Θέατρο | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Η «Πρώτη Αγάπη» του Προμηθέα Αλειφερόπουλου 20 Μαΐου 2019

Ο γνωστός ηθοποιός αναμετριέται σκηνοθετικά με το μουσικό θέατρο και μιλά στο www.tospirto.net.

Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος για πρώτη φορά αναμετριέται σκηνοθετικά με ένα μουσικό έργο, την «Πρώτη Αγάπη» του Νίκου Χατζηαποστόλου. Στην αναβίωση της θρυλικής και σπανιότατα παιγμένης οπερέτας του 1929 – είναι η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο έργο παρουσιάζεται στην Εθνική Λυρική Σκηνή, ενενήντα χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα - συνεργάζεται με την Ομάδα μουσικού θεάτρου Ραφή.

 

Η Πρώτη αγάπη είναι η ερωτική ιστορία δύο νέων, ο χωρισμός και το ξανασμίξιμό τους ύστερα από δεκαπέντε χρόνια. Πικάντικη και γεμάτη χιούμορ, φωτίζει απροσδόκητες πτυχές της εποχής: Πίσω από τις πασίγνωστες νοσταλγικές μελωδίες και τους τρυφερούς στίχους των τραγουδιών, αναδύεται η τολμηρή και μοντέρνα Ελλάδα της δεκαετίας του ’20. Το 1929 είναι μια χρονιά τομή για τη μεσοπολεμική πραγματικότητα. Θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει ως την τελευταία μιας περιόδου σχετικής ανεμελιάς και, ταυτόχρονα (και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο) την κορυφαία της. Η Πλάκα και η Καλαμάτα με την αναδυόμενη αστική τάξη, η Αίγλη, το Ζάππειο, ο Απόλλωνας, το Ωδείο Αθηνών, η καθημερινότητα των φοιτητών γεμάτη πάθη και έριδες ξεπροβάλλουν ανάγλυφα μέσα από το έργο αναδεικνύοντας μια εποχή τόσο κοντινή με τη δική μας. Ο κυνισμός και ο ρομαντισμός εναλλάσσονται στις ερωτικές σχέσεις, τα πάθη ξεφτίζουν και αναθερμαίνονται. Τα ζευγάρια στροβιλίζονται στους ρυθμούς του βαλς και του φοξ τροτ, με τη διασαλευμένη αθωότητα της κοινωνίας που επούλωσε τις πληγές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ανίδεης για το τι θα επακολουθούσε.

Εμείς μιλήσαμε με τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο στην προσπάθειά μας να μάθουμε όσο το δυνατόν περισσότερα για την ενδιαφέρουσα αυτή μουσική παράσταση.

«Η πρώτη αγάπη» πρώτη φορά παρουσιάζεται στην Εθνική Λυρική Σκηνή, ενενήντα χρόνια μετά το πρώτο της ανέβασμα.  Γιατί θελήσατε να ανασύρετε την οπερέτα αυτή και τι σας γοήτευσε σ΄αυτό;
Την «Πρώτη Αγάπη» ανέσυρε ο Αλέξανδρος Ευκλείδης, καλλιτεχνικός διευθυντής της Εναλλακτικής Σκηνής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Είναι μια οπερέτα του Νίκου Χατζηαποστόλου γνωστότερου από τους «Απάχηδες των Αθηνών». Το έργο ανατέθηκε στην Ομάδα Μουσικού θεάτρου Ραφή που με τη σειρά τους ανέθεσαν στον Μιχάλη Παρασκάκη να κάνει τη μουσική διασκευή και ενορχήστρωση και σε μένα τη θεατρική διασκευή και τη σκηνοθεσία. Η ακραίοι χαρακτήρες του έργου ήταν αυτοί που τράβηξαν την προσοχή μου πρώτοι. Έχουν τόση τρέλα! Σε κάνουν να τους αγαπήσεις μα και να θες να τους υπονομεύσεις, να τους αμφισβητήσεις.

Σας φόβισε το γεγονός πως πρόκειται για μουσικό θέατρο και πώς το προσεγγίσατε σκηνοθετικά; Δυσκολευτήκατε κάπου;
Η πρώτη μου σκέψη ήταν -τι ξέρω εγώ από μουσικό θέατρο; Όμως θέατρο δεν είναι; Στο θέατρο συνεργαζόμαστε με μουσικούς, εδώ μου δίνεται η ευκαιρία να δουλέψω με τον Μιχάλη έναν εξαιρετικό μουσικό, που αναγεννά με την ενορχήστρωσή του γνώριμες μελωδίες του ’30 και τέσσερις υπέροχους λυρικούς τραγουδιστές που διατίθενται να εξερευνήσουν τα υποκριτικά τους όρια. Τι να μην σου αρέσει σ’ αυτό; Οι δυσκολίες σίγουρα πολλές, η εγκαθίδρυση ενός κώδικα επικοινωνίας για αρχή, ανάμεσα σε ανθρώπους από συγγενικές μα και αρκετά διαφορετικές τέχνες. Η πρόθεση μου απέναντι στο έργο δεν είναι να το αποδομήσω, αλλά να το αναδομήσω ώστε να μην απεικονίζει απλώς μια εποχή. Να δω στους χαρακτήρες του κομμάτια ανθρώπων που όλοι γνωρίζουμε λίγο-πολύ και στη δική μας εποχή. Να αναδείξω ίσως στοιχεία του που δεν έχουν εποχή, καταστάσεις που θα συναντήσεις όπου υπάρχουν άνθρωποι που ερωτεύονται ο ένας τον άλλο. Άνθρωποι ατελείς, σε κοινωνίες ατελείς, αμήχανοι απέναντι στο μεγαλείο και το παράδοξο της ζωής.

