Θέατρο | Πρόσωπα

«Ερωτευμένα Άλογα»: Έχουμε όλοι πρόσβαση στον έρωτα; 12 Ιουλίου 2019

«Μιλάμε για το δυνατό αυτό ταρακούνημα που επιδρά μέσα μας και αλλάζει τους χυμούς του σώματός μας, για την κατάσταση αυτή που συνεπαίρνει το μυαλό μας και κατ’ επέκταση για τη φαντασίωση, το όνειρο, την βαθιά κρυμμένη επιθυμία που άλλοτε εκφράζεται κι άλλοτε μένει θαμμένη να περιμένει ένα “κάποτε” και ένα “ίσως”».

Τι είναι ο έρωτας; Πώς τον βιώνουμε; Τρίτο μέρος της τριλογίας Το Άλλο το Κανονικό, η οποία προέκυψε από την ανάγκη των νέων καλλιτεχνών, με και χωρίς αναπηρία, της κολεκτίβας «Εν δυνάμει» να μοιραστούν ανοιχτά προσωπικές ιστορίες και να ερευνήσουν οικουμενικές πτυχές της ανθρώπινης ιδιαιτερότητας. Η παράσταση Ερωτευμένα άλογα, που θα παρουσιαστεί στις 16 και 17 Ιουλίου στην Πειραιώς 260 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών σε σύλληψη – καλλιτεχνική διεύθυνση Ελένης Δημοπούλου και σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, είναι μια παράσταση για τον έρωτα, αυτή την «αναπηρία» που εξουσιάζει, τορπιλίζει, δυναμιτίζει, τρελαίνει, φλέγει.

Εμείς μιλήσαμε με την Ελένη Ευθυμίου και την Ελένη Δημοπούλου για αυτήν την παράσταση-ύμνο στην πηγαία ζωτικότητα, στη γενετήσια ορμή, σε όλες τις αισθήσεις που έχουν περιχαρακωθεί από μια αυστηρά ορθολογιστική αντίληψη της ζωής. 

Πώς προέκυψε η παράσταση “Ερωτευμένα Άλογα”; Πρόκειται για έναν τίτλο- λογοπαίγνιο; 
Ελένη Δημοπούλου: Η παράσταση “Ερωτευμένα Άλογα” αποτελεί το τρίτο μέρος μίας θεατρικής τριλογίας με τίτλο “Το Άλλο το Κανονικό” μέσα στην οποία μελετούμε ζητήματα ταυτότητας της διαφορετικότητας και της “κανονικότητας” μέσα στην κοινωνία μας. Στην παράσταση αυτή ερευνούμε το πώς αποτυπώνεται ο έρωτας μέσα μας, πώς εκφράζεται, πόσο ελεύθεροι είμαστε να βυθιστούμε σε αυτόν -τόσο οι τυπικοί άνθρωποι όσο και οι μη τυπικοί. 
Ελένη Ευθυμίου: Όπως παρατηρείτε σχετικά με τον τίτλο, παίζουμε με τη λέξη “άλογα” για να εκφράσουμε αφ’ ενός την γενετήσια ορμή, χρησιμοποιώντας ως σύμβολο το άλογο, αφ’ εταίρου την απουσία της λογικής που συχνά συνοδεύει την κατάσταση του έρωτα. 
Ελένη Δημοπούλου: Ήδη από το 2014 που ξεκινήσαμε να δουλεύουμε πάνω σε αυτή την τριλογία θέλαμε να προσεγγίσουμε το θέμα αυτό μιας και είναι ένα ζήτημα που αφορά όλους τους ανθρώπους εξίσου και τους εξισώνει σε μία και μόνη κατάσταση, αυτή του ερωτευμένου - αποτελεί όμως παράλληλα και μία ενδιαφέρουσα προβληματική: πόσο ελεύθεροι είμαστε να ερωτευτούμε και να παραδοθούμε αληθινά στην αγάπη;   

