Θέατρο | Πρόσωπα

Πηνελόπη Τσιλίκα: «Το ζήτημα είναι ποια πίστη επιλέγει ο καθένας» 03 Απριλίου 2019

Μια συζήτηση με την ηθοποιό με αφορμή «Τα Δάση στα Γόνατα».

Μόλις τελείωσε τα γυρίσματα μιας κινηματογραφικής ταινίας, μέχρι τη Μεγάλη Τρίτη μπορείτε να τη συναντήσετε στα «Δάση στα Γόνατα» (διαβάστε εδω την κριτική της παράστασης) στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, ενώ αμέσως μετά θα αφοσιωθεί στη «Φαίδρα» του Ρακίνα που θα σκηνοθετήσει η  Έφη Θεοδώρου και θα ανέβει στη Μικρή Επίδαυρο, στις 26 και 27 Ιουλίου στο πλαίσιο του φεστιβάλ Αθηνών. Ο λόγος για την Πηνελόπη Τσιλίκα που δίνει μία «αέρινη» ερμηνεία στην ατμοσφαιρική παράσταση που σκηνοθετεί με μαεστρία ο Γιάννης Σκουρλέτης.

Στην παράσταση, «ένας περιφερόμενος θεατρίνος κάνει μια στάση σε ένα χωριό της ορεινής Αρκαδίας», αναφέρει η Πηνελόπη Τσιλίκα, «Εκεί ζει ένα νεαρό ζευγάρι με το παιδί τους, και περνάει τις μέρες του ένας άντρας που οι χωρικοί λένε ότι κάνει θαύματα, γι' αυτό τον φωνάζουν Άγιο. Ο χειμώνας πλησιάζει και ο Άγιος βρίσκει καταφύγιο στον στάβλο του ζευγαριού, και απεργάζεται το ύψιστο θαύμα του, τη νεκρανάσταση. Πείθει τη γυναίκα να του δώσει το παιδί της, το δηλητηριάζει αλλά το παιδί δεν ανασταίνεται. Ο πατέρας του παιδιού αποφασίζει να εκδικηθεί και παρουσιάζεται στον Άγιο σαν σε επιφοίτηση, και του ζητάει να τον δεχτεί σαν ιεραπόστολό του. Οι δυο τους αφήνουν πίσω τη γυναίκα και τον θεατρίνο και φεύγουν σε ένα ταξίδι όπου ο πόθος για εκδίκηση μπλέκεται με έναν πόθο για τον Άλλο, πόθο σαρκικό και ιερό, και το ζευγάρι των αντρών λιτανεύει την ένωσή του ανά τα χωριά. Κάποιοι χωρικοί πιστεύουν βίαια στους δύο Χριστούς και κάποιοι ξεσηκώνονται εναντίον τους. Το ταξίδι διακόπτεται και η εκδίκηση δεν ολοκληρώνεται, αυτό που μένει είναι η αποδοχή και ο αποχωρισμός».

«Ο Γιάννης και ο Κωνσταντίνος (Σκουρλέτης) μας προσέφεραν από την αρχή το έδαφος και τα υλικά για να αφηγηθούμε την ιστορία και να δημιουργήσουμε στιγμές όχι μόνο "δραματικής κορύφωσης", αλλά επίσης -κι αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό- στιγμές "μικρές", όπου ο χρόνος ανοίγει και δημιουργείται ένα πεδίο όπου οι άνθρωποι εμφανίζονται μεγεθυμένοι. Σε αυτές τις στιγμές που κάποιος θα μπορούσε να πει ότι "δε συμβαίνει και κάτι σπουδαίο", στις στιγμές που ο θεατρίνος ανάβει ένα κερί, ο Άγιος πίνει κρασί, ο χτυπημένος δέχεται να του καθαρίσουν τις πληγές, η γυναίκα που μένει πίσω τρώει ένα λουκούμι, διανοίγεται ένας κόσμος που είναι βαθύς, ξυπνάει το βλέμμα, τη φαντασία και τη μνήμη, και αφηγείται εξίσου δυναμικά την ιστορία. Στόχος λοιπόν της παράστασης είναι ο θεατής να εισχωρήσει και να συνθέσει την ιστορία έτσι όπως την είδε αυτός, με τα υλικά που του προσφέρονται», αναφέρει η ηθοποιός .

Τι τη γοήτευσε στο έργο αυτό; « Το πώς σε έναν τόπο "ξεχασμένο από τον Θεό", όπου οι άνθρωποι που ζούνε μετά βίας, αποκλεισμένοι από τον κόσμο και πεταμένοι, υπάρχει το έδαφος για τη χειρότερη αμαρτία, αφού κανείς δε νοιάζεται έτσι κι αλλιώς, αλλά και για το λεπτότερο θαύμα. Υπάρχει επίσης ένα στοιχείο που πραγματεύεται ο Άκης Δήμου και το προσθέτει στον «Παλαιό των Ημερών» του Μάτεσι, το Θέατρο με την πιο λαϊκή και υψηλή του έννοια. Ο πλανόδιος θεατρίνος των μπουλουκιών συνδιαλέγεται με τη γυναίκα που, παρότι κουτσή, υπάρχουν στιγμές που πετάει, "μακριά απ' τους άλλους, πίσω τους ή μπροστά τους, ποτέ πλάι τους", κι αυτό γιατί φοβάται ότι μπορεί να την νομίσουνε Αγία και να της ζητάνε θαύματα. Για μένα η εκμυστήρευση αυτή της γυναίκας είναι μια εκμυστήρευση για τη λειτουργία του θεάτρου, μπορεί πάνω στη σκηνή να συμβαίνουν οι μεγαλύτερες ανατροπές και επαναστάσεις, γεγονότα που αγγίζουν αυτό που οι παλιοί έλεγαν "θαύμα", αλλά μετά την παράσταση, ο καθένας, θεατής ή ηθοποιός, έρχεται αντιμέτωπος ξανά με τον εαυτό του και τον κόσμο, και αυτός ο ίδιος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη του».

