Θέατρο | Πρόσωπα

Δήμητρα Κούζα: «Όλο βρίσκουμε κάτι που μας δίνει την εντύπωση ότι υπάρχουμε» 10 Απριλίου 2019

«Είναι πολύ σύντομο το πέρασμα μας από αυτή τη ζωή για να αναμένουμε κάτι και από την άλλη τόσο δύσκολο να μην το κάνουμε».

Η Δήμητρα Κούζα είναι μια ταλαντούχα ηθοποιός. Απόφοιτος του ΚΘΒΕ, βασικό μέλος της Εταιρείας Θεάτρου Χώρος από το 2005, έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις όπως Γκόλφω, Απόκοπος, Recycle, Λιωμένο Βούτυρο revisited, Erofili synopsis, Άσκηση Επίδαυρος-Σύσσημον, Τέλος, Ορέστης, Greek Freak, O φόβος τρώει τα σωθικά, ενώ μαζί με τον Σίμο Κακάλα και την Έλενα Μαυρίδου, έχει ταξιδέψει σε παραμεθόριες περιοχές, αστικά κέντρα, διεθνή φεστιβάλ τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Φέτος, εμφανίζεται στην παράσταση  «Περιμένοντας τον Γκοντό» το εμβληματικό έργο του Ιρλανδού Νομπελίστα Σάμιουελ Μπέκετ που αυτή την περίοδο παρουσιάζεται στο θέατρο Χώρος με ανανεωμένη διανομή.
Στην πρώτη διανομή ήταν πίσω από τη σκηνή, κάνοντας το training workshop των ηθοποιών. Τώρα επιστρέφει  ως ένα πλάσμα - μια οντότητα - μια γυναίκα μη ορατή στους ήρωες. Εμείς μιλήσαμε μαζί της στην προσπάθειά μας να σκιαγραφήσουμε τους λόγους που μια παράσταση που δημιούργησε τόσο θετική αίσθηση τη φθινοπωρινή σεζόν, επιστρέφει σε τόσο σύντομο διάστημα με ανανεωμένη διανομή….

Μετά το Greek Freak και τα Ανεμοδαρμένα ύψη, το θέατρο Χώρος επιλέγει Μπέκετ. Τι οδήγησε σ' αυτήν την επιλογή;
Ήταν μια σκέψη της Έλενας από καιρό να σκηνοθετήσει το «Περιμένοντας τον Γκοντό». Και νομίζω ήταν η ανάγκη να μιλήσουμε για την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Πολύ συχνά περιμένουμε να έρθει κάποιος που θα μας σώσει, που θα αλλάξει τη ζωή μας προς το καλύτερο, θα μας μετακινήσει εσωτερικά, θα μας δώσει τη λύση στο πρόβλημά μας. Είναι στη φύση μας. «Όλο βρίσκουμε κάτι που μας δίνει την εντύπωση ότι υπάρχουμε».
Ευτυχώς, βέβαια, που τα πράγματα δεν εξαρτώνται από κάποιον άλλον, αλλά από εμάς τους ίδιους. Και νομίζω ότι η ανάγκη ήταν αυτή ακριβώς, να μιλήσουμε για κάτι που ίσως γεννάει μια αισιοδοξία και μια θετική ματιά στη ζωή.

