ΤΡΙΤΗ 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2019
Θέατρο | Πρόσωπα

Τάσος Σωτηράκης: «Σταματώ να ελπίζω σημαίνει σταματώ να ζω» 15 Μαΐου 2019

«Ο Άρης με τους αγώνες του και ο Λόρκα με την πένα του μας δείχνουν τον δρόμο προς την ελευθερία. Την πνευματική, ψυχική, κοινωνική ελευθερία».

Τον γνωρίσαμε ως Αρη Βελουχιώτη. Ως «Αρης» - η παράσταση παίζεται με επιτυχία επί δύο χρόνια στο θέατρο Cartel σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη- θα περιοδεύσει και ανά την Ελλάδα το φετινό καλοκαίρι. Αυτήν την περίοδο πρωταγωνιστεί στη «Γέρμα» που σκηνοθετεί ο Θανάσης Σαράντος, ενώ ταυτόχρονα κατεβαίνει υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές με το ψηφοδέλτιο της Λαϊκής Συσπείρωσης.
Ο λόγος για τον Τάσο Σωτηράκη με τον οποίο και μιλήσαμε για τον Λόρκα, τον Άρη, αλλά και τη σύγχρονη πολιτική.

Από τον Αρη στη Γέρμα και τούμπαλιν… Μιλήστε μας για τις δύο αυτές προσωπικότητες... 
Η Γέρμα είναι ένα από τα κορυφαία έργα του παγκόσμιου θεατρικού ρεπερτορίου. Ένα έργο που πιστεύω πως δεν αφήνει κανένα ηθοποιό αδιάφορο. Με τον Θανάση (Σαράντος) θέλαμε να συνεργαστούμε από πέρυσι και η Γέρμα μας ένωσε. Ετσι μου δόθηκε η ευκαιρία να αναμετρηθώ με έναν σημαντικό ρόλο, ενώ ταυτόχρονα ετοιμαζόμαστε για την καλοκαιρινή μας περιοδεία με τον «Αρη».

Για τον Άρη δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Κατα καιρούς έχω πει τόσα πολλά και θα μπορούσα να πω άλλα τόσα. Ο Άρης ήταν μια υπαρκτό πρόσωπο που με τη ζωή και τους αγώνες του έγραψε ένα μεγάλο κεφάλαιο στη σύγχρονη Ελληνική ιστορία. Η Γέρμα από την άλλη είναι ένα συμπαντικό πρόσωπο που μέσα από τον λόγο του Λόρκα αντικατοπτρίζει ένα μέρος του γυναικείου ψυχισμού.

Συναντιούνται κάπου ως χαρακτήρες;
Ο Άρης με τον Λόρκα θα μπορούσαν να συναντηθούν σε πολλά και διάφορα επίπεδα. Ο Άρης με την Γέρμα ή τον Γιάννη (Χουάν) που ερμηνεύω, όχι. Επιμένω σε αυτό γιατι δεν μπορώ να συγκρίνω ένα υπαρκτό πρόσωπο με ένα φανταστικό. Ο Λόρκα όμως θα μπορούσε να συναντήσει τον Άρη. Μιλάμε για δύο ελεύθερα πνεύματα με κοινό ιδεολογικό υπόβαθρο και πίστη στον παράγοντα άνθρωπο και στη δύναμη του συνόλου. Στην ουσία τους, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, ο Άρης με τους αγώνες του και ο Λόρκα με την πένα του μας δείχνουν τον δρόμο προς την ελευθερία. Την πνευματική, ψυχική, κοινωνική ελευθερία.
«Γιατὶ θέλουμε το καθημερινὸ ψωμί μας, ανθὸ του σκλήθρου και διαρκὴ συγκομιδὴ απὸ τρυφερότητα, γιατὶ θέλουμε να εκπληρωθεῖ η θέληση της γης, ποὺ δίνει τους καρπούς της γιὰ όλους» γράφει ο Λόρκα. Στην ομιλία του στη Λαμία ο Αρης λέει «Ο χωριάτης καπνίζει τον καπνό που παράγει ο ίδιος. Τον πείσανε ότι αυτός είναι λαθραίος. Κι ο ίδιος ο χωρικός σου λέει ότι καπνίζει λαθραίο καπνό. Λες και δεν τον έσπειρε αυτός στον τόπο μας, αλλά τον έφερε από την Αμερική. Κι ο ίδιος το πίστεψε, πως ο καπνός του είναι «λαθραίος». Ο δικός μας σκοπός είναι πώς θα ζήσει καλύτερα ο λαός μας! ». Στην αλήθεια λοιπόν συναντιούνται ο Αρης και ο Λόρκα.

