Θέατρο | Πρόσωπα

Η Δέσποινα Σεραφείου και η «Μνήμη ενός μικρού παιδιού» 10 Μαΐου 2019

«Η δομή του θυμίζει ευφάνταστη παρτιτούρα, στην οποία πλέκονται λόγος και δράση, ζωγραφική και χορός».

Φέτος βραβεύτηκε με το Βραβείο Ερμηνείας Κάρολος Κουν σε Ελληνικό Έργο για τον ρόλο της Σάρας στη «Θυσία του Αβραάμ» του Βιτσέντζου Κορνάρου στο θέατρο Σταθμός. Τώρα πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Στη μνήμη ενός μικρού παιδιού», μια παράσταση site-specific που βασίζεται σε δεκαετή έρευνα πάνω σε πραγματικά γεγονότα και χρησιμοποιεί τη συγγραφική φόρμα της μυθοπλασίας και του αστυνομικού θρίλερ για να εξιστορήσει τα ευρήματά της. Ο λόγος για τη Δέσποινα Σαραφείου που μας μίλησε για το έργο που έγραψαν η Ιόλη Ανδρεάδη & ο Άρης Ασπρούλης.

Μιλήστε μας για το έργο «Στη μνήμη ενός μικρού παιδιού», εξηγήστε μας τον τίτλο του…
Ο τίτλος προέρχεται από μια μαρμάρινη σκαλιστή επιγραφή, χωρίς ημερομηνία ή όνομα, στο χώρο του Ασύλου Ανιάτων, για την οποία κανείς δεν γνωρίζει πότε, από ποιον και γιατί τοποθετήθηκε εκεί. Το έργο ξεκίνησε από πολύχρονη έρευνα του Άρη Ασπρούλη γύρω από την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του Πλάτωνα Ροδοκανάκη και την ιστορία της παράξενης οικογένειάς του. Γράφτηκε από την Ιόλη Ανδρεάδη και τον Άρη Ασπρούλη για την παράσταση, στη μορφή του αστυνομικού θρίλερ. Η ξεχωριστή ποιητική γλώσσα του αντλεί από το αισθητικό ιδίωμα του Ροδοκανάκη, παραμένοντας ιδιαίτερα σύγχρονη και εύρωστη. Η δομή του θυμίζει ευφάνταστη παρτιτούρα, στην οποία πλέκονται λόγος και δράση, ζωγραφική και χορός. Μια σειρά φόνων στο σήμερα παραπέμπουν για την εξιχνίασή τους στο παρελθόν, στην Αθήνα της αυγής του 20ού αιώνα. Πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα της εποχής, ο Ροδοκανάκης, ο φίλος του ποιητής Περικλής Γιαννόπουλος, η ζωγράφος Σοφία Λασκαρίδου, η μητέρα της παιδαγωγός Αικατερίνη Λασκαρίδου συνυπάρχουν με τους ήρωες από την πολύκροτη νουβέλα του Ροδοκανάκη «Το βυσσινί τριαντάφυλλο», τον Γιώργο, τη Βέρα και τη μητέρα της. Παλαμάς, Γκαίτε, Βάγκνερ και Μπλέικ, αποκρυφιστικοί συμβολισμοί, ρομαντικά πάθη, μεγάλες ιδέες, η όπερα του Λόεγκριν οδηγούν στην απροσδόκητη λύση του μυστηρίου.

Πώς ήταν η συνεργασία σας με την Ιόλη Ανδρεάδη;
Με την Ιόλη ένιωθα πάντα να μας συνδέει κάποια ιδιαίτερη συγγένεια του βλέμματος. Παρακολουθούσα τις δουλειές της και με εντυπωσίαζε η καθαρή ματιά και η πρωτότυπη προσέγγισή της σε έργα διαφορετικής θεματικής. Δουλεύοντας τώρα μαζί της, διαπιστώνω πως είναι όπως τη φανταζόμουν. Ως σκηνοθέτις γνωρίζει τι θέλει, παραμένοντας διαρκώς ανοιχτή στις προτάσεις του ηθοποιού και σε ό,τι φέρνει η στιγμή της δημιουργίας.

