλύτερες της φετινής θεατρικής σεζόν, δεν μπορείς παρά να εκπλαγείς από την εξαιρετική της ερμηνεία που σε κάνει να γελάς- κυρίως- με το δράμα της ηρωίδας, αλλά και να συγκινείσαι- χωρίς τις εύκολες παγίδες του μελό. Φτιαγμένη –πανέξυπνα- σκηνοθετικά από την Ελένη Σκότη η ηθοποιός «που ήρθε για να μείνει» είναι το κάτι άλλο επί σκηνής και... ψυχής.

Ποια η σημασία της Έμμα για εσένα; Πόσο καλό και πόσο κακό σου κάνει;
Η Έμμα κατέχει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου αυτή την περίοδο και είναι αρκετά απαιτητική. Τις μέρες που δεν παίζω είμαι λίγο σε μια κατάσταση συντήρησης. Προσπαθώ να ξεκουράζομαι, να τρώω και να κοιμάμαι καλά ώστε να κρατάω δυνάμεις. Σωματικές και ψυχικές. Αυτό δεν έχει πρόσημο, δεν είναι καλό ή κακό, είναι αυτό που είναι. Είναι κομμάτι της διαδρομής.

Μπορεί η Έμμα να αλλάξει πραγματικά ή  απλώς κρύβεται;
Η Έμμα σίγουρα κρύβεται. Γιατί έτσι έχει μάθει. Είναι ένα προσωπικό της μοτίβο μέσα από το οποίο νιώθει ασφαλής και προστατευμένη να υπάρχει. Είναι και ηθοποιός οπότε η έννοια της ψευδαίσθησης, της είναι πολύ οικεία ως περιβάλλον. Και έχει όλα τα εργαλεία για να πλάθει ψευδαισθήσεις. Παρ’ όλα αυτά η αλλαγή είναι εφικτή. Και ξεκινά από τη γέννηση ενός προσωπικού αιτήματος. Η Έμμα πλέον θέλει να αλλάξει, θέλει να αυτονομηθεί, θέλει να σπάσει τα δεσμά της εξάρτησής της. Και αφήνεται στην διαδικασία. Από κει και πέρα ξεκινά ένας άλλος αγώνας. Ο αγώνας της ίασης και της μεταμόρφωσης, που είναι μια δια βίου τέχνη. Διότι τα εμπόδια και οι ματαιώσεις θα εμφανίζονται διαρκώς. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να ζει τη ζωή της «μέρα με τη μέρα».

Η συνεργασία σου με την Ελένη Σκότη;
Πολυσχιδής. Η Ελένη όντας δασκάλα έχει μια τρομερή επιμονή πάνω στον ηθοποιό και λιγότερο στη σκηνοθεσία, πράγμα καθόλου αυτονόητο. Ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε πρόβα και έχεις την αίσθηση ότι κάνεις μάθημα. Χτίζεις και γκρεμίζεις συνεχώς και δοκιμάζεις ασταμάτητα. Αυτό μπορεί να είναι εξαντλητικό, αλλά τελικά φτάνεις σε ένα σημείο όπου νιώθεις πραγματικά ελεύθερος και αυτή η ελευθερία είναι ζητούμενο. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να φτάσει κανείς σε αυτό. Για την Ελένη σημαίνει ένα πράγμα.. αλήθεια πάνω στην σκηνή και επικοινωνία.

Με ποια σκέψη ανεβαίνεις στη σκηνή κάθε φορά και τι νιώθεις όταν τελειώνει η παράσταση;
Πριν ανέβω στη σκηνή με ενεργοποιεί η σκέψη ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα μπορούσαν να βρίσκονται οπουδήποτε άλλου· θα μπορούσαν να τρώνε να πίνουν να κάνουν έρωτα, να τσακώνονται, να μιζεριάζουν ή να κοιμούνται, αλλά αυτοί επέλεξαν να είναι εδώ, ψάχνοντας να βιώσουν κάτι. Να συγκινηθούν, να μετατοπιστούν, να προβληματιστούν. Κι εμείς έχουμε την ευκαιρία και τη δυνατότητα να το προσφέρουμε. Αυτό ανοίγει έναν πολύ ιδιαίτερο χώρο, μια αίσθηση συνενοχής και αλληλεπίδρασης. Τώρα, όταν τελειώνει η παράσταση συνήθως αισθάνομαι πείνα, που για εμένα είναι μια ένδειξη υγείας.