Γύρω από ποιους νοηματικούς άξονες κινείται το έργο;  
Ελένη Ευθυμίου: Αρχικά μιλάμε για το δυνατό αυτό ταρακούνημα που επιδρά μέσα μας και αλλάζει τους χυμούς του σώματός μας, για την κατάσταση αυτή που συνεπαίρνει το μυαλό μας και κατ’ επέκταση για τη φαντασίωση, το όνειρο, την βαθιά κρυμμένη επιθυμία που άλλοτε εκφράζεται κι άλλοτε μένει θαμμένη να περιμένει ένα “κάποτε” και ένα “ίσως”.
Δεύτερος θεματικός άξονας αποτελεί το ζήτημα της πρόσβασης στον έρωτα, πώς τον προσεγγίζει ένας τυπικός άνθρωπος και πώς ένας άνθρωπος με αναπηρίες, κατά πόσο ενημερωνόμαστε σωστά για τις επιλογές μας και κατά πόσο είμαστε ελεύθεροι να εκφράσουμε ανοιχτά τα “θέλω” μας.
Τέλος μας απασχολεί το ζήτημα της απελευθέρωσης και της παράδοσης στον έρωτα ως μία επιστροφή στη φυσική κατάσταση, στην πρωτογενή ανάγκη για ένωση σώματος και ψυχής, στη σωματική και πνευματική ορμή που ξεπηδάει μέσα από τον καθένα μας με τον ίδιο τρόπο.

Πού αγγίζει το σήμερα το έργο αυτό; 
Ελένη Δημοπούλου: Πιστεύω πως το θέμα του έρωτα αγγίζει τους ανθρώπους διαχρονικά. Πιο συγκεκριμένα για τη δική μας δουλειά, ο τρόπος και η γλώσσα της παράστασης φωτίζει καταστάσεις που συμβαίνουν στη σύγχρονη πραγματικότητα. Η μη πρόσβαση στον έρωτα των ανθρώπων με αναπηρίες, η συνεχής και βασανιστική στέρηση που εκδηλώνεται με διάφορες μορφές αλλά και το ταμπού να μιλήσουμε για αυτό ανοιχτά είναι κάτι που επίσης απασχολεί τους ανθρώπους διαχρονικά –ωστόσο  η επίλυση αυτού του ζητήματος δεν τίθεται ποτέ ως προτεραιότητα. Από την άλλη σήμερα, λίγο περισσότερο από άλλοτε, αλλάζει σιγά-σιγά ο κοινός νους πάνω στο ζήτημα αυτό και είναι αλήθεια επιτακτική ανάγκη να αλλάξει - επιπλέον για εμάς είναι ζητούμενο να συμβάλουμε δημιουργικά σε αυτή την αλλαγή. 

Ελένη Ευθυμίου: Στην Ελλάδα δυστυχώς ακόμη κοιμόμαστε βαθύ ύπνο πάνω στο ζήτημα της πρόσβασης στον έρωτα, αλλά αργά - αργά η ανάγκη δημιουργεί συνθήκες ώστε να σκεφτούμε ως προς αυτή την κατεύθυνση: οι άνθρωποι με αναπηρίες δεν είναι ασεξουαλικά όντα, οι άνθρωποι με αναπηρίες καλώς ή κακώς έχουν ανάγκη και εξαρτιώνται από την κοινωνία, ενημερώνονται από την κοινωνία και ακολουθούν τα μονοπάτια και τα πρότυπα που η κοινωνία τους προτείνει. Όταν λοιπόν η κοινωνία μας δεν έχει η ίδια ξεπεράσει τα δικά της ταμπού, δεν έχει μάθει να αγαπά και να χαίρεται το σώμα και την ψυχή της, δεν έχει εναρμονιστεί με τις ανάγκες της, πώς και με ποιο τρόπο θα μπορέσει και ο/η ανάπηρος/η να έχει επιλογές και ευκαιρίες; Αυτό για εμάς αποτελεί μία πολύ σύγχρονη προβληματική που μας αφορά τόσο καλλιτεχνικά όσο και προσωπικά, σαν άτομα και σαν μέλη της κοινωνίας. Πώς εμείς οι ίδιοι θα ανοίξουμε ξανά τις αισθήσεις μας, την ενσυναίσθησή μας στον άλλον, πώς θα μοιραστούμε ένα κοινό αίσθημα σε αυτή την σύγχρονη πραγματικότητα που μας απομακρύνει όλο και πιο πολύ από τη φύση και το συναίσθημά μας;