Πού αγγίζει η προσωπικότητά τους το σήμερα;
Και οι δύο αυτοί άνθρωποι (Άρης - Λόρκα) ήταν άνθρωποι παθιασμένοι και άνθρωποι που αγαπούσαν τη ζωή. Είχαν πίστη σε ιδανικά. Ιδανικά που οδηγούσαν σε πορεία προς τα επάνω της ανθρώπινης κοινωνίας. Είναι παραδείγματα  αγγίζουν σήμερα. Ο Αρης πολέμησε τον φασισμό. Ο Λόρκα καταδίκαζε έμπρακτα το φασισμό. Και οι δύο ήταν θύματα του φασισμού. Ο Αρης πέθανε για να μην πέσει στα χέρια των φασιστών. Ο Λόρκα που για τους εθνικιστές ήταν πολύ αριστερός, πολύ διεφθαρμένος και πολύ πετυχημένος, έπρεπε να πεθάνει. Και τον εκτέλεσαν. Και στη μια και την άλλη περίπτωση οι υπεύθυνοι, αγνοούσαν ότι οι ήρωες και οι ποιητές δεν πεθαίνουν από τις σφαίρες. Εχει πολύ μεγάλη αξία να θυμίσουμε τον όρκο που δόθηκε από λογοτέχνες απ' όλες τις χώρες που συγκεντρώθηκαν αρχικά στη Βαλένθια και στη συνέχεια στο Παρίσι, το 1937, στο Δεύτερο Διεθνές Συνέδριο των συγγραφέων, για την υπεράσπιση της κουλτούρας ενάντια στο φασισμό.
«Στ' όνομά σου, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, που πέθανες στην Ισπανία για τη λευτεριά του ζωντανού λόγου, εμείς, οι ποιητές από πολλές χώρες του κόσμου, που μιλάμε και γράφουμε σε διάφορες γλώσσες, ορκιζόμαστε εδώ πέρα, όλοι μαζί, πως τ' όνομά σου δε θα ξεχαστεί ποτέ πάνω στη γη, και στ' όνομά σου, όσο που θα υπάρχει τυραννία και καταπίεση να τις καταπολεμήσουμε, όχι μονάχα με το λόγο μα και με τη ζωή μας».
Ετσι μιλούσαν οι διανοούμενοι της εποχής εκείνης.

Μπορούμε αλήθεια να επαναστατήσουμε σήμερα;
Μπορούμε. Φυσικά και μπορούμε. Η ερώτηση όμως που θα πρέπει να κάνουμε στον εαυτό μας είναι εάν θέλουμε να επαναστατήσουμε. Θέλουμε να βγούμε από αυτό το τέλμα ή όχι; Η επανάσταση ξεκινάει από μέσα μας και σιγά σιγά γιγαντώνεται. Οι μονάδες δημιουργούν τις δεκάδες, τις χιλιάδες και πάει λέγοντας.