Γιατί η παράσταση ορίζεται ως site-specific; Πώς επελέγησαν οι χώροι;
Καθώς η σύλληψη και η συγγραφή του έργου προέκυψε από την έρευνα για τον Πλάτωνα Ροδοκανάκη, την οικογένεια και την εποχή του, καταλληλότερος χώρος για την πρώτη παρουσίαση της παράστασης ήταν το Άσυλο Ανιάτων, στην Αγίας Ζώνης στην Κυψέλη. Ο τόπος του Ασύλου έχει μακρά ιστορία – εκεί στήθηκε το αντίσκηνο του Κιουταχή κατά την πολιορκία της Ακρόπολης, εκεί έχτισε την έπαυλή του ο ναύαρχος σερ Μάλκολμ. Η έπαυλη κατοικήθηκε από τον Σπυρίδωνα Τρικούπη, τη δούκισσα της Πλακεντίας και στέγασε τη Γαλλική Πρεσβεία προτού γίνει η τελευταία κατοικία των Ροδοκανάκηδων. Είναι τιμή για μας που το Άσυλο μάς παραχώρησε τον προαύλιο χώρο. Η παράσταση θα παρουσιαστεί επίσης στο Πανεπιστήμιο του Roehampton στο Λονδίνο, όπου έδρασε ο Κωνσταντίνος Ροδοκανάκης, παρασκευάζοντας φάρμακο για την πανώλη, το Alexicacus spiritus mundi.

Σκιαγραφήστε μας τον/ τους ρόλους που ενσαρκώνετε εσείς και η Ρούλα Πατεράκη.
Χαίρομαι πολύ που παίζουμε μαζί με τη Ρούλα Πατεράκη, με την οποία έχω συνεργαστεί πολλές φορές ως ηθοποιός της και βοηθός σκηνοθέτης. Τώρα είναι η πρώτη φορά που συναντιόμαστε στο σανίδι. Στην παράσταση «Στη μνήμη ενός μικρού παιδιού», και οι τρεις ηθοποιοί λειτουργούμε ως αφηγητές, αλλά και εμψυχώνουμε πολλά πρόσωπα, πού είτε υπήρξαν πραγματικά, είτε είναι δημιουργήματα της πένας του Ροδοκανάκη σε πρώτο επίπεδο, όπως ουσιαστικά τα έχουν μεταμορφώσει οι συγγραφείς του έργου, Ιόλη Ανδρεάδη και Άρης Ασπρούλης. Η Ρούλα, ως Κόμισσα στο έργο, πλάθει τρεις περσόνες: τη μητέρα της Βέρας από το Βυσσινί τριαντάφυλλο, που πεθαίνει από την τρέλα της μελομανίας, τη μητέρα τής Σοφίας Λασκαρίδου, την αυστηρή παιδαγωγό Αικατερίνη, και το Ιερό Θηλυκό. Από την πλευρά μου, ως Γυναίκα στο έργο, παρουσιάζω τρεις περσόνες: τη Βέρα από το Βυσσινί τριαντάφυλλο, την ερωτευμένη νεαρή αρχόντισσα που αυτοκτονεί με τον αγαπημένο της Γιώργο μέσα στη θάλασσα, τη Σοφία Λασκαρίδου, τη ζωγράφο που υπήρξε η πρώτη Ελληνίδα φοιτήτρια στην Καλών Τεχνών και συνδέθηκε με βαθύ έρωτα με τον αυτόχειρα ποιητή Περικλή Γιαννόπουλο, και τη Λώρα, ερωμένη του Πλάτωνα Ροδοκανάκη. Είναι πολύ ενδιαφέρον που με τη Ρούλα δουλεύουμε το σχήμα μητέρας-κόρης σε δύο εκδοχές, προσώπων υπαρκτών στην περίπτωση των Λασκαρίδη και προσώπων μυθοπλαστικών στην περίπτωση της Βέρας με τη μητέρα της, που άντλησαν την έμπνευσή τους από τα πραγματικά.