Τι σας γοήτευσε ώστε να το σκηνοθετήσετε; 
Ελένη Ευθυμίου: Το άγνωστο που πάντα εμπεριέχει η πρωτότυπη καλλιτεχνική σύλληψη και δημιουργία. Το ότι σαν ομάδα, ξεκινώντας από το μηδέν, προκειμένου να γραφτεί ένα παραστασιακό κείμενο υψηλής αισθητικής αξίας, που θα αφορά το σύγχρονο θεατρικό κοινό, χρειάστηκε να εκτεθούμε στην έρευνα αυτή ξεκινώντας πρώτα από τους εαυτούς μας και ανακαλύπτοντας από την αρχή τι σημαίνει έρωτας για τον καθένα, ποιές είναι οι πληγές μας και ποιά είναι τα μικρά μας θαύματα. Το ότι κοντά τριάντα άνθρωποι ήρθαμε κοντά μέσα από τη διαδικασία της πρόβας με έναν καινούργιο ξανά για εμάς τρόπο και η πρόκληση να μιλήσουμε για ένα θέμα άβολο και κρυφό, κατ’ αρχήν για εμάς τους ίδιους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεστε με την ομάδα Εν δυνάμει. Πώς προσεγγίζετε τα μέλη της; 
Ελένη Ευθυμίου: Μου αρέσει ούτως ή άλλως όταν συνεργάζομαι με άλλους ανθρώπους να δημιουργώ μαζί τους, όσο μπορώ, έναν κοινό τόπο, μία κοινή γλώσσα και έναν κοινό στόχο και να εμπλέκομαι με το κάθε έργο όσο πιο προσωπικά μπορώ ενώ αντίστοιχα να εμπνέεται το ίδιο και στους συνεργάτες μου. Με την ομάδα μάς συνδέει μία συνεργασία και συνύπαρξη χρόνων με έναν τρόπο βαθύ και ουσιαστικό και όλα τα παραπάνω τολμώ να ομολογήσω ότι αποτελούν για όλους μας ένα κερδισμένο στοίχημα. Μέσα στη ομάδα νιώθουμε μεταξύ μας σαν οικογένεια καθώς συνεργαζόμαστε κολλεκτιβικά για να παράξουμε τα έργα μας, ενώ ταυτόχρονα περνούμε πολύ κοινό χρόνο συμβιώνοντας τις περιόδους των παραστάσεών και δράσεών μας - και όχι μόνο.  

Ο έρωτας συνιστά…αναπηρία;
Ελένη  Δημοπούλου: Όταν μας αγγίζει ο έρωτας ερχόμαστε ξανά σε μία πρώτη, φυσική κατάσταση, γινόμαστε ξανά αθώοι, γινόμαστε εύπιστοι, χάνουμε τον έλεγχο, μετράμε τον χρόνο αλλιώς. Όμως όλο αυτό είναι απλώς μία κατάσταση, όχι δεν είναι αναπηρία. 
Ελένη Ευθυμίου: Ίσως αναπηρία είναι όταν όλο αυτό το άνοιγμα που περιγράφει η Ελένη δεν μπορούμε να το εκφράσουμε, να το διοχετεύσουμε, να το διαχειριστούμε.  Όταν για οποιονδήποτε λόγο είμαστε κλειστοί στο να το δεχτούμε και να το διαχειριστούμε.

Εχουμε όλοι ισότιμη πρόσβαση στον έρωτα; 
Ελένη Δημοπούλου: Στο συναίσθημα ναι, έχουμε ισότιμη πρόσβαση, ναι. Οι κοινωνικές προκαταλήψεις ωστόσο κάνουν το θέμα του έρωτα ένα θέμα ταμπού το οποίο δεν έχουμε μάθει ακόμα να το αναγνωρίζουμε και να το ξεπερνάμε. Όλοι οι άνθρωποι ερωτευόμαστε το ίδιο, αλλά δεν υπάρχει ισότιμη επιλογή της διαχείρισης του συναισθήματος, αλλά και του ελεύθερου χρόνου. Για τους ανθρώπους με αναπηρία θα υπάρχει πάντα ένας δικαστικός επιμελητής.

Πόσο σημαντικό είναι να υπάρχουν ομάδες όπως η Εν δυνάμει; 
Ελένη Δημοπούλου: Όσο σημαντικό είναι να υπάρχουν ομάδες καλλιτεχνών οι οποίες δουλεύουν πάνω σε πρωτότυπα θέματα και στοχεύουν στην έρευνα και τη δημιουργία, αναζητώντας νέες αισθητικές φόρμες και νέα κοινωνικά μοντέλα, πολύ σημαντικό δηλαδή… Για εμάς η ομάδα είναι ένας τρόπος να συμβιώνουμε να συνυπάρχουμε, αναγνωρίζοντας και θαυμάζοντας ο καθένας τη διαφορετικότητα του άλλου.

