Θέατρο | Πρόσωπα

Συνέντευξη: Οι C for circus «μεταμορφώνονται» επί σκηνής! 23 Μαΐου 2019

H θεατρική ομάδα μιλά σύσσωμη στο www.tospirto.net.

Τους γνωρίσαμε και τους αγαπήσαμε με την ωραιότερη ίσως θεατρική έκπληξη των τελευταίων ετών, το «Δαχτυλίδι της μάνας», που παρουσίασαν στο Tempus Verum. Ο λόγος για την ομάδα των C for Circus, που έπειτα από δέκα χρόνια κοινής πορείας και έχοντας διαμορφώσει τη δική τους σκηνική ταυτότητα -με κύριο στοιχείο τη διαρκή παρουσία επί σκηνής όλων των ηθοποιών οι οποίοι παίζουν ζωντανά μουσική που συνθέτουν οι ίδιοι - σύσσωμοι κατεβαίνουν στο Φεστιβάλ Αθηνών με τις «Μεταμορφώσεις» του Οβιδίου.

Εμείς μιλήσαμε μαζί τους στην προσπάθειά μας να αποκρυπτογραφήσουμε τις τωρινές τους προθέσεις… 

Τι σας γοητεύει στο έργο αυτό του Οβίδιου;
Ειρήνη Μακρή: Εκ πρώτης όψεως με γοήτευσαν οι ίδιοι οι μύθοι. Νομίζω πως ο Οβίδιος είχε επιλέξει τις καλύτερες ιστορίες της τότε παγκόσμιας μυθολογίας και τις είχε πλέξει σ’ ένα έπος αριστουργηματικό. Αυτό είναι από μόνο του εντυπωσιακό και αναπόφευκτα γοητευτικό. Οι εικόνες είναι το αρχικό, ας πούμε, σημείο στο οποίο στάθηκα παρακολουθώντας στιγμή προς στιγμή την κάθε μεταμόρφωση. Αυτό με συνεπήρε εξαρχής. Θα το αδικούσα, όμως, αν στεκόμουν αποκλειστικά σ' αυτό, αφού πρόκειται για ένα έπος οικουμενικό, που διατρέχει την ιστορία της ανθρωπότητας μέσα σε 15 τόμους και που με δέος παρατηρώ ότι με κάποιο τρόπο μου είναι αμήχανα οικεία. Ο τρόπος με τον οποίο οι ιστορίες με αφορούν προσωπικά, παρόλο που πρόκειται για μυθοπλασίες, είναι και ο λόγος που με κινεί για να τις αφηγηθώ στη σκηνή. Ο Οβίδιος προτείνει τη λύση της μεταμόρφωσης, όταν η ιστορία φτάνει στο κρίσιμο σημείο του μη περεταίρω. Το πώς λύνεται, όμως, μια τέτοια ιστορία σήμερα, είναι το ερώτημα που με ταλαιπωρεί ακόμα. Γιατί παραδόξως οι ιστορίες του ποιητή δεν απέχουν τόσο από σημερινές ιστορίες. Οι λύσεις του, όμως, απέχουν χαοτικά πολύ. Αυτό το χάος ενέχει μια τεράστια γοητεία λοιπόν.  



Πώς το προσεγγίσατε σκηνοθετικά; Θα ακολουθήσετε τη δική σας προσωπική σκηνοθετική νόρμα;
Παύλος Παυλίδης:  Πρόκειται για ένα ιστορικό κείμενο με πολλούς συμβολισμούς και επιδέχεται πολλές αναγνώσεις αλλά σε κάθε περίπτωση παραμένει οικουμενικής σημασίας. Γι' αυτό, το μεγάλο στοίχημα ήταν να το αντιμετωπίσουμε ελαφρά και χωρίς να παίρνουμε σαφή θέση σε σχέση με το περιεχόμενο ή με τις εικόνες του, προσπαθώντας να δημιουργηθεί χώρος στον θεατή να δημιουργήσει τους δικούς του συσχετισμούς. Όσον αφορά στη δική μου στάση απέναντι στην σκηνοθεσία, προς το παρόν, αυτό που με κινεί είναι η ανάγκη να ξεκινώ απ' την ουδετερότητα κι απ' την απλότητα κι από κει να αντιμετωπίζω τα νοήματα, τα θέματα και τις εικόνες που διαβάζω ή με αφορούν. Ξεκίνησα να σκηνοθετώ έχοντας την ανάγκη να προτείνω κάποια συγκεκριμένη σχέση ανάμεσα στην υποκριτική και το ίδιο το έργο και όσο αυτή μου η ανάγκη συνεχίζει να υπάρχει, θα συνεχίσω κι εγώ να σκηνοθετώ. Αλλά για το μέλλον θα επιλέξω να μην κάνω καμιά πρόβλεψη.