Στην εποχή που ζούμε τι είναι –τελικώς- αυτό που κάνει την καθημερινότητα δυσβάσταχτη; Πόσο ελαττωματικός είναι ο καθένας ξεχωριστά και πόσο σκάρτος είναι ο κόσμος;
Ποια εποχή της ανθρωπότητας ήταν άραγε πιο υποφερτή; Μάλλον είναι στη φύση του ανθρώπου να υποφέρει. Δε γίνεται να ζούμε τη ζωή χωρίς να διατρέχουμε τον κίνδυνό της. Απλώς ο κίνδυνος αλλάζει πρόσωπα. Κάποτε ο κίνδυνος ήταν συνδεδεμένος καθαρά με την επιβίωση, σήμερα –μάλλον- με την απομόνωση. Αποκολληθήκαμε από τη φύση. Αποκοπήκαμε από την συλλογικότητα, είναι σαν να έχουμε χάσει τελείως τον προσανατολισμό μας. Σαν να είμαστε έρμαια της ίδιας  μας της εξέλιξης. Τώρα η σχέση ελαττωματικότητας μεταξύ κόσμου και ανθρώπου. Όλοι είμαστε φορείς του μηνύματος ότι οι ανθρώπινες αξίες και οι κοινωνικές αρετές σήμερα πάσχουν βαριά. Αλλά η ζωή έχει και αντιθέσεις. Και αυτή είναι η μέγιστη γοητεία. Στον ίδιο τόπο συνυπάρχει η έννοια της διάλυσης με την ανατροπή. Το τέλμα με την ελπίδα της αλλαγής. Το αδύνατο με το δυνατό.

Πολιτική ή θρησκεία; Ποιος μας κυβερνά;
Ο φόβος, με την παραλυτική του δύναμη. Αλλά ο Καζαντζάκης έκανε μια πρόταση για την απαλλαγή από τον φόβο «Αν μπορείς κοίταξε τον φόβο κατάματα και ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει».

Μέσα στον φόβο, μια καλή πρόθεση μετράει για να αλλάξει κάποιος τη ζωή του; Εσύ πόσες φορές το σκέφτηκες και πόσες χρειάστηκες να το κάνεις;
Η ζωή η ίδια αλλάζει συνέχεια, οι μεταβολές είναι αδιάκοπες και αδυσώπητες και αυτό δε σταματάει όσο ζεις. Και η πρόθεση για αλλαγή, δεν είναι καλή ή κακή, είναι απλώς ανάγκη για εξέλιξη. Για το παρακάτω. Καλά ή κακά είναι τα μέσα που χρησιμοποιεί κανείς για να το πετύχει. Το κατά πόσο δηλαδή βλάπτει τον εαυτό του ή τους άλλους, έστω και εν άγνοια του. Προσωπικά έχω μηδενίσει πολλές φορές με όλο το κόστος που αυτό επέφερε. Δεν είναι εύκολο να ξεβολεύεσαι. Συχνά είναι και τρομακτικό. Πάντα κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις, αλλά σίγουρα κάτι μαθαίνεις.

Τον χαρακτήρα μας τον φτιάχνει η καλοσύνη ή η κακία του κόσμου;
Δεν ξέρω. Μάλλον οι εμπειρίες μας, το πώς τις ερμηνεύουμε και το πόσο επιτρέπουμε ή όχι να μας διαμορφώσουν.

Τι χαρακτήρας είσαι; Τι αγαπάς και τι δε σου αρέσει στον εαυτό σου; Ποιος είναι ο δημιουργός σου;
Αν με ρωτούσες πριν έναν χρόνο θα σου απαντούσα κάτι άλλο. Αν με ρωτήσεις σε έναν χρόνο από τώρα, πάλι κάτι άλλο θα απαντήσω. Αυτό που παραμένει το ίδιο είναι μια τάση αυστηρότητας απέναντι στον εαυτό μου. Δεν τον φροντίζω ούτε τον χαϊδεύω όσο θα έπρεπε. Ευτυχώς όμως, εξαιτίας αυτής της λειτουργίας, καταλήγω σχεδόν πάντα να αναζητώ την ευγνωμοσύνη. Κυρίως για τα μικρά, τα σχεδόν αυτονόητα.

Ποια είναι τα μεγαλύτερα πάθη που σε έχουν ταλαιπωρήσει και ποιες εξαρτήσεις επηρέασαν την ζωή σου;
Ο έρωτας. Πέρα από την ομορφιά που μου έχει προσφέρει, μέσα από αυτόν έχω υπάρξει και πολύ απρόσεκτη και επιπόλαιη. Τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τους ανθρώπους δίπλα μου. Έχω δυσκολευτεί να επιστρατεύσω τη λογική σε καταστάσεις που θα ήταν αναγκαίο και έχω παρασυρθεί από το συναίσθημα. Εξαρτήσεις -με την κοινή έννοια- το κάπνισμα, που ακόμα παλεύω να κόψω.

