ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Πρόσωπα

Νέα πρόσωπα: Εμμανουέλλα Κοντογιώργου 14 Μαΐου 2019

«Πάντα απορούσα πως γίνεται οι άνθρωποιι να μην μπορούν να υπάρξουν μόνοι τους».

Μία νέα ομάδα ηθοποιών ξαναδιαβάζει αλλιώς το «Με δύναμη από την Κηφισιά» των Κεχαϊδη- Χαβιαρά, έργο της νεοελληνικής δραματουργίας, το οποίο, αν και γραμμένο το 1994, θεωρείται ήδη κλασικό.
Η Εμμανουέλλα Κοντογιώργου καταθέτει τη δική της γυναικεία, σκηνοθετική ματιά σ’ ένα έργο, όπου το κωμικό προκύπτει μέσα από το τραγικό. Εμείς μιλήσαμε μαζί της.

Πώς γεννήθηκε η επιθυμία να ασχοληθείτε επαγγελματικά με το θέατρο; Ήταν ένα όνειρο που είχατε από παιδί;
Δεν ανήκω στην πιο συχνή περίπτωση που το ήθελα από μικρή. Η υποκριτική ήρθε και με βρήκε κάποια στιγμή όπως και τα περισσότερα πράγματα στη ζωή μου. Ενώ είχα αποφασίσει να μη σπουδάσω τίποτα, στην τελευταία χρονιά του λυκείου, ένα βράδυ πήγα στο θέατρο. Με συγκλόνισε τόσο πολύ η ενέργεια, οι ποιότητες, ο τρόπος που βίωνα μια ιστορία μέσα από το σώμα και την παρουσία των ηθοποιών που αμέσως αποφάσισα ότι το μόνο που θέλω είναι να μπορώ να προκαλώ στον άλλον μια τέτοια εμπειρία.

Είστε απόφοιτος του Τμήματος Θεάτρου της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. Δεν είναι συνηθισμένο οι ηθοποιοί να έχουν μία τέτοια ακαδημαϊκή κατάρτιση. Τι σας ώθησε στη συγκεκριμένη επιλογή;
Ήθελα να σπουδάσω θέατρο. Πιστεύω σε ηθοποιούς που είναι καλλιτέχνες και δεν αρκούνται στο να πάνε τρία χρόνια σε μια δραματική και να κάνουν καλά τα κομμάτια που τους διδάσκουν. Αυτό είναι πολύ μακριά από την τέχνη του ηθοποιού, αλλά δυστυχώς είναι συχνό φαινόμενο. Ήθελα να έχω την ευκαιρία να διαβάσω θεατρικά έργα, κείμενα, να ρωτήσω, να ψάξω, να ερευνήσω, να περάσω από όλα τα πόστα, να λιώσω μέσα στο θέατρο. Μέχρι και φώτα έχω κάνει σε παράσταση και είναι ότι πιο χρήσιμο έχω κάνει στο θέατρο! Ο ηθοποιός είναι ένας πρακτικός ερευνητής που ψάχνει παντού όπως το ζώο ψάχνει την τροφή του. Δεν με νοιάζει ένας ηθοποιός που εκτελεί στην εντέλεια αυτό που του λες. Θέλω να συνεργάζομαι με ανθρώπους που έχουν απορίες γι’ αυτό που κάνουν, γιατί καίγονται συνεχώς να καταλάβουν «τι είναι αυτό το έργο βρε παιδιά, δεν ξέρω». Με ένα «δεν ξέρω» οφείλουμε να πορευόμαστε.

Γιατί αποφασίσατε στα πρώτα σας μόλις βήματα να ιδρύσετε την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Σπίτι της»; Ποιοι θα λέγατε ότι είναι οι στόχοι της;
Δεν είμαι άνθρωπος που περιμένει να χτυπήσει το τηλέφωνο για να δουλέψω. Αν χτυπήσει και είναι κάτι που με ενδιαφέρει καλώς. Μέσα από όσα πέρασα στη σχολή, κατάλαβα, με έναν κάπως βίαιο τρόπο - αλλά μόνο έτσι καταλαβαίνει κανείς - πως μπορούσα να ξεκινήσω κάτι δικό μου και απλά το έκανα. Τότε δεν πίστευα πως θα κρατήσει.Tο φθινόπωρο θα κλείσουμε δύο χρόνια και μου φαίνεται σαν χτες που το ξεκίνησα. Αυτό που θέλω πάνω απ’ όλα είναι να βρίσκομαι με ανθρώπους που έχουμε κοινούς τόπους, όταν συμβαίνει αυτό είναι πραγματική ευτυχία. Κύριος στόχος της εταιρείας είναι η δημιουργία ενός θεάτρου συνόλου, όπου τα μέλη συμπράττουν ισότιμα στη δημιουργική διαδικασία και ο ηθοποιός ως καλλιτέχνης τίθεται αναπόδραστα στη θέση του συνδημιουργού. Το κέντρο μου είναι πάντοτε ο ηθοποιός και η παράσταση. Το ατομικό όραμα είναι κάτι που δε με αφορά. Το θέατρο είναι μεγαλύτερο από τους μικρούς μας εαυτούς.