Τι συμβολίζουν οι «Μεταμορφώσεις»; Γύρω από ποιους νοηματικούς άξονες κινείται το έργο;
Μαρία-Ελισάβετ Κοτίνη: Η μεταμόρφωση ως μια διαδικασία εσωτερικής αλλαγής συμβολίζει ένα διαρκές νέο ξεκίνημα. Σαν να κλείνεις μία πόρτα για να ανοίξεις μία άλλη. Οι ήρωες των «Μεταμορφώσεων» στις ιστορίες που επιλέξαμε να αφηγηθούμε είναι θύματα βίας που αδυνατούν να συνεχίσουν να υπάρχουν με τον ίδιο τρόπο μετά από αυτό που τους συνέβη. Εκεί παρεμβαίνει ο Οβίδιος ζωγραφίζοντας με όμορφες, ποιητικές εικόνες τη μεταμόρφωσή τους σε κάτι άλλο, κάτι νέο, το οποίο μπορεί να σηματοδοτεί ακόμα και τον θάνατο. Το έργο του Οβίδιου μας μιλάει για τη σκληρότητα και τη βιαιότητα στην οποία μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος ως έρμαιο των παθών του, μα και για την ικανότητα που του δίνει η φύση να μεταλλάσσεται, να μεταμορφώνεται για να μπορεί με κάποιο τρόπο να συνεχίσει. 


Η μουσική τι ρόλο παίζει στην παράσταση;
Βαλέρια Δημητριάδου: Η μουσική αποτελεί ένα από τα πυρηνικά στοιχεία της ομάδας. Μας είναι σχεδόν αυτονόητο ότι θα έχουν μουσική όλες μας οι παραστάσεις. Και εννοώ δική μας πρωτότυπη μουσική, που παίζεται ζωντανά από τους ηθοποιούς. Στις "Μεταμορφώσεις", ένα έργο που μιλάει για τον κόσμο από τις απαρχές του, αποφασίσαμε κι εμείς να έχουμε ως μοναδικό μέσο τις φωνές μας. Για πρώτη φορά, δε θα έχουμε μουσικά όργανα -παρά μόνο κρουστά- και η μουσική (πολυφωνικές ακαπέλα συνθέσεις) θα είναι ένα ακόμη αφηγηματικό μέσο που θα λειτουργεί ως δεύτερο κείμενο, είτε αντιστικτικά είτε σε πλήρη συνάφεια με το λόγο, ώστε να εξυπηρετεί κάθε φορά αυτό που έχουμε αποφασίσει δραματουργικά. Πρόκειται για έναν διάλογο σε τρία επίπεδα: το κείμενο του Οβίδιου, την εικόνα που σχηματίζει το σμήνος των ηθοποιών και τη μουσική. 


Υπάρχουν διακριτοί ρόλοι στην παράσταση;
Νατάσα Ρουστάνη: Η αρχική μας σκηνική προσέγγιση των Μεταμορφώσεων ήταν απόπειρες στη λογική του "σμήνους" σε συνδυασμό με ομαδική αφήγηση. Στη συνέχεια, το υλικό που προέκυπτε από τις δοκιμές, λόγω των πολλών ατόμων επάνω στη σκηνή, όπου το κάθε ένα φέρνει τη φαντασία και τη δημιουργικότητά του στη μορφή σκηνικών προτάσεων, δημιούργησε ένα χάος που εκτροχίαζε τις ιστορίες που θέλαμε να αφηγηθούμε. Έτσι, κρατώντας το χρήσιμο υλικό, σταδιακά οδηγηθήκαμε στην ύπαρξη αφηγητών/αφηγητριών που λειτουργούν ξεχωριστά και σκοπός τους είναι να ακουστεί η ιστορία τους. Τα πρόσωπα αυτά ξεπηδούν μέσα από το σμήνος, το οποίο σιγά σιγά αποσυντίθεται, και ταυτίζονται με τις ηρωίδες και τους ήρωες του Οβίδιου. Δεν θα "γίνουμε" Δάφνη, Καλλιστώ κ.λπ. ως πρόσωπα κάποιου δράματος ούτε έχουμε σκοπό να αναπαραστήσουμε τα γεγονότα. Οι ρόλοι μας έχουν κάτι από Αγγελιαφόρο αρχαίας τραγωδίας, ως το πρόσωπο που μεταφέρει τα γεγονότα. Με τη διαφορά ότι αυτά που θα ακουστούν θα κατασκευάσουν μια αλήθεια και ό,τι γράφει δεν ξεγράφει. Ποια θα’ θελε να γραφτεί η ιστορία της ερήμην της, με τον θύτη της αθώο; Οι λέξεις φτιάχνουν την πραγματικότητα και το πώς αυτές θα χρησιμοποιηθούν, θα καθορίσει και την πραγματικότητα που θα προκύψει. Φανταστείτε την Καλλιστώ σε φιλικό τραπέζι, να παίρνει τον λόγο για να πει τι της συνέβη μια φορά που ήταν μόνη και κουρασμένη.  

