Θέατρο | Παράσταση

Παλιοί Καιροί Χάρολντ Πίντερ

Id

Τι
Παλιοί Καιροί
Πού
ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ – ΥΠΟΓΕΙΟ,
Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα ,
Τηλ.: 210-3228706
Συγγραφέας
Χάρολντ Πίντερ
Σκηνοθέτης
Γιάννης Χουβαρδάς
Ηθοποιοί
Μαρία Κεχαγιόγλου, Χρήστος Λούλης, Μαρία Σκουλά
Συντελεστές
Μετάφραση: Έρι Κύργια Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη Σχεδιασμός φωτισμών: Στέλλα Κάλτσου Video design: Παντελής Μάκκας Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου Μια συμπαραγωγή του Θεάτρου Τέχνης με το Θέατρο του Νέου Κόσμου
Πότε
29 Ιανουαρίου 2018
Μέχρι Πότε
10 Φεβρουαρίου 2019
Τι ώρα
Τετάρτη και Κυριακή στις 20.00 Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο στις 21.15 Σάββατο στις 18.30
Διάρκεια
0'
Διάλειμμα
Όχι
Εισιτήρια
Τετάρτη & Παρασκευή: 15€ γενική, 10€ μειωμένο και 8€ ανεργίας Πέμπτη: 10€ γενική είσοδος Σάββατο: 18€ γενική και 12€ μειωμένο και ανεργίας Κυριακή: 16€ γενική και 12€ μειωμένο και ανεργίας

Μάθε πριν πας

Κεχαγιόγλου - Λούλης - Σκουλά στο πιο αινιγματικό, πολυσήμαντο έργο του Χάρολντ Πίντερ. Σκηνοθετεί ο Γιάννης Χουβαρδάς.

Αλλά τι είναι στ’ αλήθεια οι Παλιοί καιροί;
Αρχή.

Μια αγροικία που έχει μετατραπεί σε σπίτι. Φθινόπωρο. Νύχτα. Χαμηλό φως. Διακρί-νονται τρεις φιγούρες. Ο Ντίλι χωμένος βαθιά στην πολυθρόνα, ακίνητος. Η Κέιτ κου-λουριασμένη σ’ έναν καναπέ, ακίνητη. Η Άννα στέκεται στο παράθυρο, κοιτάζει έξω.

Παλιοί καιροί. Ή μήπως νέοι; Τότε ή μήπως τώρα; Ένας άνδρας και δύο γυναίκες ή μήπως ένας άνδρας και μία γυναίκα, η ίδια, η τότε και η τώρα, αυτή και εκείνη; Ένα ζευγάρι και μία φίλη από τα παλιά ή ένα γυναικείο ζευγάρι και ο παρείσακτος άνδρας; Δύο ζωντανοί και μία νεκρή, δύο ζωντανές και ένας νεκρός ή όλοι νεκροί; Γεγονότα που έχουν συμβεί και ανακαλούνται στη μνήμη ή που δεν έχουν συμβεί ποτέ, αλλά καθώς ανακαλούνται στη μνήμη γίνονται πραγματικότητα;

Λευκό που πονάει. Πάγος. Διαφάνεια. Συμμετρία. Σιωπή. Μοναξιά. Αγώνας κυριαρχίας και κτήσης. Αποπλανήσεις, παραπλανήσεις. Κλοπές. Απάτες. Παγίδες. Η γλώσσα που κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει. Γρίφοι. Τριγμοί στο πάτωμα. Όνειρα στα όρια του εφιάλτη, παράξενα ελκυστικά όμως. Το άγνωστο και η σκοτεινή του γοητεία. Μαγνητικός ερωτισμός τερατώδους ψυχραιμίας. Αστεία για να περάσει η ώρα που δεν περνάει ούτε με αστεία. Mind control. Ένα (θανάσιμα επικίνδυνο) παιχνίδι για δύο: κατανοητό. Αλλά για τρεις; Ποιός είναι με ποιόν; Ποιός χειραγωγεί ποιόν; Ποιός θα πάρει για λάφυρο ποιόν; Τεράστια, ανεξέλεγκτα συναισθήματα που ξεπηδάνε από πολύ βαθιά, μόλις φτάνουν στην επιφάνεια γίνονται δολοφονικά ακονισμένες λέξεις και σφάζουν με το βαμβάκι. Και ύστερα το χαμόγελο. Η πιο φριχτή μορφή βίας, η παθητική. Η φύση της μνήμης. Μας πάει πίσω σε πράγματα που έχουν πράγματι συμβεί στο παρελθόν ή δημιουργεί μια επίπλαστη, ανύπαρκτη πραγματικότητα από ψήγματα αλήθειας, φόβων και ανεκπλήρωτων επιθυμιών; Και, πάνω απ’ όλα, ο τρόμος μήπως βρεθούμε στην λάθος πλευρά της ιστορίας.

Ή μήπως της Ιστορίας;
Παρατεταμένη σιωπή.
Τα φώτα ανάβουν απότομα και εκτυφλωτικά.
Ο Ντίλι στην πολυθρόνα.
Η Άννα ξαπλωμένη στον καναπέ.
Η Κέιτ κάθεται στον καναπέ.
Τέλος.