Οι ήρωες του έργου έχουν ως εξής:
ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ: ένας άντρας που λέει ότι κάνει θαύματα και κάποιοι τον πιστεύουν, αλλά αυτό δεν του αρκεί.
ΖΑΓΡΟΣ: ένας άντρας που νομίζει ότι η εκδίκηση είναι μια υπόθεση απλή.
ΤΙΜΟΛΕΩΝ: ο απρόσκλητος επισκέπτης, χαρίζει σε μια γυναίκα ένα ποίημα, δεν την κερδίζει αλλά αυτή τον τρατάρει λουκουμάκι.
ΕΛΕΝΗ: μια γυναίκα αγράμματη, ξέρει μόνο από σώμα κι όμως κλαίει στα Ευαγγέλια, είναι κουτσή κι όμως πετάει.

Η ταλαντούχα πρωταγωνίστρια βρίσκει συνδέσεις του έργου με το σήμερα… « Η πίστη είναι ένα θέμα μεγάλο, χωρίς πίστη ο κόσμος μπορεί να γίνει αβίωτος. Το ζήτημα είναι ποια πίστη επιλέγει ο καθένας, μια πίστη τυφλή όπου οι άνθρωποι περιμένουν τον Μεσσία, βαφτίζουν έτσι όποιον επιφυλάσσει στον εαυτό του αυτή την ιδιότητα και περιμένουν από αυτόν τη σωτηρία, ή μια πίστη άλλη, δυναμική, προσωπική ή και συλλογική, που οδηγεί σε δράση, στον μικρόκοσμο της καθημερινότητας, στο πώς θα αγοράσουν κάτι από το περίπτερο και το πώς θα μιλήσουν στον διπλανό τους, και στον μακρόκοσμο της κοινωνίας και της ιστορίας».

 

  Αγαπημένη της φράση από το έργο; "Ό,τι δεν εννοούμε, φέρνει φόβο."



 

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Συνέντευξη: Η «Πρώτη Αγάπη» του Προμηθέα Αλειφερόπουλου Ο γνωστός ηθοποιός αναμετριέται σκηνοθετικά με το μουσικό θέατρο και μιλά στο www.tospirto.net. Main_200__dimitra_psichogiou___velouchiotis-sotirakis_preview Τάσος Σωτηράκης: «Σταματώ να ελπίζω σημαίνει σταματώ να ζω» «Ο Άρης με τους αγώνες του και ο Λόρκα με την πένα του μας δείχνουν τον δρόμο προς την ελευθερία. Την πνευματική, ψυχική, κοινωνική ελευθερία». Main_slider Συνέντευξη: Ευδοκία Ρουμελιώτη - Πυγμαλίων Δαδακαρίδης - Κίττυ Παϊταζόγλου στον «Κύκλο του Έρωτα» Μια σκυταλοδρομία σεξουαλικών συναντήσεων. Στη ζωή, αλλά και στη σκηνή του ΔΘΠ. Από την αποπλάνηση, στην ερωτική συνεύρεση και τον αποχωρισμό μια ανάσα μόνο. Main_%ce%95%ce%9c%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%9f%ce%a5%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%91_%ce%9a%ce%9f%ce%9d%ce%a4%ce%9f%ce%93%ce%99%ce%a9%ce%a1%ce%93%ce%9f%ce%a5 Νέα πρόσωπα: Εμμανουέλλα Κοντογιώργου «Πάντα απορούσα πως γίνεται οι άνθρωποι να προσκολλώνται τόσο πολύ πάνω σε κάποιον και να μην μπορούν να υπάρξουν μόνοι τους. Είναι τρομερό αν το σκεφτείς.ι». Main_%ce%9c%ce%b1%cc%81%ce%bd%ce%bf%cf%82%ce%92%ce%b1%ce%b2%ce%b1%ce%b4%ce%b1%cc%81%ce%ba%ce%b7%cf%822%c2%a9domnikimitropoulou-1024x683 Μάνος Βαβαδάκης: «Η ιστορία είναι στα σκουπίδια» «Δεν έχουμε χούντα και καμία συνθήκη στην καθημερινότητά μας δεν θυμίζει χούντα. Και είναι ντροπή και ηλιθιότητα να παρομοιάζει κανείς σημερινές καταστάσεις με αυτή την αθλιότητα που έζησε η Ελλάδα την επταετία». Main_slider Η Δέσποινα Σεραφείου και η «Μνήμη ενός μικρού παιδιού» «Η δομή του θυμίζει ευφάνταστη παρτιτούρα, στην οποία πλέκονται λόγος και δράση, ζωγραφική και χορός».
#load_content_with_ajax