Την Γέρμα την καταλαβαίνετε; Δικαιολογείτε τις πράξεις της;
Ο Λόρκα με αριστοτεχνικό τρόπο μάς δείχνει την έλειψη επικοινωνίας ανάμεσα στα ζευγάρια που δεν υπάρχει το πάθος. Στην ουσία το θέμα δεν είναι η ατεκνία αυτή καθεαυτή, αλλά το γεγονός ότι τα παιδιά δεν έρχονται στον κόσμο χωρίς να υπάρχει ουσιαστική αγάπη, πάθος και έρωτας. Αυτό βέβαια μπορεί να γίνει ακόμα μεγαλύτερο αν συνειδητοποιήσουμε ότι η γέννηση ενός παιδιού μπορεί να συμβολίζει τη γέννηση πολλών και διάφορων πραγμάτων που δεν είναι απόρροια άρρωστων καταστάσεων αλλά πραγματικής αγάπης και πίστης. Η Γέρμα αν ζούσε στο σήμερα θα ήταν τελέιως διαφορετική. Στη εποχή της όμως ο ηθικός κώδικας ήταν τόσο αυστηρός και κάθετος που δε θα μπορούσε να ξεφύγει, όπως θα μπορούσε σήμερα, αν ήθελε. Λέω αν ήθελε, γιατι πολλές γυναίκες μένουν σε τέτοιες συνθήκες καταπίεσης ακόμα και σήμερα.. Την καταλαβαίνω. Δεν ξέρω αν την δικαιολογώ, αλλά την καταλαβαίνω.

Πού πιστεύετε πως οφείλει την επιτυχία του ο Αρης;
Στην κατάθεση της αλήθειας μας. Όλοι μας. Η Σοφία (Αδαμίδου), ο Βασίλης (Μπισμπίκης), όλοι οι φίλοι, γιατί φίλοι είναι πρώτα και μετά συνεργάτες, που εργάστηκαν με αγάπη και πάθος για να ανέβει αυτή η παράσταση. Κάναμε πράξη αυτό που λέμε μέσα από την παράσταση μας. Τη συνολική δουλειά για έναν σκοπό. Αυτό είδε και ο κόσμος και μας έχει ανεβάσει τόσο ψηλά. Το θέατρο είναι δουλειά συνόλου. Στο cartel έχουμε μαζευτεί μια ομάδα ανθρώπων που πιστεύουμε στην τέχνη μας. Την αγαπάμε με όλο μας το «είναι» και δινόμαστε ολοκληρωτικά.

Εσείς πιστεύετε σε ιδεολογίες και σε κόμματα; Ο Αρης συμπορεύτηκε με το ΚΚΕ… Μπορεί ο άνθρωπος να ελπίζει σ΄αυτές σήμερα;
Ναι πιστεύω. Για αυτό και είναι τιμή μου που κατεβαίνω υποψήφιος με το ψηφοδέλτιο της Λαϊκής Συσπείρωσης στο Δήμο Νίκαιας – Ρέντη. Ο άνθρωπος κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν πρέπει πότε να σταματήσει να ελπίζει. Σταματώ να ελπίζω σημαίνει σταματάω να ζω. Η ιστορία μάς έχει διδάξει πως ποτέ δεν υπήρξαν εύκολες συνθήκες επιβίωσης. Κάθε γενιά έχει περάσει τα δικά της δύσκολα χρόνια και έχει δώσει τους αγώνες της. Ο άνθρωπος είναι γεννημένος να προχωράει μπροστά. Να βρίσκει τον τρόπο να επιβιώνει κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη. Στο χέρι του είναι όμως πως θα επιλέξει να ζήσει. Ο Άρης επέλεξε να συμπορευτεί με τις τάξεις του ΚΚΕ. Πίστευε στις αρχές και τις ιδέες του  Κομμουνισμού, πίστευε στην λαϊκή κυριαρχία και -πάλεψε και διεκδίκησε με αυταπάρνηση τα συμφέροντα του λαού.