Πού αγγίζει το σήμερα το έργο αυτό;
Αθηνά Σακαλή: Ο Οβίδιος λέει σε μια από τις ιστορίες του “Στ' αλήθεια πόσο σκοτεινή είναι η ψυχή του ανθρώπου'' και 2000 χρόνια μετά παρακολουθώντας το τι συμβαίνει γύρω μου αναρωτιέμαι ακριβώς το ίδιο. Το αξιοθαύμαστο με το έργο αυτό είναι ότι δεν αγγίζει το σήμερα αλλά είναι το σήμερα, ακόμα και στο κομμάτι της μεταμόρφωσης. Η μεταμόρφωση ήταν και είναι τρόπος επιβίωσης για τον άνθρωπο, όχι φυσικά με την κυριολεκτική έννοια της μεταμόρφωσης σε ζώο αλλά με την έννοια της εσωτερικής αλλαγής.

Ο Οβίδιος, επεμβαίνοντας με ποιητικό τρόπο στον χρόνο, δίνει τη λύση και μεταμορφώνει τα θύματα σε δέντρα, πουλιά ή ζώα και, εντέλει, σε αιώνια σύμβολα. Στην πραγματική ζωή, εν απουσία ποίησης, συντελούνται μεταμορφώσεις;
Παναγιώτης Γαβρέλας: Φυσικά και συντελούνται και μάλιστα με τον πιο βίαιο και απάνθρωπο τρόπο. Εν μια νυκτί ο Αλέξης από “ένας έφηβος” έγινε σύμβολο μιας καταπιεσμένης γενιάς που δεν βλέπει ελπίδα στο μέλλον της. Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης έγινε ένα σύμβολο όλων των ατόμων που δέχονται bullying για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις και όχι μόνο. Και αυτά είναι τα γεγονότα που έχουν μια “αισιόδοξη” ματιά καθώς, με τη δημοσιότητα και το μέγεθος που απέκτησαν, διαμόρφωσαν συνειδήσεις και έδωσαν μια κατεύθυνση σε πολύ κόσμο για να παλέψει και να αλλάξει μια παγιωμένη κατάσταση. Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν και τα θύματα που μπορεί να μεταμορφώνονται αλλά να μην γίνονται σύμβολα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα τραγικές ιστορίες γυναικών που έχουν υποστεί ενδοoικογενειακή βία ή έχουν βιαστεί και η μεταμόρφωσή τους δεν έφτασε στα μάτια και στα αυτιά μας αλλά συντελέστηκε σε τέσσερις τοίχους, γιατί η κοινωνία πολλές φορές δεν αναγνωρίζει τα θύματα που η ίδια δημιουργεί. 



Αγαπημένη σας φράση και γιατί;
Δημήτρης Κίτσος:
Μα κι έτσι ο θεός την αγαπά, το νιο δεντρί σιμώνει
και με το χέρι τ'άγγιξε και την καρδιά της κόρης
ένιωσ' ακόμη να χτυπά κάτω απ΄τη φρέσκια φλούδα, 
τα χέρια γύρω από τα κλαδιά τ' απλώνει και το ξύλο,
σα να'ναι σάρκα το φιλεί, μ'αυτό τον αποφεύγει.

Προσπάθησα να εξηγήσω γιατί μου αρέσει αυτή η φράση, αλλά ο,τι έγραψα μου φάνηκε πολύ λίγο. Νομίζω πως είναι από μόνη της αρκετή η εικόνα για να καταλάβει κάποιος τι με "συγκινεί" σε αυτή την πρόταση. Το μόνο που χρειάζεται, ίσως, είναι λίγες πληροφορίες. Αυτή η εικόνα είναι στο τέλος της ιστορίας της Δάφνης και του Απόλλωνα. Η Δάφνη μόλις έχει μεταμορφωθεί σε δέντρο, αφού ο θεός Απόλλωνας την καταδίωκε για να την κάνει δική του.


Ποιοι είναι οι συνεκτικοί ιστοί που σας συνδέουν ως ομάδα;
Σπύρος Χατζηαγγελάκης: Κλείνουμε αισίως 11 χρόνια κοινής συνύπαρξης ως ομάδα, με πολλές δυσκολίες στη μέχρι τώρα πορεία μας. Όσες δυσκολίες, όμως, και να έχουμε περάσει υπάρχει κάτι που ό,τι και να γίνει δε σπάει, όχι μόνο ως ιδέα αλλά και ως προς την καθημερινή πραγματικότητα. Είμαστε οικογένεια, παρέα, αδέρφια, φίλοι ο ένας για τον άλλον. Ο ένας είναι το στήριγμα του άλλου στην καθημερινότητά του, η παρέα του στα μοναχικά του βράδια, η αγκαλιά στις λύπες του, το φαγητό στην πείνα του, το γέλιο στα άσχημα αστεία του, το μακροβούτι στα καλοκαίρια του. Αυτά τα απλά, τα καθημερινά είναι που μας κρατάνε.