Το «Με δύναμη από την Κηφισιά» είναι η πρώτη παραγωγή της εταιρείας σας και η πρώτη σας σκηνοθεσία. Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο;
 Είναι η δεύτερη παραγωγή της εταιρείας, η πρώτη ήταν ένα νέο έργο που παίχτηκε στη Θεσσαλονίκη. Η αλήθεια όμως είναι πως στην Αθήνα γίνεται το βάπτισμα του πυρός! Το «Με δύναμη από την Κηφισιά» είναι από τα νεοελληνικά έργα που αγαπώ και με έχει απασχολήσει πολύ. Είναι από τα λίγα κείμενα που έχω διαβάσει αρκετές φορές κι αυτό γιατί δεν έχω συναντήσει ξανά άλλο κείμενο που να προσεγγίζει με τόση αμεσότητα και αλήθεια τη γυναικεία ψυχολογία, χωρίς φτιασίδια και εξιδανικεύσεις. Ένα ακόμη στοιχείο που με τραβάει στο κείμενο αυτό είναι η επανάληψη και μια εμμονή που υπάρχει στο λόγο. Παρ' όλη την καθημερινή και άμεση γλώσσα του, ο λόγος έχει μια απαράμιλλη θεατρικότητα με την οποία ήθελα πολύ να δουλέψω. Φυσικά είναι και οι χαρακτήρες των γυναικών αυτών που είναι πραγματικά διαμάντια, τόσο συγκεκριμένοι, ξεχωριστοί και παράλογοι που δε μπορείς παρά να τις αγαπήσεις. Τις έχω αγαπήσει αυτές τις ηρωίδες μία προς μία και χαίρομαι που τα κορίτσια τις υπερασπίζονται με τόση ειλικρίνεια και αφοσίωση, αυτό ζητούσα πάνω απ’ όλα και αγαπώ και αυτές πολύ που το κατάφεραν. Ό,τι κι αν γίνει η παράσταση αυτή για εμάς είναι ένα στοίχημα που βγήκε κερδισμένο για πολλούς λόγους.

Το έργο στα περισσότερα ανεβάσματά του αντιμετωπίζεται σαν κωμωδία. Έχετε την ίδια άποψη;
Είναι κωμωδία, αλλά η κωμωδία παίζεται από τον τρόπο που είναι γραμμένο το έργο. Τα πρόσωπα ειδικά στην κωμωδία πάσχουν, γιατί η αλήθεια είναι εκεί μπροστά τους αλλά αυτά βάζουν ένα δάχτυλο μπροστά και ψάχνουν να καταλάβουν πώς τους συνέβη τώρα αυτό. Το κοινό γελάει με τον ηθοποιό που ψάχνει σαν τυφλοπόντικας κι όλο σκουντουφλάει. Ο ήρωας όμως υποφέρει. Αυτή είναι η ουσία ειδικά σε αυτό το έργο και τη γραφή του Κεχαΐδη και της Χαβιαρά, αλλά πολλές φορές στα ανεβάσματα οι γυναίκες αυτές αντιμετωπίζονται σαν χαζοπλούσιες που δεν έχουν τι να κάνουν όλη μέρα, καπνίζουν, πίνουν, τρώνε γλυκά κι ασχολούνται με τους άντρες. Αυτά τα τσιγάρα ειδικά με τρελαίνουν, δηλώνουν ένα στυλ που για μένα είναι περιττό, προσποιητό και φλύαρο. Αν και το προτείνει ο Κεχαίδης σε σκηνικές οδηγίες, για μένα οι σκηνικές οδηγίες είναι μια κρυφή συνομιλία ανάμεσα στο σκηνοθέτη και το συγγραφέα για να κρατηθεί εντέλει μόνο ό,τι είναι χρήσιμο για την εκάστοτε παράσταση. Και σ’ αυτήν την παράσταση  ούτε μισό τσιγάρο δεν ανάβει. Δεν πρόκειται για ένα μπουλβαράκι, πρόκειται για ένα έργο βαθύ και καίρια χωμένο στη γυναικεία ψυχογραφία, σε όσα ταλανίζουν τις γυναίκες τότε, τώρα και για πάντα. Γι’ αυτό και αυτές τις γυναίκες δεν τις ορίζει το κηφισιώτικο στυλ, αλλά αυτά που περνάνε. Το ποτό, τα ηρεμιστικά, οι σοκολάτες είναι εξαρτήσεις, άλλο ένα δεκανίκι.  