Πώς κρίνετε την άνοδο του φασισμού σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο;
Το κοινωνικό από το πολιτικό επίπεδο δε διαφέρει πολύ. Το πολιτικό οικοδόμημα χτίζεται από την ίδια την κοινωνία. Όπως έχω ξαναπεί η άνοδος του φασισμού είναι κάτι που έγκειται στην έλλειψη παιδείας. Αυτό είναι και το μόνο όπλο απέναντι στον φασισμό. Με ισχυρή οικογενειακή, κοινωνική, πολιτική και πνευματική παιδεία ο φασισμός καταστέλλεται.

Τι είναι αυτό που σας κάνει αισιόδοξο και τι σας θυμώνει σήμερα;
Με θυμώνει η αδιαφορία και η αμάθεια. Με κάνει αισιόδοξο η κάθε μέρα που ξημερώνει και υπάρχω.

Μελλοντικά σχέδια
Μετά την Γέρμα ξεκινάει η περιοδεία του Άρη στην Ελλάδα. Το φθινόπωρo επιστρέφουμε πάλι με τον Άρη στο cartel για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Παράλληλα θα ξεκινήσουμε πρόβες για τα “Κόκκινα Φανάρια” που θα σκηνοθετήσει ο Βάσιλης Μπισμπίκης και ελπίζω να μπω πιο δυναμικά στα μουσικά μου δρώμενα που τα έχω αφήσει αρκετό καιρό πίσω.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_6th_hrtf Τα μέλη της Fabrica Athens συστήνονται στο www.tospirto.net Το φεστιβάλ κλείνει φέτος 10 χρόνια. Main_b_faidra_new_(164) Συνέντευξη: Η Έφη Θεοδώρου και η Μαρία Σκουλά μιλούν για την «Φαίδρα» «έργο για τον έρωτα ως πάθος καταστροφικό, ταυτόχρονα όμως είναι και ένας στοχασμός πάνω στην απέλπιδα προσπάθεια των προσώπων να εξερευνήσουν τα όρια της ελευθερίας τους. Βρισκόμαστε όμως στο τερραίν της τραγωδίας και τα χαρτιά είναι σημαδεμένα». Main_unnamed_(4) Ο Θανάσης Τριαρίδης και η Ελενα Σωκράτους στέκονται «απέναντι» στον πολιτισμένο... κόσμο «Με θυμώνει το ότι δε συνειδητοποιούμε ότι έτυχε να γεννηθούμε εδώ, έτυχε να μην πεθάνουμε από ασιτία, λίγες ώρες μετά τη γέννησή μας, εγκαταλελειμμένοι σε ένα δάσος της Νιγηρίας. Με θυμώνει το ότι όλα όσα με θυμώνουν είναι κοινότοπα, θυμώνουν τόσους πολλούς, αλλά υπάρχουνε ακόμη». Main_703 Η ομάδα των «Δαιμονισμένων» μιλά στο www.tospirto.net Μιλήσαμε με την ομάδα των Δαιμονισμένων, τον Κωνσταντίνο Χατζή που σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σ΄αυτην, τη σκηνογράφο Λία Ασβεστά και τους ηθοποιούς Θεοχάρη Ιωαννίδη, Ηλέκτρα Καρτάνου, Νίκο Λεκάκη και Νίκο Μάνεση στην προσπάθειά μας να μάθουμε όσο το δυνατόν περισσότερα για την παράσταση αυτή. Main_assemplywomen_www%c2%a9stavroshabakis--9 Όταν οι Εκκλησιάζουσες έγιναν λαϊκή οπερέτα Ο Χριστόφορος Σταμπόγλης μιλά στο www.tospirto.net. Main_62453035_2468664746490741_9056351384462426112_n Αιμίλιος Χειλάκης: «Ψάχνεις τα μαλλιά και τη φωνή μου; Έλα στο θέατρο και θα σου μιλήσω για Σαίξπηρ» «Πώς τα ξωτικά παλεύουν μέσα μας για την αγάπη και την αναπαραγωγή;».
#load_content_with_ajax