Αλήθεια, το κοινό πώς αντιμετωπίζει τους καλλιτέχνες με αναπηρία; Νιώθετε πως τους αντιμετωπίζει με συναισθήματα λύπης; 
Ελένη Δημοπούλου: Για μας δεν υπάρχουν “καλλιτέχνες με αναπηρία”, υπάρχουν “καλλιτέχνες” μόνο, χωρίς κάποια επιπλέον ταμπέλα. Ζητούμενο για εμάς είναι η κατάθεση έργων υψηλού καλλιτεχνικού περιεχομένου δεν βλέπουμε την αναπηρία ως ταυτότητα, στους “Εν δυνάμει” η αναπηρία δεν λειτουργεί ως μία ξεχωριστή ιδιότητα. Ιδανικά μέσα στα επόμενα χρόνια θα θέλαμε να σταματήσουμε να αναφερόμαστε και να παρουσιάζουμε την ομάδα μας ως μία ομάδα καλλιτεχνών με και χωρίς αναπηρίες αλλά μόνο με το όνομα της ομάδας. Να μην αφορά το κοινό που θα μας δει εάν είμαστε άνθρωποι τυπικής ανάπτυξης ή όχι αλλά τι έχουμε να πούμε μέσα από τις παραγωγές μας, εάν αυτές τους αφορούν ή όχι.

Ελένη Ευθυμίου: Όσο για το εάν οι θεατές αντιμετωπίζουν τους Εν δυνάμει με ειδικό τρόπο η απάντηση είναι ότι σίγουρα είναι διαφορετικές οι σκέψεις του θεατή πριν δει κάποια δουλειά μας και διαφορετικές αφού δει - έχουμε παρατηρήσει ότι ο νους τους μετακινείται πολύ από τις αρχικές τους προκαταλήψεις, τις  συχνά εμποτισμένες με επίκτητη φιλανθρωπία, ανωτερότητα και συμπάθεια σε πιο ανοιχτές φόρμες αντίληψης της κάθε διαφορετικότητας.

Info

16 Ιουλίου 2019
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260, Πειραιώς 260, Ταύρος
Τηλ.: 210-9282900 / 210-4838739
Και 17 Ιουλίου.

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_03f.. «Δαναΐδες»: Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν στο www.tospirto.net Η παράσταση αποκαλύπτει το νέο πρόσωποενός ποιητή που έχει βεβαρυνθεί στο παρελθόν με διάφορες σημασίες. Main_original_703_(5) Νέα Πρόσωπα: Κώστας Νικούλι Ο νεαρός ηθοποιός κάνει το μεγάλο βήμα και κατεβαίνει στην Επίδαυρο με τον «Προμηθέα Δεσμώτη» που σκηνοθετεί ο Σταύρος Τσακίρης. Main_slider Ιφιγένεια εν Αυλίδι: Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν στο www.tospirto.net «Ο άνθρωπος πάλευε πάντα με τους θεούς, τη Μοίρα και την Τύχη, αναζητώντας όλο και περισσότερο χώρο αυτενέργειας. Οι επιλογές μας και οι ακόλουθες πράξεις μας ορίζονται από το πλαίσιο της εκάστοτε στιγμής». Main_maxi5886(c)maxparovsky_1__copy Συνέντευξη: Ο Σταύρος Τσακίρης κάνει την Kάθριν Χάντερ Προμηθέα «Η δική μας παράσταση μάλλον θα χαρακτηριζόταν ριζοσπαστική. Θα δούμε έναν Προμηθέα που δεν είναι ούτε γυναίκα, ούτε άντρας, ούτε Θεός, ούτε Τιτάνας. Ένα αδύναμο ανθρώπινο ον που προσπαθεί να κατανοήσει γιατί το καταδίκασαν στη μοναξιά οι Θεοί σ’ αυτόν τον τόπο της εξορίας και με την επιπλέον σκλ... Main_slider Δάφνις και Χλόη: «Βουτώντας» στην αγάπη χωρίς εγχειρίδιο Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν στο www.tospirto.net. Main_gia_5345 H Μήδεια «σκοτώνει» στο Μπάγκειον Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν στο tospirto.net.
#load_content_with_ajax