Το στοίχημά σας ως ομάδα;
Χρύσα Κοτταράκου: Αυτό που προσωπικά πιστεύω ότι θα μας απασχολεί μέχρι τέλους, αφορά στην ισορροπία ανάμεσα στην παρέα και τον θίασο. Το γεγονός ότι είμαστε φίλοι, γνωριζόμαστε πολλά χρόνια και υπάρχει μια σιωπηλή συμφωνία μεταξύ μας ότι βρίσκουμε κάποιο νόημα στο να μοιραζόμαστε τη ζωή, είμαι βέβαιη ότι ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για οτιδήποτε αξιόλογο καταφέρνουμε να κατασκευάσουμε επί σκηνής. Απ' την άλλη, το θέμα δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα, δηλαδή η παράσταση. Υπάρχει μια ολόκληρη διαδικασία, η περίοδος των προβών, κατά τη διάρκεια των οποίων τα πράγματα αργά ή γρήγορα δυσκολεύουν. Και φτάνει πάντα μια στιγμή που κάποιος θα ρωτήσει επιτακτικά: "Μα τότε, γιατί δεν κάνουμε απλώς παρέα;". Μέχρι στιγμής, η απάντηση σ' αυτό μας ικανοποιεί και συνεχίζουμε. Όταν δεν θα μας ικανοποιεί, ελπίζω να σταματήσουμε. Αυτό για μένα είναι το πιο σπουδαίο στοίχημα.

Μελλοντικά σχέδια;
 Νικόλας Παπαδομιχελάκης: Στα άμεσα σχέδια της ομάδας περιλαμβάνονται οι καλοκαιρινές διακοπές. Αφήνουμε πίσω μας μια μεγάλη χρονιά, με πολύ ωραίες στιγμές αλλά και πολλή δουλειά. Νομίζω μιλάω εκ μέρους όλων, θέλουμε να φύγουμε απ’ την πόλη και να πάμε κάπου όμορφα, για πολλές μέρες. Ως προς τα καλλιτεχνικά σχέδια, θέλουμε να συνεχίσουμε τη δουλειά που κάνουμε ως τώρα, να κάνουμε θέατρο μαζί, να φτιάξουμε παραστάσεις, να δοκιμαστούμε σε δυσκολίες, παλιές και καινούριες, με την ελπίδα να γίνουμε καλύτεροι. Μέσα στο καλοκαίρι, επίσης, θα ξεκινήσουμε πρόβες για την επόμενη παράσταση των C. for Circus. Περισσότερες πληροφορίες γι’ αυτήν θα έχουμε σύντομα.

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Συνέντευξη: O Αργύρης Ξάφης, η Δέσποινα Κούρτη και ο «Αγαμέμνονας» «Μαθαίνουμε από το λάθη μας, ναι. Και τα επαναλαμβάνουμε για να σιγουρευτούμε. Και ξανά, τζογάροντας στην ανατροπή. Και στο τέλος μαθαίνουμε πραγματικά ότι χάσαμε χρόνο επιμένοντας». Main_slider Ο Μάνος Καρατζογιάννης «ανοίγει» τις «Ξένες Πόρτες» Το έργο αυτό συμβολίζει τον αγώνα για επιβίωση, την πάλη με το άδικο, το μπούλινγκ, την ορφάνια.. Main_spirto01 Νεφέλες: Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν στο www.tospirto.net Main_giannoula1%c2%a9dominikimitropoulou «Γιαννούλα η κουλουρού»: Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν στο www.tospirto.net «Η τέχνη είναι η μόνη που έχει το “δικαίωμα” να γλεντήσει τη θλίψη». Main_theo_prova_patari_2000px-7137 Η Σοφία Πάσχου και οι Patari Project μιλούν για το γαμήλιο γλέντι που θα στήσουν στην Μ. Επίδαυρο Στις 5 και 6 Ιουλίου. Main_padelis_flatsoulis__photo2_eleni_stroulia Ο Παντελής Φλατσούσης και τα New Kids on the... Block της Κυψέλης «Θέλω να δείξω το πώς αφηγούμαστε την πόλη μας και τη ζωή μας σε αυτήν κάνοντας σαφές το γεγονός, ότι οι αφηγήσεις μας διαμορφώνουν το τοπίο που ζούμε.»
#load_content_with_ajax