Σκιαγραφήστε μας τους χαρακτήρες του...
Ο Νίκος, ένας επιτυχημένος γιατρός με δύο παιδιά και μια γυναίκα απούσα, καθηλωμένη σε ένα σανατόριο, ζει απόλυτα συμβιβασμένος σε ένα δικό του εγωκεντρικό σύμπαν, μέχρι την εμφάνιση της Ελένης, της πρώτης του αγάπης από τα φοιτητικά του χρόνια. Η εμφάνιση αυτή πυροδοτεί στο Νίκο ένα νοσταλγικό παραλήρημα, σα να γίνεται και πάλι 25 χρόνων και να διεκδικεί ό,τι θεωρεί πως του ανήκει. Η αναπόληση του ήρωα στα χρόνια της νιότης του μας δίνει την ευκαιρία να δούμε τη σχέση των δύο χαρακτήρων, τον παράφορο έρωτα της 16άχρονης Ελένης, αλλά και το πόσο πληγώθηκε από εκείνον. Δίπλα τους ο αθώος και αδέξιος Μιχαλάκης, ο πιο γλυκόπικρος χαρακτήρας του έργου, παλεύει με τις νευρώσεις του και τις ανασφάλειές του, διατηρώντας όμως πάντα μια σοφή ελαφρότητα. Η Ρενέ τέλος είναι ο καταλύτης του έργου, η μυστηριώδης, χειραφετημένη γυναίκα που μαγεύει και τους δύο άνδρες, δυναμική και αισθησιακή, πιθανά μόνη στο τέλος κάθε μέρας.

Πώς επικοινωνεί το τότε του έργου με το σήμερα; 
Το ίδιο το έργο επικεντρώνεται στο τότε και στο σήμερα. Βρίσκουμε τους ήρωές μας σε μια μέση ηλικία και ταξιδεύουμε μαζί τους στην εποχή της νιότης τους. Έτσι έχει μεγαλύτερη σημασία η νεότητα, η απειρία, η ελαφρότητα σε αντιπαραβολή με το συμβιβασμό, τη στασιμότητα, την ωριμότητα ή και την έλλειψή της. Το κατά πόσο κανείς εξελίσσεται όσο μεγαλώνει, πόσο μαλακώνει ή σκληραίνει, πόσο χαλαρώνει τους κόμπους ή τους σφίγγει. Αυτά είναι θέματα που δεν έχουν εποχή.

Πόσο σημαντική είναι η Πρώτη Αγάπη;
Σίγουρα όχι πιο σημαντική από την αληθινή.

 

Συντελεστές: Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία: Προμηθέας Αλειφερόπουλος. Ενορχήστρωση – Διασκευή: Μιχάλης Παρασκάκης. Σκηνικά – Κοστούμια: Χριστίνα Σπανού. Κίνηση: Μαργαρίτα Τρίκκα. Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη. Νίκος: Διονύσης Τσαντίνης. Ελένη: Αναστασία Κότσαλη. Ρενέ: Λητώ Μεσσήνη. Μιχαλάκης: Γιώργος Ρούπας. Μουσικοί: Δημήτρης Τίγκας (κοντραμπάσο), Μάριο Αδρόβερ Πάρδο (κλαρινέτο, κρουστά), Σταμάτης Πασόπουλος (ακορντεόν)

Συμπαραγωγή με την ομάδα μουσικού θεάτρου Ραφή

Στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος για τέσσερις παραστάσεις, στις 23, 24, 29 και 30 Μαΐου 2019, στο πλαίσιο του τρίτου κύκλου Ημέρες Μουσικού Θεάτρου 2019, ενώ στη συνέχεια θα περιοδεύσει σε επιλεγμένους χώρους της περιφέρειας.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Συνέντευξη: O Αργύρης Ξάφης, η Δέσποινα Κούρτη και ο «Αγαμέμνονας» «Μαθαίνουμε από το λάθη μας, ναι. Και τα επαναλαμβάνουμε για να σιγουρευτούμε. Και ξανά, τζογάροντας στην ανατροπή. Και στο τέλος μαθαίνουμε πραγματικά ότι χάσαμε χρόνο επιμένοντας». Main_slider Ο Μάνος Καρατζογιάννης «ανοίγει» τις «Ξένες Πόρτες» Το έργο αυτό συμβολίζει τον αγώνα για επιβίωση, την πάλη με το άδικο, το μπούλινγκ, την ορφάνια.. Main_spirto01 Νεφέλες: Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν στο www.tospirto.net Main_giannoula1%c2%a9dominikimitropoulou «Γιαννούλα η κουλουρού»: Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν στο www.tospirto.net «Η τέχνη είναι η μόνη που έχει το “δικαίωμα” να γλεντήσει τη θλίψη». Main_theo_prova_patari_2000px-7137 Η Σοφία Πάσχου και οι Patari Project μιλούν για το γαμήλιο γλέντι που θα στήσουν στην Μ. Επίδαυρο Στις 5 και 6 Ιουλίου. Main_padelis_flatsoulis__photo2_eleni_stroulia Ο Παντελής Φλατσούσης και τα New Kids on the... Block της Κυψέλης «Θέλω να δείξω το πώς αφηγούμαστε την πόλη μας και τη ζωή μας σε αυτήν κάνοντας σαφές το γεγονός, ότι οι αφηγήσεις μας διαμορφώνουν το τοπίο που ζούμε.»
#load_content_with_ajax