Το Περιμένοντας τον Γκοντό επιστρέφει στο θέατρο Χώρος με ανανεωμένη διανομή, της οποία αποτελείτε μέρος. Εσείς, μάλιστα, κάνατε training workshop στην προηγούμενη διανομή. Πόσο δύσκολο ή όχι είναι να κάνετε έναν ρόλο "δικό" σας, ενώ έχει προηγηθεί άλλη διανομή για το ίδιο έργο;  Πόσο αλλάζει η παράσταση με τη δική σας προσθήκη;
Στην προηγούμενη εκδοχή δουλέψαμε με τους ηθοποιούς με τον καθένα ξεχωριστά κάποια πράγματα για ένα χρονικό διάστημα. Παρακολουθούσα πρόβες και όλες τις παραστάσεις που πραγματοποιήθηκαν. Επομένως, τις πρώτες μέρες οι εικόνες και η αίσθηση της προηγούμενης εκδοχής ήταν αρκετά έντονες. Αυτό άρχισε γρήγορα να αλλάζει από τη στιγμή κιόλας που σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί αντικαταστάθηκαν. Δημιουργήθηκαν καινούριες δυναμικές. Οπότε όλο το έργο άρχισε να αλλάζει. Επιπλέον ήθελα να βρω τη δική μου σύνδεση με τους ρόλους. Άρχισα λοιπόν να τους οραματίζομαι, να σκέφτομαι και να φαντάζομαι πράγματα γι’ αυτούς, οπότε ξεκίνησαν σιγά σιγά να παίρνουν μια άλλη μορφή, μέσα από τη δική μου ενέργεια και ανάσα.

Τι σας γοητεύει προσωπικά στο Περιμένοντας τον Γκοντό;
Αυτή η αναμονή του ανθρώπου που περιμένει τη λύση και τη λύτρωση από κάτι εξωτερικό, κάτι ανώτερο. Πόσο εύκολα μπορεί να γείρει από το τραγικό στο κωμικό. Αυτό όμως που με συγκινεί βαθιά εμπεριέχεται στα λόγια του Πότζο: Θα πάψετε επιτέλους να με βασανίζετε με τον καταραμένο το χρόνο σας! Είναι απάνθρωπο! Πότε! Πότε! Μια μέρα!Δε σας φτάνει αυτό; Μια μέρα σαν τις άλλες, μια μέρα μουγγάθηκε, μια μέρα τυφλώθηκα, μια μέρα θα κουφαθούμε, μια μέρα γεννηθήκαμε, μια μέρα θα πεθάνουμε, την ίδια μέρα, την ίδια ώρα, την ίδια στιγμή, δε σας φτάνει αυτό; Ξεγεννάνε καβάλα σ’ έναν τάφο, αστράφτει το φως μια στιγμή, κι ύστερα πάλι σκοτάδι.
Είναι πολύ σύντομο το πέρασμα μας από αυτή τη ζωή για να αναμένουμε κάτι και από την άλλη τόσο δύσκολο να μην το κάνουμε.

Σκιαγραφήστε τον ρόλο σας…
Ανάμεσα στους διπλούς Βλαδίμηρους και Εστραγκόν υπάρχει ένα πλάσμα-μια οντότητα-μια γυναίκα μη ορατή στους ίδιους. Κινείται εντός και εκτός τετραγώνου, αλλάζει τον χρόνο, σταματάει και ξεκινάει τη δράση τους, τους παρατηρεί. Είναι ο Γκοντό, είναι ο Μπέκετ, είναι ο σκηνοθέτης, είναι η ίδια τους η σκέψη που δεν εξωτερικεύεται, είναι ο χρόνος, είναι μια επιπλέον εκδοχή τους; Ποιός ξέρει; Και από την άλλη είναι ο Λάκυ, ο υπηρέτης του Πότζο. Είναι ο μόνος χαρακτήρας που έχει αποδεχτεί την κατάσταση και τη θέση του. Ξέρει ότι έτσι έχουν τα πράγματα. Και γι’ αυτό δεν έχει καμία αγωνία για το αύριο.

Η Έλενα Μαυρίδου είναι αδερφή σας κι εργάζεστε πολλά χρόνια μαζί. Πόσο διαφορετική ήταν αυτή η συνεργασία με τους νέους ρόλους, ηθοποιού-σκηνοθέτιδος;
Αρκετά διαφορετική συνθήκη. Παρ΄όλα αυτά, ακριβώς, επειδή παίζαμε μαζί για περισσότερο από 10 χρόνια έχουμε αναπτύξει κοινό κώδικα επί σκηνής. Επομένως, ήταν ήδη πρόσφορο το έδαφος για μια καλή επικοινωνία και κατανόηση του τι ζητάει η Έλενα έχοντας πια το εξωτερικό βλέμμα.