Αισθάνεσαι ότι όλα όσα σου συμβαίνουν καλλιτεχνικά επιβεβαιώνουν το ταλέντο, αλλά και την αγάπη σου για το θέατρο;
Σίγουρα επιβεβαιώνουν τη δουλειά, τον κόπο και τις θυσίες. Αλλά δεν αγνοώ ούτε τις συγκυρίες, ούτε την τύχη.

Οι καλές κριτικές για την Έμμα και η αποδοχή είναι κάτι που σου αρέσει ή σε αγχώνει για το επόμενο βήμα; Σε κάνει να νιώθεις πρωταγωνίστρια;
Οι καλές κριτικές και η αποδοχή σίγουρα λειτουργούν τονωτικά. Αισθάνεσαι μια κάποια δικαίωση για όλη την προσπάθεια που κατέβαλες, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Από εκεί και πέρα, μέχρι να ολοκληρωθεί ο κύκλος των παραστάσεων η αναμέτρηση με τα ζητούμενα παραμένει η ίδια. Όσο για το επόμενο βήμα, πάντα ενέχει κάποιο άγχος γιατί έχεις να διαχειριστείς το άγνωστο. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση και κανένα δίχτυ ασφαλείας.

Θα ήθελες εξώφυλλα και βραβεία;
Θα ήθελα ωραίες και ουσιαστικές συναντήσεις με ανθρώπους και κείμενα.

Ποια όνειρα κάνεις για την καλλιτεχνική, αλλά και την προσωπική σου ζωή;
Να μπορώ να βρίσκομαι σε δημιουργικές συνθήκες εργασίας με ανθρώπους που προάγουν και στηρίζουν τον καλλιτεχνικό διάλογο και την ομορφιά και δεν φοβούνται το ρίσκο. Για την προσωπική μου ζωή;  Λιγότερο βύθισμα, περισσότερη δράση και να μπορώ να απολαμβάνω περισσότερο ποιοτικό χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπώ.

Τα επόμενα σχέδιά σου;
Να βγάλω δίπλωμα.

Γιώργος Βλαχογιάννης

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Τα 15+ 2 πρόσωπα που θα θυμόμαστε από τη σεζόν που μόλις ολοκληρώθηκε Μία συνολική ανασκόπηση στις ερμηνείες που άφησαν το στίγμα τους και που θα θυμόμαστε για πολύ καιρό ακόμη. Main_vasia_xronopoulou_(1) Συνέντευξη: Η Βάσια Χρονοπούλου και τα «Βρώμικα Χέρια» «Εικάζω ίσως πως ο λόγος που αυτό το έργο έμεινε σχεδόν ανέγγιχτο είναι γιατί σε μια πρώτη ανάγνωση είναι τρομακτικό. Τα έχει όλα μέσα: τη φιλοσοφία του Σαρτρ, πολιτικές απόψεις, στρατηγικές θεωρίες, κοινωνικά προβλήματα, μα και κυρίως χαρακτήρες με ψυχολογικά υπόβαθρα αντίστοιχα με ήρωες του Ντο... Main_slider Δημήτρης Αγαρτζίδης: «Ο Φιλοκτήτης είναι το πέρασμα στην ενηλικίωση» «Με εργαλείο τον μύθο ο Σοφοκλής στήνει μπροστά μας την πρώτη περιγραφή ψυχοθεραπείας στην ανθρωπότητα». Main_slider Ο Κωνσταντίνος Μάρκελλος και η «Απαγωγή της Τασούλας» «Είναι απαίτηση κάθε εποχής να φτιάξει τις δικές της Μυθολογίες, να κατασκευάσει τους δικούς της Ήρωες». Main_giannis Συνέντευξη: Ο Γιάννης Λιγνάδης, ο Θουκυδίδης και τα Μαθήματα Πολέμου «Ο Θουκυδίδης είναι επίκαιρος όσο επίκαιρος σήμερα είναι ο “πόλεμος” και όσο επίκαιρες είναι οι αιτίες που οδηγούν στο πολεμικό φαινόμενο». Main_%ce%98%ce%bf%ce%b4%cf%89%cf%81%ce%ae%cf%82_%ce%a4%cf%83%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%ba%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82 Ο Θοδωρής Τσαπακίδης και ο δικός του Μικρός Πρίγκιπας Στο «Ίδρυμα Άγγελου και Λητώς Κατακουζηνού.
#load_content_with_ajax