«Θέλω ν’ απελευθερωθώ! Θέλω ν’ απελευθερωθώ!» φωνάζει στο έργο η Αλέκα. Τι σημαίνει για εσάς ελευθερία;
Να πραγματώνεις τον εαυτό σου, κάθε στιγμή, χωρίς να χρειάζεσαι δεκανίκια. Οι γυναίκες αυτές δεν μπορούν να κάνουν τίποτα χωρίς δεκανίκια, είτε αυτά λέγονται Στέφανος, ταξίδι με τις φίλες μου, Ξανθός… Όλα είναι το ίδιο πράγμα. Πάντα απορούσα πως γίνεται οι άνθρωποι να προσκολλώνται τόσο πολύ πάνω σε κάποιον και να μην μπορούν να υπάρξουν μόνοι τους. Είναι τρομερό αν το σκεφτείς.

Το θέατρο μπορεί να προσφέρει αυτή την «ελευθερία»; Είτε από τη θέση του ηθοποιού είτε του σκηνοθέτη είτε ακόμα και του θεατή…
Μα μόνο αυτό μπορεί να προσφέρει! Γι’ αυτό και έλκει τόσο κόσμο. Εκεί μπορείς να δεις ή να κάνεις πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις στη ζωή, γιατί είναι αραιή και δυστυχώς συμβατική ειδικά στην πρωτεύουσα. Με το θέατρο λέω όλα τα σ’ αγαπώ που δεν είπα και δε θα πω ποτέ.

Μετά το «Με δύναμη από την Κηφισιά» ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας σχέδια;
Η περιοδεία της παράστασης! Αυτή η παράσταση είχε σχεδιαστεί αρχικά για εξωτερικό χώρο, στη Μικρή Σκηνή της Μονής Λαζαριστών. Έτσι το καλοκαίρι θα πάμε σε φεστιβάλ θεάτρου στην Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο. Για του χρόνου υπάρχουν σχέδια και συζητήσεις, αλλά η αλήθεια είναι πως επειδή φέτος μου έπεσαν πολλά, ήταν μια πολύ γεμάτη χρονιά από καλλιτεχνικής πλευράς κάποια πράγματα έμειναν πιο πίσω. Σιγά σιγά όμως, πιστεύω πως θα έρθουν μπροστά.

 

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_6th_hrtf Τα μέλη της Fabrica Athens συστήνονται στο www.tospirto.net Το φεστιβάλ κλείνει φέτος 10 χρόνια. Main_b_faidra_new_(164) Συνέντευξη: Η Έφη Θεοδώρου και η Μαρία Σκουλά μιλούν για την «Φαίδρα» «έργο για τον έρωτα ως πάθος καταστροφικό, ταυτόχρονα όμως είναι και ένας στοχασμός πάνω στην απέλπιδα προσπάθεια των προσώπων να εξερευνήσουν τα όρια της ελευθερίας τους. Βρισκόμαστε όμως στο τερραίν της τραγωδίας και τα χαρτιά είναι σημαδεμένα». Main_unnamed_(4) Ο Θανάσης Τριαρίδης και η Ελενα Σωκράτους στέκονται «απέναντι» στον πολιτισμένο... κόσμο «Με θυμώνει το ότι δε συνειδητοποιούμε ότι έτυχε να γεννηθούμε εδώ, έτυχε να μην πεθάνουμε από ασιτία, λίγες ώρες μετά τη γέννησή μας, εγκαταλελειμμένοι σε ένα δάσος της Νιγηρίας. Με θυμώνει το ότι όλα όσα με θυμώνουν είναι κοινότοπα, θυμώνουν τόσους πολλούς, αλλά υπάρχουνε ακόμη». Main_703 Η ομάδα των «Δαιμονισμένων» μιλά στο www.tospirto.net Μιλήσαμε με την ομάδα των Δαιμονισμένων, τον Κωνσταντίνο Χατζή που σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σ΄αυτην, τη σκηνογράφο Λία Ασβεστά και τους ηθοποιούς Θεοχάρη Ιωαννίδη, Ηλέκτρα Καρτάνου, Νίκο Λεκάκη και Νίκο Μάνεση στην προσπάθειά μας να μάθουμε όσο το δυνατόν περισσότερα για την παράσταση αυτή. Main_assemplywomen_www%c2%a9stavroshabakis--9 Όταν οι Εκκλησιάζουσες έγιναν λαϊκή οπερέτα Ο Χριστόφορος Σταμπόγλης μιλά στο www.tospirto.net. Main_62453035_2468664746490741_9056351384462426112_n Αιμίλιος Χειλάκης: «Ψάχνεις τα μαλλιά και τη φωνή μου; Έλα στο θέατρο και θα σου μιλήσω για Σαίξπηρ» «Πώς τα ξωτικά παλεύουν μέσα μας για την αγάπη και την αναπαραγωγή;».
#load_content_with_ajax