Ως μέλος της Εταιρίας Θεάτρου Χώρος ποια  είναι τα μελλοντικά σας σχέδια, το όραμά σας για το θέατρό σας;
Να μπορέσει να συνεχίσει τη λειτουργία του, μέσα στην οποία θα εξακολουθεί να πραγματοποιείται το ετήσιο θεατρικό εργαστήρι, να φιλοξενούνται άλλες παραγωγές που θα μας εκφράζουν κι εμάς καλλιτεχνικά και, φυσικά, να έχουμε τη δυνατότητα να ανεβάζουμε δικές μας παραγωγές.

Άλλα προσωπικά σχέδια;
Αυτήν την περίοδο ασχολούμαι με τη διδασκαλία πιο εντατικά και είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ να αναπτύξω και να εξελίξω. Επίσης, συμμετέχω στην καινούρια ταινία του Δημήτρη Κανελλόπουλου, κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα, γιατί ο κινηματογράφος είναι ένα μέσο αρκετά διαφορετικό από το θέατρο. Απαιτεί ιδιαίτερο έλεγχο των εκφραστικών μέσων και εργαλείων του ηθοποιού και αυτό είναι κάτι που με ιντριγκάρει.

Διαβάστε εδώ την κριτική της παράστασης (με την πρώτη διανομή)

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Συνέντευξη: Η «Πρώτη Αγάπη» του Προμηθέα Αλειφερόπουλου Ο γνωστός ηθοποιός αναμετριέται σκηνοθετικά με το μουσικό θέατρο και μιλά στο www.tospirto.net. Main_200__dimitra_psichogiou___velouchiotis-sotirakis_preview Τάσος Σωτηράκης: «Σταματώ να ελπίζω σημαίνει σταματώ να ζω» «Ο Άρης με τους αγώνες του και ο Λόρκα με την πένα του μας δείχνουν τον δρόμο προς την ελευθερία. Την πνευματική, ψυχική, κοινωνική ελευθερία». Main_slider Συνέντευξη: Ευδοκία Ρουμελιώτη - Πυγμαλίων Δαδακαρίδης - Κίττυ Παϊταζόγλου στον «Κύκλο του Έρωτα» Μια σκυταλοδρομία σεξουαλικών συναντήσεων. Στη ζωή, αλλά και στη σκηνή του ΔΘΠ. Από την αποπλάνηση, στην ερωτική συνεύρεση και τον αποχωρισμό μια ανάσα μόνο. Main_%ce%95%ce%9c%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%9f%ce%a5%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%91_%ce%9a%ce%9f%ce%9d%ce%a4%ce%9f%ce%93%ce%99%ce%a9%ce%a1%ce%93%ce%9f%ce%a5 Νέα πρόσωπα: Εμμανουέλλα Κοντογιώργου «Πάντα απορούσα πως γίνεται οι άνθρωποι να προσκολλώνται τόσο πολύ πάνω σε κάποιον και να μην μπορούν να υπάρξουν μόνοι τους. Είναι τρομερό αν το σκεφτείς.ι». Main_%ce%9c%ce%b1%cc%81%ce%bd%ce%bf%cf%82%ce%92%ce%b1%ce%b2%ce%b1%ce%b4%ce%b1%cc%81%ce%ba%ce%b7%cf%822%c2%a9domnikimitropoulou-1024x683 Μάνος Βαβαδάκης: «Η ιστορία είναι στα σκουπίδια» «Δεν έχουμε χούντα και καμία συνθήκη στην καθημερινότητά μας δεν θυμίζει χούντα. Και είναι ντροπή και ηλιθιότητα να παρομοιάζει κανείς σημερινές καταστάσεις με αυτή την αθλιότητα που έζησε η Ελλάδα την επταετία». Main_slider Η Δέσποινα Σεραφείου και η «Μνήμη ενός μικρού παιδιού» «Η δομή του θυμίζει ευφάνταστη παρτιτούρα, στην οποία πλέκονται λόγος και δράση, ζωγραφική και χορός».
#load_content_with_ajax