Τι το ιδιαίτερο έχει η οικογένεια Ροδοκανάκη;
Είναι οικογένεια με μεγάλη διασπορά, ευγενική καταγωγή, που συνδέεται με το τάγμα των Ναϊτών ιπποτών. Στα μέλη της συγκαταλέγονται ένας γελωτοποιός στο Βυζάντιο, ο αλχημιστής, ποιητής και γιατρός Κωνσταντίνος Ροδοκανάκης που συντέλεσε στην καταπολέμηση της πανώλης στο Λονδίνο τον 17ο αι., ο αναρχικός ηγέτης Πλωτίνος Ροδοκανάτι που έδρασε στο Μεξικό υποκινώντας την επανάσταση του 19ου αι., ο Δημήτριος Ροδοκανάκης από το Μάντσεστερ που υπήρξε Μέγας Διδάσκαλος του ελληνικού τεκτονισμού, ο γιατρός Τζωρτζ Ροδοκανάκης στη Μασαλία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο κ.ά. Ίχνη της εντοπίζονται επίσης στην Οδησσό, στο Λιβόρνο, στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στη Χίο.

Πού αγγίζει το σήμερα η παράσταση αυτή;
Το έργο, εκκινώντας από ένα σύμπαν καλλιτεχνών και διανοούμενων της Αθήνας στο γύρισμα του 20ού αι., φέρνει στο προσκήνιο ιδέες και πάθη που εξακολουθούν να επιδρούν στη σύγχρονη πραγματικότητα. Ο έρωτας, η τρέλα, η δημιουργία είναι κεντρικά θέματα, όπως και ο προβληματισμός γύρω από τις μεγάλες ιδεολογίες και πρακτικές, που δίνει αφορμή για στοχασμό πάνω όσα μας ταλανίζουν στη σημερινή συγκυρία εξαιτίας της στενής και στρεβλής πρόσληψής τους. Η site-specific παράσταση, πέρα από τη σύνδεση του τόπου με την οικογένεια Ροδοκανάκη, αξιοποιεί έναν εν πολλοίς αγνοημένο χώρο κοινωνικής προσφοράς, το Άσυλο Ανιάτων, σε μια από τις παλαιότερες περιοχές της Αθήνας, την πολυφυλετική πλέον Κυψέλη. Παράλληλα, στο χώρο του Ασύλου, θα λειτουργεί εικαστική έκθεση με τίτλο μια φράση του Πλ.Ρ., «Αισθάνομαι να έχω μέσα μου κάτι τι το πολύ ξανθό» σε επιμέλεια της Ίριδας Κρητικού.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Συνέντευξη: O Αργύρης Ξάφης, η Δέσποινα Κούρτη και ο «Αγαμέμνονας» «Μαθαίνουμε ναι. Και τα επαναλαμβάνουμε για να σιγουρευτούμε. Και ξανά, τζογάροντας στην ανατροπή. Και στο τέλος μαθαίνουμε πραγματικά ότι χάσαμε χρόνο επιμένοντας». Main_slider Ο Μάνος Καρατζογιάννης «ανοίγει» τις «Ξένες Πόρτες» Το έργο αυτό συμβολίζει τον αγώνα για επιβίωση, την πάλη με το άδικο, το μπούλινγκ, την ορφάνια.. Main_spirto01 Νεφέλες: Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν στο www.tospirto.net Main_giannoula1%c2%a9dominikimitropoulou «Γιαννούλα η κουλουρού»: Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν στο www.tospirto.net «Η τέχνη είναι η μόνη που έχει το “δικαίωμα” να γλεντήσει τη θλίψη». Main_theo_prova_patari_2000px-7137 Η Σοφία Πάσχου και οι Patari Project μιλούν για το γαμήλιο γλέντι που θα στήσουν στην Μ. Επίδαυρο Στις 5 και 6 Ιουλίου. Main_padelis_flatsoulis__photo2_eleni_stroulia Ο Παντελής Φλατσούσης και τα New Kids on the... Block της Κυψέλης «Θέλω να δείξω το πώς αφηγούμαστε την πόλη μας και τη ζωή μας σε αυτήν κάνοντας σαφές το γεγονός, ότι οι αφηγήσεις μας διαμορφώνουν το τοπίο που ζούμε.»
#load_content_with_ajax